Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Bogowie Olimpu cz.2

Simon Tracy
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Simon Tracy

Simon Tracy

Opublikowano
Opublikowano

Był środek nocy.

Nie spałem ani nawet 

nie leżałem jeszcze w łóżku.

Byłem jednak zmęczony 

i ziewałem szeroko raz po raz.

Czułem opadające samoistnie powieki.

Nieprzyjemny, gryzący piasek pod nimi.

Jedna sekunda, dwie, trzy.

Otwierałem szeroko załzawione oczy.

Kolejna rozbita butelka, 

wywrócone w szale krzesło,

czyjeś ciało

obijane z impetem o ścianę.

Krzyki i wyzwiska, 

latające w powietrzu jak pociski.

Szamotanina pod drzwiami pokoju,

moment uderzenia 

i trzask wybitych ciężarem 

bezwładnie lecącego ciała drzwi.

 

 

To była moja matka.

Pijana prawie do nieprzytomności.

Leżała w progu, podkulając nogi 

i próbując doczołgać się 

w stronę okna, do mnie.

Uciekała jak zbity pies.

I faktycznie była pobita.

Ręką zasłaniała twarz 

i rozcięty uderzeniem policzek.

Wargi miała spuchnięte, pełne zaschniętej, prawie czarnej krwi.

Bełkotała coś nieskładnie przez łzy,

wijąc się coraz prędzej.

 

 

W progu stanął 

mój setny w tym miesiącu wujek.

Krępy blondyn

w wyciągniętej ze spodni,

lnianej koszuli.

Jego lewa dłoń

ściskała butelkę burbona.

Prawa była zaciśnięta w mocarną pięść o czerwonawych palcach

i wystających żyłach.

Dopadł do niej, uchwycił jej jasne włosy

i jednym brutalnym pociągnięciem prawie postawił ją na nogi.

Po czym pchnął jej bezwładne ciało.

Runęła pomiędzy mnie a łóżko,

uderzając głową o podłogę.

Krzyczała i błagała by ją zostawił.

 

 

Podszedł powoli 

z delikatnym, triumfalnym 

uśmiechem na twarzy.

Jego czarne derby 

połyskiwały świeżą warstwą pasty.

But wylądował władczo na jej skroni

i przydusił ją do podłogi na dobre.

Patrzyła na mnie 

ni to z obłędem ni to ze strachem.

Była cała we łzach.

Jej oczy dawały sygnały, żebym uciekł.

Nie tylko one.

Jego wzrok wreszcie mnie odnalazł.

Obawiam się chłopcze, 

że dalsze przebywanie w tym pokoju nie przyniesie Ci nic dobrego.

Zrobisz lepiej, jeśli się teraz ulotnisz

a ja dokończę rozmowę 

z tą su…, z twoją mamą.

Rozbił z impetem butelkę 

zaraz obok jej głowy.

 

 

Ryknęła na cały głos bym się wynosił.

Nie trzeba mi było tego powtarzać.

Uskoczyłem wolną przestrzenią

przy ścianie 

i chwilę później

już byłem przed kamienicą.

W głowie nie miałem myśli,

czy wujek zabiję mamę.

Mojego ojca podobno zabito.

Ale to z pewnością 

była sprawka innego wujka.

Martwiłem się o siebie.

Niestety takie było prawo ulicy.

Dbaj jedynie o siebie.

Inni muszą żyć tak by przeżyć.

Do jutra, do rana, do kolejnej libacji.

Dbaj o to by mieć co jeść i gdzie spać.

Prawie nie jadłem przez cały dzień

a teraz pozbawiono mnie

miejsca na sen.

Ale gen przetrwania w tym miejscu,

potrafi nieść nogi

wbrew potrzebom umysłu.

 

 

Nie wiedzieć czemu stojąc tak pośrodku czerni

zabójczej, nocnej przestrzeni,

pomyślałem że

na Olimpie będę bezpieczny.

Bogów nie dotykano, nie odwiedzano.

Mieli ciszę i spokój

w swej sekretnej siedzibie.

A ja chciałem tylko przetrwać noc.

Udałem się w mrok dzielnicy.

Cicho i bezszelestnie jak mały szczur,

pragnący zobaczyć swych bogów.

 

O tej porze

mogłem spodziewać się tego,

że dziedziniec pubu i sam murek,

będą już zupełnie opustoszałe.

Dodatkowo było nieznośnie zimno

a wiatr choć niezbyt mocny to jednak 

pozostawiał na skórze

lodowate uczucie

cierpnięcia skóry.

Nie miałem na sobie 

kamizelki, swetra ani płaszczyka.

Jedynie brudną i porozciąganą koszulę.

Miałem jednak nadzieję, że bogowie będą nade mną czuwać 

i nie pozwolą mi złapać zapalenia płuc.

Jeśli oczywiście

przybędą mi na ratunek.

 

Murek jawił się w ciemności 

swą skarlałą wypukłością już z daleka.

Wokół Olimpu było pusto.

Pub był chyba zamknięty 

a światło w nim zagaszono.

Neon nie działał.

Został rozbity już jakiś czas temu

przez pijanych chuliganów

w trakcie jednej z burd.

Już miałem przeskoczyć przez murek 

gdy nagle moje wyczulone ucho wyłapało w ciemności jakiś dźwięk.

A było to donośne chrapanie, 

dochodzące gdzieś na lewo ode mnie 

ze zbitej grupki pokrzyw wyrastającej 

wprost z kamienistego i krzywego podłoża fundamentu pubu.

 

 

Wdrapałem się na chropowaty murek 

i spojrzałem uważnie w tym kierunku.

Obok pokrzyw leżało 

kilka pustych butelek po piwie 

a w samym centrum jakaś

wysoka sterta

ubłoconych niemiłosiernie ubrań,

z której to jednak dochodziło chrapanie.

Wtedy zrozumiałem.

Gdy bogowie odchodzą,

Olimpu strzeże ich posłaniec.

Cyklop? 

Minotaur?

Czy faun? 

A może to

utrudzony dzienną walką heros,

któremu bogowie

pozwalają odpoczywać 

w ich ogrodach.

Nie byłem herosem ani faunem.

Ale miałem nadzieję że bogowie

nie obrażą się na mnie,

gdy doczekam tu świtu

a przy okazji

rozmówię się z ich strażnikiem.

 

 

Na paluszkach

ruszyłem w stronę śpiącego.

Błoto wokół śmierdziało 

moczem, alkoholem i zgniłymi jajkami.

To nie była ambrozja.

A może właśnie nią była. 

Strażnik też ohydnie cuchnął.

Tak jak gdyby kąpał się w rynsztoku.

Mdławy odór zatrutej rzeki był niczym 

przy jego sklejonej brudem kapocie

i spodniom na których zostało chyba więcej śladów resztek i błota

niż właściwej tkaniny.

Jedynie jego kapelusz 

można by uznać za nie znoszony.

Zakrył nim połowę twarzy,

tak że jedynie

długa, skołtuniona, siwa broda wystawała poza obręb cienia ronda.

Leżał spokojnie na lewym boku

i wychrapywał jakąś melodię

a może pieśń

o dawnych i współczesnych

bogach Olimpu.

 

 

7
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Simon Tracy

 

Opis brutalności w domu i tego, jak ukształtował się "gen przetrwania" u dziecka pozbawionego poczucia bezpieczeństwa, uderza prosto w serce.

Brak tu taniego sentymentalizmu - jest tylko chłodna kalkulacja i walka o dotrwanie do świtu. Bardzo przejmujący i wiarygodny obraz - ciężki, duszny, ale mistrzowsko napisany. 

3

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • monon
      Co jeśli powiem mu prawdę? - Rozdział pierwszy

      Rozdział 1

      Jeśli czegoś mogłam żałować to przekonania, że moi rodzice byli rzeczywiście razem szczęśliwi. Ich rozłąka była czymś dla mnie nie do przejścia. Potrzebowałam kilku dni, aby się pogodzić z faktem, że matka odeszła do innego, bogatego mężczyzny. Wtedy poczułam pierwszy raz palącą nienawiść do kogoś, kogo wcześniej kochałam całym sercem. Nie byłam pewna czy mogłam jeszcze ją nazywać mamą czy tylko Audrey. Było to jakbym stała po dwóch stronach jednego mostu.

       

      Kolejnym kowadłem na mym sercu było obserwacja mojego taty. Nigdy nie widziałam, żeby coś tak przeżywał. Z pewnością był to jeden z trudniejszych okresów w jego życiu. Kiedyś niemal emanował żywą i jasną energią. Było to praktycznie niemożliwe, żeby się przy nim nie uśmiechnąć. A teraz? Był wrakiem człowieka.

      Także ucieszyłam się, kiedy zadzwoniła na jego telefon babcia. Zaproponowała ojcu przeprowadzkę do Mont. Tam się on urodził. 

      Co prawda, nie miałam z nią najlepszego kontaktu od wielu lat. Można byłoby rzec, że nie rozmawiałyśmy w ogóle. W tej chwili zapragnęłam jedynie, żeby tata podniósł się i odrodził się jak wątroba.

       

      Ojciec zgodził się i ustalił, że przyjedziemy do babci dopiero za kilka dni. Musiał załatwić kilka spraw z naszym mieszkaniem. Dokładnie mówiąc, chciał się go pozbyć. Z tym miejscem łączyło go dwie osoby. Ja i Audrey. Kiedy tak na niego patrzyłam, to mi się wydawało, że również ją znienawidził. Może nie w takim stopniu jak ja. 

      Wieczorem, zastałam go siedzącego przy pudłach z wspólnymi zdjęciami jego i Audrey. Pochodziły one z ich ślubu. Usiadłam tuż przy nim. Nie zauważyłam, ale siedzieliśmy tak przez okrągłą godzinę w totalnej ciszy. Pozwoliłam powoli upaść mojej głowie na jego ramię. Widziałam jak to wywołało na jego twarzy uśmiech. Pierwszy uśmiech tego dnia.

       

      – Tęsknisz za nią, tato? – odważyłam się spytać. 

       

      – Jeśli mam być szczery, to nie wiem – odparł słabym głosem. Wziął jedno zdjęcie do ręki i obracał je przez chwilę. Potem wrzucił je do pudełka. Dźwięk ramki uderzającą w dno

      karton, wprowadziło we mnie jakiegoś rodzaju żałobę. 

       

      Sama wzięłam jedną fotografię. Przedstawiała Audrey w ciąży. Patrzenie na nie, przypomniało mi, że śmiałam się z nią, że to było nasze pierwsze, wspólne zdjęcie bez taty. Dziwnie się na nie patrzyło w tym momencie. Nienawidziłam tej kobiety, ale jednocześnie odczuwałam za nią tęsknotę. Chciałam się w nią po kolejny raz wtulić. Opowiedzieć jej o chłopaku, w którym się podkochiwałam. Pogadać z nią o typowych kobiecych sprawach. W tej chwili było to niemożliwe. 

       

      – Lily, poradzimy sobie – powiedział, gdy odebrał mi zdjęcie z rąk i również je wrzucił do pudła.

       

      – Wiem tato – posłałam mu ciepły uśmiech, który miał dać mu nadzieję. 

       

      Posiedziałam z tatą jeszcze kilka minut i wróciłam do swojego pokoju. Musiałam się mentalnie przygotować na przeprowadzkę do miejsca, w którym nigdy nie byłam. Tata rzadko opowiadał o swoim dzieciństwie. Audrey była całkowicie przeciwieństwem w tej sprawie. Kochała mi mówić, jak się bawiła z siostrą czy jak ubrudziła swój cały pokój. Może za tym właśnie będę tęskniła?

       

      Nastał upragniony poranek. Wsadzałam ostatnią parę spodni do mojej, skromnej walizki. Przyszedł do mnie tata i pomógł mi zanieść mój pakunek do samochodu. Wyszłam z nim na zewnątrz i chyba do mnie dotarło. Musiałam się pożegnać z moim starym życiem w Los Angeles. 

       

      Nie miałam tutaj wielu przyjaciół, bo nigdy nie przepadałam za dużymi imprezami czy natłokiem znajomych. Wczorajszego dnia, wysłałam pożegnalną wiadomość do Amy. Znałam ją ze szkoły i co jakiś czas pokazywała mi próbki swoich tekstów. Marzyła o zostaniu pisarką. Chciała podążyć w artystycznym kierunku. Właśnie ten cel nas do siebie przyciągnął. Od dziecka lubiłam, a raczej ubóstwiałam malowanie. Marzyłam, aby mój obraz zawisł w narodowym muzeum.

       

      Po wyprowadzce do małego miasteczka, te szanse o realizacji marzenia zmalały do okrągłego zera. To było moim i jedynym sprzeciwem do przeprowadzki w tamto miejsce, ale radość mojego ojca wygrała. Chciałam tego i nie miałam czego teraz żałować. 

       

      Podróż trwała już parę godzin. Mont było położone w innym stanie i do tego znajdowało się w górach. Nigdy tam nie byłam. Jak daleko moja pamięć potrafiła sięgnąć, to ojciec zawsze starał się unikać tematu swojej matki. Poznałam ją, gdy miałam dwanaście lat. Wtedy pierwszy raz zjawiła się u nas w mieszkaniu. Nie zamieniłam z nią ani słowa, bo to tata z nią rozmawiał. Potem to udało mi się uzyskać numer telefonu do niej i zaprosić ją do znajomych na Facebooku. 

       

      Tata zjechał wreszcie z autostrady. Podniosłam się lekko na siedzeniu auta i skierowałam wzrok na niego. Chciałam się do niego odezwać i wypytać o jego przeszłość i o samo miasteczko. Po krótkiej chwili, doszło do mnie, że nie nadszedł odpowiedni moment.

       

      Dojechaliśmy do typowych terenów wiejskich. Nigdy nie znajdowałam się w takim środowisku. Wszystko się wydawało mi się nowe i nieznane. Ciekawość w moim sercu niemal mogła rywalizować z poziomem szczęścia, które miałam jak wygrałam moją pierwszą nagrodę za obrazek. Sama go wykonałam, z czego byłam bardzo dumna. Nie tylko, bo jeszcze mama była tak przepełniona dumą jak ja. Myśl na nią odniosłam wrażenie, że do moich oczu napłynęły łzy, ale na szczęście to tylko moja wyobraźnia. 

      Po kilkunastu minutach zauważyłam na nawigacji, że za trzydzieści minut dojedziemy do Mont. Uśmiechnęłam się na samą myśl, co te miejsce spowoduje w naszych życiach. Miałam nadzieję, że przywróci starą wersję mojego taty. 

       

      Stwierdziłam, że wykorzystam te pół godziny, aby się przespać. Powiedziałam o tym mojemu tacie, a on tylko kiwnął głową i uśmiechnął się do mnie. Wyglądał tak smutno, że jeszcze bardziej zatęskniłam za jego przeszłym zachowaniem.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...