Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Cztery pory ***

viola arvensis
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
viola arvensis

viola arvensis

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

Bywa, że zima doskwiera

i na nic z niebiosów promienie,

duszę płatami mróz ściera

siarczyste kąsa cierpienie.

 

A bywa chłody dokoła

a w tobie przebiśnieg zakwita

i radość duchowa cię woła

i wiosnę ożywiasz w zachwytach.

 

I bywa, że gubisz swe myśli

i lecą z czerwienią i złotem

i tylko się cały zamyślisz

ochoty odkładasz na potem.

 

A czasem jak słońce zachwycasz

rozświetlasz, zmarzniętych ogrzewasz

i wszędzie to światło przemycasz

i Bogu dziękczynny hymn śpiewasz.

 

Tak mija lato za wiosną

i zima odchodzi z jesienią.

Ty zostań tą cząstką radosną,

niech serce twe iskrzy zielenią.

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)
13
Migrena

Migrena

Opublikowano
Opublikowano

@viola arvensis

 

Violu.

 

wzruszający wiersz o zmienności życia i wewnętrznej sile.

 

metafory pór roku są piękne i skłaniają do głębokiej refleksji.

 

dziękuję za tę dawkę poezji, która zapala i zostawia w sercu radosną, zieloną iskrę !!!

 

w moim zostawiła płomień świecy !!!

 

piękny Twój wiersz jest :)

 

1
Łukasz Wiesław Jasiński

Łukasz Wiesław Jasiński

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

@viola arvensis

 

Pani sprawa jak pani pisze, a jednak: zapewniam panią - popełniła pani kilka błędów, wiem, że niektórzy celowo popełniają błędy, aby zdobyć jak najwięcej komentarzy - jest to próba zwrócenia uwagi na własną osobę z powodu kompleksów.

 

I nie wspominając już o tym, że niektórzy nie są zdolni przyjmować jakiejkolwiek merytorycznej krytyki, ot, pępki świata...

 

Łukasz Jasiński 

Edytowane przez Łukasz Wiesław Jasiński (wyświetl historię edycji)
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@viola arvensis

Twój wiersz jest o zmienności stanów duszy i o tym, jak niewiele mają one wspólnego z tym, co dzieje się na zewnątrz. Podoba mi się ten kontrast: zimno dokoła, a w środku rozkwit – albo odwrotnie.

Szczególnie trafiła do mnie strofa trzecia – "gubisz swe myśli i lecą z czerwienią i złotem". To ma w sobie coś lekkiego, marzycielskiego, jakby te myśli były liśćmi unoszonymi wiatrem. I to "ochoty odkładasz na potem" – tak zwyczajne, a jednocześnie tak prawdziwe dla tych momentów, kiedy jesteś gdzieś indziej duchem.

Zakończenie to piękne błogosławieństwo – "niech serce twe iskrzy zielenią". Zieleń jako kolor nadziei. To optymistyczne! Twój wiersz jest przepiękny!

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • obywatel
      Bluzganie

      Przez obywatel · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Alicja_Wysocka
      a co tam

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        z wymaganiami? cóż to znaczy od tego słowa cierpnie skóra i nawet kiedy się rozeznasz to bywa też, że nic nie wskórasz   kobiety za to chcą niewiele w króciutkim zdaniu wszystko powiem, że resztę da się już załatwić byle miał tylko dobrze w głowie  :)
    • Kamil Olszówka
      Bal jak za PRL-u...

      Przez Kamil Olszówka · Opublikowano

      Bal jak za PRL-u... A gdzie zawieruszyła się krztyna wstydu? Czy może spadła pod stół, Podeptana podeszwami butów?   Czy może w koszu na śmieci, Przez wszystkich zapomniana czeka w samotności, Aż ktokolwiek ją doceni, Łaskawym wzrokiem na nią spojrzy…   Bal jak za PRL-u... Pośród radosnych zabaw i śmiechów, Potoków błahych niepotrzebnych słów, Hucznie wznoszonych toastów,   Zrekonstruowane ZOMO-wców mundury, Ubranych w nie statystów groźne miny, W blasku trzaskających fleszy, O zgrozo wielu cieszą dziś oczy…   Niegdyś ścieżki zdrowia, W mundurze ZOMO-wca okrutny kat, Zimna obskurna cela, Trwożnie z Nadzieją wyszeptywana modlitwa,   Dziś strumieniami leje się szampan, Wykwintne potrawy na suto zastawionych stołach, Wzajemne głośne przekomarzania, Głośne śmiechy do białego rana…   Niegdyś walka o Honor, Brutalnie podeptana ludzka godność, Tylu szczerym, oddanym patriotom, Przez władzę w samo serce zadany cios,   Dziś głupota z pogardą, Splecione z sobą więzią nierozerwalną, Wśród elit niepodzielnie królują, Najdrobniejszą krztyną wstydu pospołu gardząc…        
    • Alicja_Wysocka
      a co tam

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Berenika97Bereniko, dobrze, że chociaż wierszem możemy się wygadać,  a ten rosół i tak będzie - ale co się namarudzimy - to nasze :)

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Alicja_Wysocka
      nie chcę już być poetą

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @tie-breakWłaśnie napisałaś WIERSZ, o tym, że nie będziesz pisać wierszy! I że budujesz dom, którego nie chcesz budować - idealnie : Już widzę dziewczynę latającą w kasku i z cegłami Śmieję się tak, że aż łyżeczki w szufladzie podskakują.  To jest wiersz o zamianie słów na czyn i o marzeniu, że ktoś urządzi Ci przestrzeń, zanim Ty zdążysz powiedzieć „poczekaj”.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...