Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

blok

Adam_Szadkowski
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/12203-blok/

Rekomendowane odpowiedzi

Adam_Szadkowski

Adam_Szadkowski

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

blok w którym mieszkam
ma jedenaście głów
jedna na drugiej
z płyty czołowo-betonowej

oczy i uszy
pcv

tu cień mężczyzn
wygląda jak szczurze prochy
kopczyk z obleśnym lontem

najgorszy jest zapach łazienki
przypomina mi system matriarchalny
albo rzygi po heroinie

nie znam i nie rozumiem sąsiadów
onieśmielają mnie ich psy
beztrosko obwąchujące nogi w windzie

dziesiąta głowa jest moja
z pełnym mózgiem
ciało ciężkie
tonę
w wannie

w winie skisłej herbaty
wypatruję esencji czasu
od koloru słomkowego
do czerni czerni czerni

czerni przypalanka na paznokciu
z fusów i włosów
cały udaję narkotyk

ową głową
po trzęsieniu
w dół

wita mnie czaszka z literą P
ja (Pierdolę
Piękno
Piękło
pękło)
nieważna istotność
nie liczę się w rozrachunku kondygnacji szkieletów

natalia

natalia

Opublikowano
Opublikowano

ciekawa jestem, jak wygląda człowiek udający narkotyk... :)
hmm, bardzo podobają mi się porównania, przejścia do kolejnych sytuacji poprzez pojedyncze słowa, czyni to wiersz bardziej płynnym i atrakcyjnym

"nie liczę się w rozrachunku kondygnacji szkieletów" smutne zakończenie niosące pewien ładunek beznadziejności, który wcześniej czaszka P stara się zmylić...,
interesujące pdejście do rzeczywistości, bardzo plastyczne i dobrze oddane, proponuję jednak czasem na ten świat nałożyć barwione szkła, żeby było zabawniej, weselej :)

serdecznie Pozdrawiam
Natalia

Klaudiusz

Klaudiusz

Opublikowano
Opublikowano

w bloku nie mieszkam, ale na samą myśl, ze miałbym, na język ciśnie się cytat: "ja(Pierdolę" i podejrzewam ze mialbym podobne refleksje co do mojego bloku...
"cały jestem jak narkotyk" - rzeczywiście brzmi dziwnie
literówka - w "piekle"
pozdr

seweryna żuryńska

seweryna żuryńska

Opublikowano
Opublikowano

Adamie
chodzenie po życiu, jak po bezimiennym blokowisku
i nawet nie szukanie przysłowiowej bratnij duszy
dobrze dozowane emocje
pasywność, poddanie sie pl poraża
samotność
to trudny, choć nie odkrywczy temat
ty umiałeś go nazwać inaczej
ciekawie
mnie brakuje barw, może odcieni czerni
pozdrawiam serdecznie
seweryna

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Panie Adamie nie jest to mój typ poezji ale przyznam, że bardzo mi się spodobał jest to wiersz o czymś....zdecydowanie trafia do mnie...jest niesamowity

pozdrawiam

Marcin Filip

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/12203-blok/
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Annna2
      Płonąca wiolonczela

      Przez Annna2 · Opublikowano

      @Robert Witold Gorzkowski rozumiem. Może w wakacje odpczniesz
    • Annna2
      Sila

      Przez Annna2 · Opublikowano

      @Robert Witold Gorzkowski dziękuję Robert. A ja wiem, że jesteś dobrym Człowiekiem.
    • Stukacz
      Tyle

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Link do piosenki:         Czego w Tobie nie dosłyszę To u siebie w smutku znajdę Bo jak liść na drzewie wiszę I jak on, mam te Życie tylko na chwilę Tyle   A było jak zawsze – teraz jednak Męka – niezaprzeczalny znak Inaczej niż zwykle Tyle Tyle   Rozkosz widzę, całuję rękę W myślach oczywiście I zapominam wcześniejszą mękę Rzeczywiście Tak byle-byle Tyle   Każdy uśmiech brzmi muzyką Znam ton tego głosu Co w duszy mej rzeką Losu I czyje to myśli, czyje? Tyle   I widzę, i słyszę wszystko Czy jednak nie za dużo? Ktoś powiedział, kto? Jesteś huraganem, burzą Wiesz? Żyję! Tyle  
    • Robert Witold Gorzkowski
      Próg

      Przez Robert Witold Gorzkowski · Opublikowano

      @Berenika97 to się w głowie nie mieści jak dobry wiersz spłodziłaś tak nie przesadzam mnie zamurowało świetne metafory lekko napisane w tej ponurej scenerii nocy twego miasta. Mocna dojrzała poezja oszczędna w słowa a jednak niosąca ze sobą przejmujący dynamizm:   „Okna ryglowane ciszą. W dusznej bliskości mebli świat urywa się na progu. Noc - woda bez brzegu.”   Czyż tylko ta zwrotka nie daje pełni twojego przekazu?  sam tytuł jest dramatyczny Próg jest to słowo wielowątkowe. Doskonałe do filozoficznych rozważań jak przejście w świat intymny lub pozostanie w tajemnicy.  Ty nas wpuszczasz dajesz nam swoje ego:   „Wyżyma zmęczenie z koszuli. Liczy, ile ciepła dzień zabrał tym razem.”   po czym kończysz rezygnacją:   „Może wreszcie zatonąć.”   Ale czy napewno o te jednoznaczne zatonięcie chodzi? czy nie puszczasz do nas oka i czytelnik tonie ale w swoich myślach bo po cóż by było:   „On przynosi w kieszeniach cudzy wzrok i lepki kurz - nalot na spojrzeniu. W czterech ścianach zdejmuje twarz. Ostrożnie. By nie przerwać siebie."   ostrożnie przenosić swoje spostrzeżenia by zdejmując z siebie maskę uważać by nie obsypać codziennym kurzem wnętrza swojej intymności. To daje nadzieję na nowy dzień.    wiersz oniryczny a jednak do bólu realny z jego zapalnym migotaniem:   „Latarnia miga trzeci dzień. Ktoś przestał zgłaszać. Miasto pulsuje jak stan zapalny.”   i z nigdy nie zasypiającymi ulicami.   No no koleżanko                                 chapeau bas        
    • JakubK
      Ludowe

      Przez JakubK · Opublikowano

      Taki los masz, ile z siebie dasz mówił dziadek, kiedy ludzie byli twardsi od ziemi.   Kto rano wstaje, ten dłużej się martwi.   Od mieszania herbaty nie zrobi się słodsze życie, ale człowiek lubi mieć wrażenie, że coś robi.   Gdzie cienko, tam pęka, najczęściej w środku.   I jeszcze: nie noś wody w sitku, nie proś świata o litość, nie wracaj tam, gdzie już cię nie ma.   Ludowe mądrości są jak stare płoty. Krzywe, spróchniałe, ale wciąż trzymają jakąś granicę przed nocą.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...