„Hernani, czyli honor kastylijski” to dramat romantyczny autorstwa Wiktora Hugo, napisany w 1829 roku i wystawiony po raz pierwszy 25 lutego 1830 roku w paryskim Théâtre-Français. Utwór ten stanowi przełomowy moment w dziejach literatury francuskiej, ponieważ był praktyczną realizacją zasad dramatu romantycznego sformułowanych wcześniej przez autora w przedmowie do dramatu „Cromwell”. Premiera wywołała gwałtowny spór między zwolennikami klasycyzmu a młodym pokoleniem romantyków, który przeszedł do historii pod nazwą „bitwy o ‘Hernaniego’” i stał się symbolem zwycięstwa romantyzmu w teatrze francuskim. Akcja dramatu została osadzona w Hiszpanii początku XVI wieku, zgodnie z fascynacją Hugo egzotyką historyczną i konfliktem namiętności.
Fabuła „Hernaniego” opiera się na motywie miłosnego trójkąta – trzech mężczyzn zakochanych w Doñi Sol: banity i zbójnika Hernaniego, jej stryja Don Ruy Gomeza de Silvy oraz króla Hiszpanii Don Carlosa, przyszłego cesarza Karola V. Konflikt honoru, miłości i zemsty prowadzi do szeregu dramatycznych intryg, porwań i pojedynków, zakończonych tragicznym finałem: samobójczą śmiercią Hernaniego i Doñi Sol oraz Don Ruy Gomeza. Dramat ukazuje romantyczną wizję jednostki uwikłanej w sprzeczne zobowiązania moralne i społeczne, przeciwstawia prawo honoru uczuciu oraz podkreśla konflikt między władzą a wolnością jednostki, co czyni „Hernaniego” jednym z najważniejszych manifestów europejskiego dramatu romantycznego.