Rozprzestrzeń

[Berenika97]

Nie zapisał nieba gotową odpowiedzią.

Rozsypał tylko gwiazdy –

alfabet, do którego szukam klucza.

Nie dał prawdy jak kamienia do ręki,

ale tchnął we mnie pęknięcie –

szczelinę,

przez którą sączy się

żywe srebro wątpliwości.

Prawda podarowana jest echem w cudzej studni.

Ta, którą rodzę z siebie

w skurczach ciszy,

staje się nowym układem atomów,

moją własną geometrią istnienia.

Pytanie nie jest kompasem,

lecz napięciem duszy,

wektorem wyznaczonym w pustce.

Każde "dlaczego"

rozrywa zasłonę.

Nie ma dokąd iść.

A w rezonansie każdego kroku

On staje się Drogą.

Mógł mnie stworzyć z pewności.

Cichy, doskonały kryształ.

Wieczny. Nieruchomy.

Wybrał jednak, bym stała się świadomością –

wątłym płomieniem,

który żyje, bo pyta.

I płonie, bo nie wie.

 

 

 

[andrew]

@Berenika97

...

gdyby tak dziecko

w galerii kupować gotowe 

czy byłaby to fajne 

i bardzo morowe 

 

przyjemnie patrzeć 

jak na nogi samo wstaje 

i rączkami do wiedzy 

na stole dostaje

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

[huzarc]

@Berenika97

To wybitny wiersz metafizyczny — świadectwo duchowej inteligencji i dojrzałości poetyckiej.

Nie udaje objawienia, nie moralizuje, a jednak dotyka samego rdzenia sensu bycia.

Jest w nim światło mistyki, ale też racjonalna pokora naukowca, który wie, że pytanie jest aktem wiary.

[Migrena]

@Berenika97

Cudowne poruszające rozważanie. 

Pięknie ujęłaś, że świadomość nie jest kryształem, lecz płomieniem.

A  poszukiwanie własnej prawdy w "skurczach ciszy" jest jedyną prawdziwą geometrią istnienia. Wątpliwość staje się tu najwyższą formą wiary.

 

Wspaniały tytuł.

Imperatyw egzystencjalny.

Przez ten tytuł wiersz nabiera specjalnego znaczenia.

 

Bereniko.

Twoje wiersze coraz głębsze.

Coraz śmielsze.

Jest już bardzo wysoko :)

 

[viola arvensis]

@Berenika97 Jejku, jaki głęboki i piękny wiersz...

Jak Ty wspaniale rozkwitasz w tym pisaniu. Z wielką chęcią wracam pod Twoje wiersze. 

Ten jest niezwykle wartościowy. 

[Simon Tracy]

Piękne, filozoficzne rozważania. 

[Gerber]

Bardzo podoba mi się Twój wiersz, mój klimat.

 

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... cała "rozprzestrzeń" bardzo mi się podoba. To szczere zajrzenie w siebie, wątpliwości... itd,,

Tutaj, jw. (com się namachała, żeby pogrubić) piękne są te skurcze ciszy, a nad własną

geometrią istnienia to musimy.. caaaałe życie.. pracować, żeby nam się figura

geometryczna nie rozsypała.

Miłego wieczoru.

Edytowane 9 Października 2025 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

stworzył cię taką jesteś

byś zawsze wolny wybór miała

byś Go wybrała z serca gestem

i właśnie Jego pokochała

 

aby ten płomień mogla sama

zmienić w pochodnię mogła wielką

który prowadził by do Pana

oraz prostował ścieżki wszelkie

:))

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

Nie z pewności zostaliśmy stworzeni,
ale z wątpliwości, które świecą jak gwiazdy.
Nie jesteśmy kryształami 
tylko płomieniami, które trwają, bo pytają.

[Annna2]

@Berenika97  Bóg jest Drogą i Maryja Mateńka.

Stworzył człowieka na swój wzór i podobieństwo. Nie jesteśmy Bogiem, ale Boga

mamy widzieć w każdym człowieku.

To pytanie- dlaczego- takie nasze człowiecze

piękny

[lena2_]

Bereniko, to chyba jeden z najlepszych Twoich wierszy, czytam z zachwytem, rezonują we mnie Twoje przemyślenia:):)Poezja:):)

[Berenika97]

@andrew

Bardzo dziękuję! 

 

Nie kupisz dziecka w galerii jak obrazu z serii,

Bo każde jest jedyne – Boży ślad w materii.

Moje jest ze mnie zrodzone,

z miłości do męża wykute,

Niepowtarzalne, święte!

 

 

@huzarc

To prawda, że nie chciałam udawać, że "wiem". Chciałam raczej zapytać – i w tym pytaniu odnaleźć jakąś cichą pewność. Może właśnie w tej pokorze wobec tajemnicy jest prawdziwa mądrość. Bardzo dziękuję!

 

@Migrena

Dziękuję za te słowa – czytam je z wzruszeniem i pewnym zaskoczeniem, bo czasem nie wiem, dokąd mnie prowadzi pióro - dziękuję, że nazywasz to, co się wydarzyło.

Wątpliwość jako najwyższa forma wiary. To paradoks, który noszę w sobie. Nie wierzę w pewniki, ale wierzę w pytania. Może to jedyna uczciwa postawa wobec tajemnicy.

Co do tytułu – cieszę się, że rezonuje. Bardzo dziękuję za ten piękny komentarz.

ps. Znowu mnie zawstydziłeś komplementami.

 

 

@viola arvensis Bardzo dziękuję! Cieszę się, że Ci się spodobał. Ja często wracam do Twoich wierszy, które mogę "dotknąć". Pozdrawiam. :)

@Simon TracyBardzo dziękuję!
 

@GerberBardzo dziękuję! 

@Nata_Kruk

Dziękuję, że się namachałaś z tym pogrubieniem – widzę, co chciałaś wydobyć, i to mnie cieszy! :)

A ta geometria istnienia... masz rację, to praca na całe życie. I chyba nigdy nie jest "gotowa" – zawsze coś się przesuwa, jakiś bok się wygina, jakiś kąt zmienia. Czasem myślę, że chodzi właśnie o to: nie o perfekcyjną figurę, ale o ciągłe składanie siebie na nowo, nawet gdy coś się obsypuje.

Bo może właśnie w tym obsypywaniu się i składaniu na nowo jest prawdziwe życie? W tej nieustannej pracy nad sobą, którą tak pięknie nazwałaś.

Dziękuję za ten komentarz!

@Jacek_Suchowicz

Wybrałam Jego — Stwórcę mego,
bo w Nim jest cisza, w Nim jest pokój.
Wśród ludzkich głosów, wśród niepokojów,
On Drogą jest — prostą, dobrą.

Nie chcę już błądzić po bezdrożach,
gdzie świat obietnic pełen, pusty.
On prawdą jest, On mą nadzieją,
On światłem w mroku mojej duszy.

Bardzo dziękuję Ci za piękne wiersze, które są dla mnie nieocenioną inspiracją.

 

@Alicja_Wysocka

Och, te słowa... zatrzymały mnie na dłuższą chwilę.

"Wątpliwości, które świecą jak gwiazdy" – to przepiękny obraz.

"Trwamy, bo pytamy" – trwamy póki mamy odwagę pytać, wątpić, szukać.

Wyjęłaś z wiersza esencję i podałaś mi ją z powrotem w czystszej formie.

Bardzo dziękuję!

@Annna2

Bardzo dziękuję!

Masz rację – jesteśmy Jego obrazem. I to "dlaczego", które nosimy w sobie, może być właśnie tym boskim śladem – zdolnością do pytania, do dziwienia się, do poszukiwania sensu.

I może to nasze "dlaczego" nie jest słabością, ale darem – sposobem, w jaki rozmawiamy z Bogiem. Pytając, pozostajemy w relacji. Pozdrawiam. :)

 

@lena2_

Bardzo dziękuję!

Och, jak się cieszę, że tak rezonuje! :)

To dla mnie najpiękniejsza nagroda – kiedy słowa, które rodzą się gdzieś głęboko w środku, odnajdują echo w kimś innym.

@Wochen@violettaBardzo dziękuję i serdecznie pozdrawiam! :)