Rozmowa z H.*

[Charismafilos]

odkąd ptaki odfrunęły z moich słów

i gwiazdy zgasły

nie wiem jak nazwać

strach i śmierć i miłość

 

żurawie przechadzają się niedbale

w rozognionym słońcu

jasno widzę teraz

ich odwagę i pełnię życia i miłość

 

przyglądam się dłoniom

bezradne

oplatają jedna drugą

i moje usta milczą

 

unoszę ręce

prężnym gestem

wyrzucam je ponad głowę

a krzyk rozdziera gardło

 

bezimienne

wyrasta nade mną niebo

 

Anielskie

Otwierają się niebiosa w górze

 

i coraz bliższa

bez imienia

ziemia rozkwita

 

a ziemia coraz mniejsza

w pełni poznana

zostaje w dole

 

Mów ze mną, mów dalej….

 

 

 

 

* tekst pisany kursywą jest wierszem Haliny Poświatowskiej