Christine

@Migrena Podmiot liryczny chce kochać świat, który "zdarza się zbyt gwałtownie", ale paraliżuje go własna śmiertelność i ograniczoność zmysłów. Przejmujące jest zestawienie narodzin z zapachem grobu oraz bezsilność wobec śmierci. Świetny tekst - drażni jak osad spalin i mięty na skórze. To komplement. :)

@Migrena Nic mi nie pozostaje, jak podpisać się pod komentarzami. To emocjonalna rzeźnia - jak kiedyś słyszałam o mocnych tekstach. Lektura zostawia po sobie osad mroźnej bieli i długą ciszę. Pozdrawiam.

@Berenika97 Bardzo dobry tekst. Czytałam z dużym zainteresowaniem, jak fragment dobrej powieści. Zresztą, Twoja proza jest coraz lepsza. Na pewno nie nudzi.:)

@Berenika97 Nie mam słów, aby wyrazić mój podziw. To po prostu jest śliczne! Takie delikatne i liryczne. :)

@Berenika97 Świetny wiersz. Znam takie spotkania dawnych , najczęściej szkolnych przyjaciół. I czasami się dowiadujesz, że owa przyjaciółka ma bogatego męża i podróżuje z nim po całym świecie , a ty masz tylko słuchać i podziwiać zdjęcia z podróży. Jak powiedziałam, że najnudniejszą rzeczą jest oglądanie cudzych zdjęć z podróży - to się obraziła i siedziała tylko po to, aby dokończyć deser. :) Tak to bywa.:)

@Berenika97 Też bym tak chciała! Zakochiwać się ciągle na nowo w tym samym mężczyźnie - to znaczy, że wart jest tej miłości.

@Łukasz Jurczyk Zaintrygował mnie ten fragment Strzelam na oślep. Niech bogowie też się domyślają. A to dlatego, że jest takie kretyńskie przysłowie - Człowiek strzela a Pan Bóg kule nosi. Zastanawiam się, skąd ono się wzięło w naszej "kulturze", czyżby z antyku? Świetny tekst - grobla jest , ale jest też problem dla Macedończyków. :) Pozdrawiam.

@Łukasz Jurczyk Świetny tekst - zawsze zastanawiałam się, co na to "druga strona". Pokazujesz zmianę myślenia Tyreńczyka - od niedowierzania do zrozumienia nadchodzącej klęski. Ostatnie wersy podkreślają, że przyczyną tragedii była pycha i zbyt duża wiara we własne bezpieczeństwo, ale też pycha wroga.

@Migrena Jak ja lubię czytać Twoje wiersze - takie inne, nietuzinkowe, fantastyczne! :) Uzupełniamy się. :))))

@Łukasz Jurczyk Wielkie osiągnięcia rodzą się z uporu, lecz zawsze wiążą się z cierpieniem i kosztami. Dobrze, że to podkreśliłeś. I to tak fantastycznie. Pozdrawiam widzę ich pot zanim grobla dotknie murów fala zamieni się w krew

@Łukasz Jurczyk Piękne komentarze i wszystko jasne. Zwróciłam uwagę na postać króla. Symbol bezwzględnej siły i determinacji zdobywcy. Świetne! oczy pełne pyłu niczego nie widzą poza tym wąskim pasem usypanej śmierci każdy kamień wrzucony do wody to moneta dla Charona

@A.Between Ten wiersz jest świetny! To zmiana spojrzenia na życie - od prostego, beztroskiego przekonania do refleksji wynikającej z doświadczenia choroby i przemijania. Pozdrawiam

@A.Between Piękny wiersz. Czuć w nim spokój i czułość. Najbardziej ujęło mnie zdanie o "sprawdzaniu świata z psem" . Taki konkret a nadaje całości autentyczność.

@Berenika97 Twój przekaz jest klarowny - współcześnie uczucia stały się powierzchowne i wystawione na pokaz, jak „relacje na żywo”. Dawniej emocje były głębokie i autentyczne, dziś często są odbierane jak efekt specjalny. I to jest racja, ale też dzięki "relacjom na żywo" zwiększyła się ilość przestępstw. Ludzie bezmyślnie informują również przestępców o swoim życiu. Ważny wiersz, pięknie napisany. Pozdrawiam.

@Berenika97 Fajne mini i niestety prawdziwe. To ostatnie zdanie - już nieraz na kimś postawili kreskę a nawet krechę! Pozdrawiam.

@Berenika97 Piękny wiersz! Zwróciłam szczególną uwagę na opis wyostrzającego się wzroku i powracających konturów, który podkreśla stopniowe uświadamianie sobie rzeczywistości. Szczególną rolę odgrywa chwila ciszy przed nazwaniem świata, kiedy „wszystko staje się sobą”. Ostatni obraz zapowiada początek dnia i niesie ze sobą nastrój nadziei. Taki spokojny i refleksyjny. :)

@Migrena Czytam Twój wiersz jak tekst o ontologicznym głodzie. O ludziach, którzy mają w sobie tyle pustki, że muszą ją wypełniać "śmiercią na raty". To wiersz, który nie pozwala odwrócić wzroku - te atrybuty polowania (dyplomy, trofea, zdjęcia) zamieniam na dowody rzeczowe w procesie o emocjonalne bankructwo. Dobrze, że o tym napisałeś i to tak wspaniale. szklane oczy na ścianach nie mrugają one tylko cierpliwie czekają aż cisza myśliwego rozsadzi go od środka @Berenika97 Pięknie i wzruszająco napisałaś, załzawiły mi się oczy. Pozdrawiam. @violetta Przeczytaj komentarze, może zrozumiesz.

@Migrena Piękny wiersz o miłości, która nie umarła - tylko zamieniła się w światło rany, w tęsknotę oddychającą wewnątrz człowieka.

@Migrena Ukazujesz miłość jako potężny, kosmiczny i biologiczny żywioł. Balansujesz między czułą intymnością a obezwładniającą, spalającą obsesją, w której pragnienie drugiego człowieka staje się warunkiem przetrwania. To anatomia głodu, która daje życie, ale jednocześnie trawi je od środka. Mocny i wspaniały tekst. Pozdrawiam.

@A.Between Wiersz bardzo zmysłowy, intymny i jednocześnie pełen wewnętrznego napięcia - to taki liryczny zapis chwili, w której duchowość zderza się z ciałem i pożądaniem. Świetnie wybrzmiewa ta intymna asymetria na końcu - ona nie wie co powiesz, ale wie, co znaczy dotyk. Piękny wiersz i tyle!

@Łukasz Jurczyk "Zmuszasz" mnie do czytania o wyprawie Aleksandra - za ciekawie piszesz. :))) Pozdrawiam Tyr stał niewzruszony. My szliśmy po dnie, ucząc fale milczenia. :)

@Migrena Przepiękny, mistyczny wiersz. Spotkanie z Bogiem nie kończy tęsknoty, ale ją pogłębia. Dusza jest jak studnia bez dna - może przyjmować coraz więcej światła i miłości. To nieskończoność Boga tak działa i głębia ludzkiej tęsknoty. Ten tekst zawładnął moją duszą.

@Migrena Proszę bardzo, ale to tylko dlatego, że świetnie piszesz! Uściski! :)

@Migrena Bardzo dziękuję! Zwłaszcza za piękno wiosny! Żyj długo dla tych wierszy,które powstaną. :) Serdeczności.

@Simon Tracy Ciekawie opowiedziałeś o rozmijaniu się z rzeczywistością. Dużo tu rezygnacji, ale też dziwnej, chłodnej samoświadomości. Tekst robi wrażenie.