Kilka stron Alicji (cz. III)

[Wuren]

Alicja wchodzi po schodach

Panna Alicja codziennie przynajmniej dwa razy wchodziła po schodach do swojego mieszkania. Raz - gdy wracała z pracy, ponownie - z popołudniowego spaceru.

Tego dnia juz przed wejściem do budynku powietrze pachniało wysokiego rzędu aldehydami.
- Hhhhh - wypuściła oddech krzywiąc się i otworzyła drzwi, po czym zanurzyła się w kwaszoną kapustę.
Energicznie, choć z elegancją, prawą dłonią odgarnęła półmrok i sięgnęła do włącznika. Brudne myśli sąsiadów rozbiegły się w towarzystwie karaluchów.

Kilka kroków i była na piętrze. Patrząc przez zamknięte drzwi dostrzegła ponurą emerytkę, polerującą swoje zęby.

Gdzieś, z wysokości dobiegł karcący głos króla M-1. - No tak - pomyślała - nadmiar kationów sodowych niekorzystnie wpływa na gospodarkę elektrolitami.

Przyspieszyła kroku. Empatia zza ściany zabolała: tysięczny raz go zdradziła z psychologiem, który był jej bratem, odnalezionym po latach. Alicja uciekła wyżej.

Zatrzymała się na półpiętrze, podeszła do prześwitu między schodami i poprawiła przykrótką spódniczkę marząc, że z dołu wbiegnie sprzedawca zeszytów. Nie minęła nawet sekunda, gdy usłyszała donośne - Halo!
Oczywiście była to stara ciotka Pruderia.
Normalniało.


Alicja u rzeźnika

Panna Alicja była częściową wegetarianką, a ściślej rzecz ujmując, nie jadła mięsa w towarzystwie, natomiast w domu pozwalała sobie od czasu do czasu na plasterek szynki, czy kabanosa w najlepszym gatunku.

Stała w kolejce w najdroższym sklepie mięsnym i przyglądała się różowiutkim od saletry i konserwantów wyrobom, połyskującym zachęcająco zza przeszklonej lady.
- Wszystkie produkty szeregu E-xxx są wszechstronnie przebadane przez najpoważniejsze i najbardziej wiarygodne instytuty do spraw żywienia, więc są absolutnie bezpieczne, a podejrzenia o ich szkodliwości biorą się jedynie z ignoracji konsumentów - upewniła się w myślach.

Sprzedawczyni przypominała nadmuchaną wersję Prosiaczka. Alicja, patrząc, jak macha w pośpiechu nożem i z pęt kiełbasy odcina pojedyńcze laski, nie mogła oprzeć się wrażeniu, że gdyby obcięła sobie palec i tak nikt by nie zauważył.

- I dziesięć deka pasztetu - usłyszała chropawy, damski głos, a nadmuchany Prosiaczek ochoczo bryzgnął łychą w polietylenowy woreczek.

- "W zasadzie niegroźna" - Alicja przypomniała sobie tytuł powieści widzianej niedawno na wystawie księgarni i aż ją ciarki przeszły. - A Prosiaczek powinien bać się wszystkiego - dodała bezgłośnie. W kąciku oka zalśniło.


Alicja w barze

Panna Alicja czuła ogromny dyskomfort, jedząc w miejscach publicznych, dlatego też rzadko odwiedzała restauracje i bary.

Tego dnia, udając pośpiech i brak czasu, niepostrzeżenie dotarła do hamburgerowni, szybkiej i lśniącej tłuszczem na brodach.

- Weź mnie - krzyczał symbol, kapiąc akrylowym majonezem.

- Szóstka
- Dziewięć złotych
Dialogi przy kasie brzmiały dla Alicji jak spowiedź; zbrodnia i kara na zmielone mięso i konserwanty.
- Skłamałam - dwanaście pięćdziesiąt - dopowiedziała w myślach - Chyba wezmę jedynkę.

Pociąg do jedzenia przesuwał się majestatycznie, mimo gwaru.

- Następny - powiedziała czerwona kobieta przy kasie, wpatrując się w papierowe cudo na tacy.

Tłum zaczął chrząkać, a Alicja milczała, czekając na doprecyzowanie.


Alicja pali papierosa

Panna Alicja nie paliła papierosów. Zdarzało jej się zapalić w towarzystwie, jednak tylko dla podkreślenia smukłości palców i zrobienia wrażenia, nikt bowiem nie palił tak elegancko, jak ona.

Tego wieczoru siedziała przy stoliku w najdroższej restauracji w mieście i paliła samotnie.

Kolory wolno stygły, smaki fioletowiały, ludzie znikali w oczach, a kelnerzy w czeluściach kuchennych rozpoczynali gody.

Alicja rozglądała się i klasyfikowała, pogardzała i zazdrościła, podglądała i odwracała wzrok.
Suknie tuliły się, zapraszająco i sennie rozchylały dekolty. Krawaty rozluźniały atmosferę, uwalniając głębiej skryte markowe wody kolońskie marzenia o dotyku.

Dostojnie wysunęła kolejnego papierosa z paczki i udała zobojętnienie. Zza mikrofonu czarnosukienna blondynka śpiewała, jaki wspaniały świat.

Absens carens - pomyślała Alicja, a w głowie sprzedawca zeszytów sękatymi palcami porządkował monety.


Alicja i pies

Panna Alicja bardzo lubiła zwierzęta, szczególnie te, którym można było pomagać.

Tego dnia szła przedmieściami miasta, a świat osuwał się w popołudniową senność i nawet wiatr był zbyt leniwy, żeby rozwiewać wątpliwości. Z oddali najdeżdżała limuzyna; na przekór wszystkiemu czerwona. Za płotem, wykonanym z nieestetycznej siatki PCV, szalał kundel.
- Ma trochę racji - pomyślała Alicja.

Gdy samochód podjechał bardzo blisko, pies wyrwał się zza ogrodzenia i z jazgotem oznamił swoje niezadowolenie. Biegł jeszcze długi czas, próbując ugryźć rurę wydechową. W pewnym momencie uskoczył z piskiem przed jadącą w przeciwnym kierunku ciężarówką.

- Mogłaby pani naprawić płot i trzymać swojego pupila z dala od drogi - powiedziała do wylewającej się przez okno kobiety. - Przecież ktoś go przejedzie!
- Nie przejedzie - odpowiedziała tamta, poprawiając stanik cielistego koloru. - On tak cztery lata gania za wózkami.
- A dlaczego mu pani pozwala?
- Duży jest, ma wolny wybór!

- My też - odpowiedziała Alicja, patrząc z obrzydzeniem na bezmyślną, niechlujną kobietę, wylewającą się coraz bardziej z okna, a błękit nad nimi intesywniał z każdą chwilą.

[Michał_Zawadowski]

Seria z Alicją chyba najbardziej podoba mi się ze wszystkiego, co przeczytałem w dziale z prozą. Kolejna część jest znów na poziomie.

"Sprzedawczyni przypominała nadmuchaną wersję Prosiaczka" - to najlepsze:))

pozdrawiam
MZ

[vacker_flickan]

Alicja robi się coraz bardziej smutna, tak mi się wydaje, świetne
dla mnie najlepszy sprzedawca zeszytów
pozdrawiam i czekam na następne

[asher]

Rozumiem, Michał, że dużo czytałeś :))) A Tobie Wuren dziękuję za nawrót, bo już nudy śmiertelne naszły...

[Michał_Zawadowski]

nie przeczytałem nawet 10%, więc wyszczególniam, że z tych niecałych 10% co przeczytałem, najlepsza jest Alicja. A co jest ciekawego w pozostałych 90%, może się kiedyś jeszcze dowiem ;)

[asher]

Żartowałem :0 Też poezji nie czytuję :)

[Wuren]

Dziękuję - cieszę się, że się podoba :D

Pozdrawiam fanów lalek Barbie, Alicji i wyfryzowanych Izabel :D
Broń boże, nie mylić z Kenami :)

Wuren

[natalia]

sodowych niekorzystwnie wpływa =niekorzystnie

Normalniało = rewelacja!

a ściśle rzecz ujmując = chyba ściślej? lepiej brzmi moim zdaniem

Kolory wolno stygły = znów rewelacja :)

sprzedawca zeszystów sękatymi palcami = zeszytów
...............

ach jak pięknie :) Wuren, nawet nie wiesz ile radości sprawić potrafią te opowiadanka o Alicji, są ( i tu się przykro powtórzę) rewelacyjnym językiem pisane. Nie można się nie uśmiechać czytając :)

Alicja paląca papierosy - ech, wspaniale opisana :)

[Wuren]

Natalio - no i mam odcień twarzy taki, jak chmurka wokół Twojej głowy :)

A błędy poprawiłem, pani psor :)

Pozdrawiam
Wuren

[amandalea]

ech jak to dobrze móc poczytać znów na podwieczorek Alicję :D...mniam...mniam....mimo,że te odcinki już znam ale co tam jak deser pyszny to można go jeść i jeść :D
Pozdrawiam
ama_Li

[Leszek_Dentman]

Nie czuję Alicji, bom- jakom wcześniej rzekł- nie jest kobietą.
Czytłem jednak z ogromną przyjemnością, bo Wuren doznał natchnienia i buduje tę postać w znakomitym stylu.
Podkreślaliście kilka rewelacyjnych sformułowań- ja bym dodał do tego jeszcze "czrnosukienną blondynkę", oraz "kobietę WYLEWAJĄCĄ się z okna".
Szkoda, że panna Alicja nie zaczekała na jej ostateczne wylanie się ;-)))

[Joanna_W.]

różowiutki, -a, -e
a od saletry z dala

a.

[Wuren]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ups.. :) poprawiłem :D dzięki :)

[Jay Jay Kapuściński]

przeczytałem wszystkie części z wielkim zainteresowaniem,
moi faworyci to: różowy sweter i sprzedawca zeszytów.
świetne!

pozdr.