Między godziną a cieniem

[P.Mgieł]

Wieczór zsuwał się z dachów

jak ciężka zasłona z ramion wdowy,

a drzewa — nieruchome i skupione —

stały w ogrodzie

jak myśli, których nikt nie odważył się wypowiedzieć.

I tylko studnia

przechowywała jeszcze głos dnia,

ciemny, głęboki, drżący od gwiazd,

które dopiero miały nadejść.

Człowiek jest samotny bardziej, niż przypuszcza.

Nosi w sobie zamknięte pokoje,

gdzie od lat nie wszedł nawet Bóg.

Czasem jedynie noc

dotyka klamki.

Widziałem starą kobietę,

jak niosła chleb przez pustą ulicę —

tak ostrożnie,

jakby niosła własne serce.

Nad nią krążyły wrony

podobne do spalonych listów.

I wtedy zrozumiałem,

że piękno nie mieszka w rzeczach wielkich,

lecz w tym, co odchodzi cicho:

w świetle gasnącym na ścianie,

w filiżance pozostawionej po kimś,

w dłoni, która już nie potrafi zatrzymać drugiej dłoni.

A noc rosła.

Ogromna, cierpliwa,

pełna niewidzialnych schodów.

I szedłem przez nią długo,

jak przez wnętrze własnej duszy.

[Berenika97]

@P.Mgieł

 

Budujesz niezwykłą gęstość obrazową przez zderzanie konkretu z abstrakcją.

Puentę wiersza można czytać jako manifest poetycki -  piękno nie mieszka w rzeczach wielkich, lecz w tym, co odchodzi cicho. Trudno się z tym nie zgodzić.