Poetycka dziupla

[Simon Tracy]

Stali dokładnie po drugiej stronie ulicy,

w świetle dobrze już rozżażonej, 

gazowej lampy.

Było ich trzech, byli młodzi, 

widać zdeterminowani 

lecz niezbyt roztropni by pojawić się 

w środku nocy na terenie tej dzielnicy.

Powinni być mi zupełnie obojętni,

jak setki innych przechodniów 

i pijanych w trok zawalidrogów.

Mogli w każdej chwili natrafić na 

grupę chłopców Alfiego White'a,

wracających z jakiegoś

nocnego rozboju, włamu lub

po prostu solidnie zakrapianej libacji.

A to miałoby finał wręcz oczywisty.

Poczynając od posiniaczonych oczu 

i wybitych zębów,

przez przetrącone kulasy,

po pocięte żyletkami twarze 

lub wystające rączki noży

spod linii żeber.

 

 

A ja nie lubiłem 

niepotrzebnego rabanu pod oknem.

Rozlewu krwi

i zjazdu policji tym bardziej.

Szukali mnie i wiedziałem o tym dobrze.

A do mnie trafiało się

tylko na zaproszenie

i to pod warunkiem,

że to ja zapraszałem 

a nie ktoś przychodził sobie 

wprost z ulicy z czyjegoś polecenia.

Dobrze jest być sławnym

na całe miasto.

Taka sława mi odpowiada.

Ludzie mnie znają 

lecz nigdy mnie nie widzieli.

Mogą mnie cytować 

lecz nie znają mej twarzy.

 

 

Gazety błagają o wywiad,

więc ja ignoruję

spotkanie z dziennikarzem 

i posyłam mu do redakcji list 

z gotowymi odpowiedziami na pytania.

Do swych wydawców i księgarzy,

również wysyłam listy.

Czasami dla zabawy podpisuję kopertę,

że niby w środku jest bomba.

A potem widzę 

wypuszczone tomiki na witrynach.

Moje wiersze i manifesty,

robią większe spustoszenie 

niż najpotężniejsza bomba.

W umysłach i sercach

biednych czytelników.

Lubię być zapamiętany.

Gdy moje słowo zmusza do reakcji.

Lubię niszczyć ład społeczny i spokój.

 

 

Dla jednych jestem Bogiem,

dla innych geniuszem 

a są i tacy, którzy 

nazywają mnie szaleńcem 

i zarazą gorszą niż gangi.

Gangi werbują swych członków 

w kompletnych nizinach 

i nędzy fabrycznych,

zadymionych i trujących 

od wyziewów przedmieść.

Ja werbuję

jednostki ułożone, oczytane 

i bezmiar delikatne i wrażliwe.

Bogato urodzone lub wżenione.

Z jak najlepszych domów i rodzin.

Śmietanki miasta.

Opływającej w rzeki szylingów,

potoki dojrzewającej whisky

czy brandy.

Mających solidnie

ulokowane korzenie, w najwyższych stanowiskach urzędowych.

 

 

Czasami denerwuje ich to,

że dorobił się ktoś,

kogo nawet nie widać.

I jeszcze wodzi ich dzieciaki za nos.

Policja gdyby mogła 

to pewnie chętnie

by mnie zamknęła.

Łamię prawo.

Wiele praw.

Lecz nie używam do tego broni, narkotyków czy nielegalnego alkoholu

a kto słyszał kiedykolwiek 

by zastosowano prohibicję na poezję?

Nawet oni nie są tak ograniczeni.

Co innego krytycy i wydawcy.

Ich prohibicją jest cenzura.

I korzystają z niej 

bardzo chętnie

w stosunku do moich prac.

 

Bo kto lubi się bać?

I to jeszcze w tak dalece nieetycznym, zmyślonym świecie

z pogranicza snu i jawy.

Siedem grzechów głównych

za które wydawcy nie udzielają 

rozgrzeszenia i komunii.

Dekadencja, nihilizm, egzystencjalizm, turpizm, oniryzm,

nekroerotyzm i spirytualizm.

Więc o czym mam pisać?

O miłosnych błaznach 

i ich porcelanowych, 

narcystycznych laleczkach,

które mają otoczkę

złotą i pełną przepychu,

lecz pod kopułą nic ponad kurz, pył, pajęczyny i denną, głuchą przestrzeń?

Ja muszę czuć krew i szaleństwo.

Konsumować zgniłe resztki

poetyckich ciał

i płodzić zdeformowane potwory

z delirycznych koszmarów.

Oto ja Stwórca 

i moje pokraczne potomstwo ulicy.

 

A Ci na ulicy

widać przyszli do mnie po towar.

Nazwijmy ich sobie.

Dobry, Zły i Brzydki.

Z czego ten ostatni 

najpewniej miał do mnie

rzeczony interes.

Zazwyczaj Bóg skąpi im wszystkiego

od urody po talent.

A też chcieliby coś od życia.

Choć spalili się już na jego starcie.

 

 

Dobry był tym najprzystojniejszym.

Wysoki brunet o lśniących,

gęstych włosach.

Uczesany, zadbany i pachnący.

W dość biednym

acz schludnym garniturze.

W wypastowanych derby.

Miał ten specyficzny błysk w oku 

prawdziwego amanta.

On kruszył w dłoniach 

te puste, porcelanowe laleczki 

kiedy i jak chciał.

I co najważniejsze 

nie miał wyrzutów sumienia.

 

Zły był tym wiejskim,

topornym dzieciakiem,

który szukał lepszego zarobku 

i miejsca do spania w mieście.

Najpewniej robił u rzeźnika,

na targu rybnym 

lub ewentualnie jako górnik.

Za marne pięć 

może sześć funtów miesięcznie.

Miał wąskie świńskie oczka i tak samo spasioną twarz o dwóch podbródkach.

Rude dość krzaczaste wąsy 

i bliznę na szczęce, 

zapewne po ciosie 

lub krawędzi zbitej butelki.

Miał około metra osiemdziesiąt 

a bary jak niedźwiedź.

Zapewne bił się w barach amatorsko 

by dorobić kilka funtów.

Miał strasznie steraną koszulę

o prostym kroju 

i wytarte na kolanach spodnie 

z krzywo zaprasowanym kantem.

 

 

A Brzydki?

Był zaiste najgorszy.

Typ zubożałego inteligenta.

Niski, wątły,

lekko łysiejący już mimo wieku.

Rudy, z trądzikiem na twarzy 

i krzywych zębach.

Ale ubrany

w dobrej klasy garnitur i buty.

Na końcu dewizki

spoczywał srebrny zegarek 

a w dłoni

chłopak obracał niedopalone cygaro.

Gestykulował

i tłumaczył coś pozostałym 

i co kilka chwil zerkał 

na fronton mojej kamienicy.

Jeśli masz do mnie interes to po prostu tutaj przyjdź szepnąłem pod nosem.

I w tej chwili chłopak

wyrzucił cygaro na trawę

dał znak kolegom 

i zgodnie ruszyli

w kierunku mojej kryjówki.

 

Hunter, jeśliś łaskaw idź do drzwi

i przywitaj naszych nocnych, nieproszonych gości.

Dla świętego spokoju nie zapomnij 

o rewolwerze za paskiem.

Mój sługa,

stary, siwy Metys wstał zza biurka

i niechętnie ruszył 

ciemnym korytarzem do drzwi.

Otworzył je 

i wymienił z chłopakami kilka zdań.

Minęła dłuższa chwila zupełnej ciszy,

po czym do moich uszu

dotarły słowa Huntera

Pan Tracy zaprasza Pana do środka

 … tylko pana.

 

 

I zaiste Hunter wprowadził Brzydkiego 

do mojego gabinetu ze słowami.

Panie Tracy oto pan Zachary Leigh.

Brzydki wyprzedził Huntera 

i bez ceregieli wypalił.

Przyszedłem do Pana bo tylko pan może pomóc mi rozwiązać

mój problem panie Tracy.

Siedziałem w wysokim fotelu, 

oparciem w jego kierunku,

tak by nie widział mojej twarzy.

Spokojnie Panie Leigh.

Przychodzi pan do mnie w środku nocy,

nie zaproszony i nie wyczekiwany.

Z prośbą którą nie wiem 

czy będę w stanie spełnić.

Prośbą wykrzyczaną, 

bez okazania szacunku i pokory.

Ale dziś jest dzień szczególny.

Pomogę Panu bo jesteśmy 

jedną, wielką dekadencką rodziną.

Nihilistyczną mafią.

Niech Pan przyjmie prezent ode mnie 

jako od ojca chrzestnego.

 

 

W czym mogę pomóc?

Brzydki upadł na kolana 

i doczołgał się do oparcia fotela.

Błagam o to 

by napisał pan wiersz miłosny 

dla mojej ukochanej, oczywiście tak by myślała że ja to uczyniłem. 

Zaśmiałem się zimno.

Oczywiście Panie Leigh 

to dla mnie drobnostka,

powiem więcej nie wezmę od Pana 

nawet złamanego pensa

za taką robótkę,

lecz musi Pan mieć świadomość tego,

że w wierszu ukochana będzie martwa, trącona gnilnym rozkładem,

będzie upiorem, duchem,

nękającym Pana zmysły

aż do obłędu.

Czy tego pan oczekuję?

Zniosę wszystko

byleby tylko była moja.

A więc umowa zawarta.

Wziął moją dłoń i ucałował.

Dziękuję. Ponad wszystko dziękuję.

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Lenore Grey]

@Simon Tracy Świetny, subtelnie ironiczny tekst.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mój ulubiony fragment. Poeta — najczęściej niezauważony, a jednak ile potrafi zrobić, i to jeszcze z klasą ;⁠-⁠) 

[Simon Tracy]

@Lenore Grey Poetycki ojciec chrzestny, który z cienia odwala brudną robotę poetycką za jednostki nie tak zdolne i ułożone :)

[Lenore Grey]

@Simon Tracy ah, ojciec chrzestny pasuje tutaj jak ulał:⁠^⁠)

 

[Simon Tracy]

@Lenore Grey Jest w tym wierszu wiele filmowych nawiązań.

"Ojciec Chrzestny" w ostatniej scenie,

"Dobry, Zły i Brzydki" w postaciach chłopaków no i banda Alfiego White'a jednego ze słynnych "Peaky Blinders" mój ukochany serial i postaci. 

[Berenika97]

@Simon Tracy

 

Wspaniały tekst! Nie będę się już powtarzać. Dodam tyko - świetna atmosfera - czuć ten nocny, niebezpieczny klimat ulicy i kontrast z gabinetem poety. Najbardziej uderzyło mnie to, jak poeta używa swojej anonimowości jako broni. I ten finał - mroczny, ale przekonujący. Pozdrawiam. 

[Simon Tracy]

@Berenika97 Ten wiersz i kolejny który skończyłem dosłownie przed kilkoma minutami a wrzucę jutro tutaj.

Wymykają się temu co do tej pory tworzyłem. 

Ten ma akurat całą masę nawiązań do kultury masowej lecz jest zakorzeniony w mojej ukochanej Belle Epoque.

I to prawda on pracuję obrazem i atmosferą.

Dziękuję Ci Bereniko.

[hollow man]

@Simon Tracy

Mnie na łopatki rozwaliła nihilistyczna mafia. 

Alfie Solomons genialnie grany przez Hardy'ego. Mistrzostwo samo w sobie.

[Christine]

@Simon Tracy

 

Długie, ale warte czytania. Świetny, klimatyczny tekst z mistrzowską puentą! Pozdrawiam.

[Berenika97]

@Simon Tracy  Tu mnie zaskoczyłeś:)  Belle Epoque kojarzy się z optymizmem, rozwojem, nauką, pierwszymi samochodami, rozwojem kultury, secesją i impresjonizmem  itd-  ogólnie  radością. Pewnie badałeś tę podskórną część Moulin Rouge. :)) 

[Simon Tracy]

@Berenika97 Belle Epoque i późna epoka wiktoriańska to również świat olbrzymiej nędzy, wyzysku, gangów, dekadencji, schyłku filozofii egzystencjalnej, ostatniego w dziejach zrywu kultury na sam jej szczyt bo teraz po ledwie stu latach z małym okładem spadliśmy na samo dno cywilizacji. I spadamy dalej. 

Dlatego ja wolę tkwić w tym co było wielkie i piękne niż w tym co teraźniejsze.

@Christine Dziękuję za przeczytanie