„Głód” („Sult”) to powieść norweskiego pisarza Knuta Hamsuna, wydana w 1890 roku w Kopenhadze. Uznawana jest za jedno z pierwszych dzieł literatury modernistycznej i przełom w sposobie ukazywania psychiki bohatera. Akcja rozgrywa się w Kristianii (dzisiejsze Oslo) i opowiada o losach bezimiennego pisarza, który walczy z nędzą, głodem i własnym obłędem. Narracja prowadzona w pierwszej osobie wnika głęboko w psychikę bohatera, ukazując jego halucynacje, wahania nastrojów i rozpad osobowości. Hamsun, inspirowany prozą Fiodora Dostojewskiego i naturalizmem Émila Zoli, stworzył dzieło łączące elementy realizmu z nowatorską introspekcją, które stało się manifestem jego programu pisarskiego — opisywania „szeptu krwi i głosu szpiku kostnego”.
Powieść jest studium samotności, niedostatku i artystycznego upadku w świecie nowoczesnego miasta. Bohater, próbując zarobić na życie pisaniem artykułów, stopniowo popada w nędzę i obłęd, rozdarty między dumą a potrzebą przetrwania. W jego postawie odbija się bunt wobec społeczeństwa i Boga, a jednocześnie pragnienie zachowania godności. Głód ukazuje degradację fizyczną i psychiczną człowieka, ale też jego irracjonalne dążenie do zachowania sensu istnienia. Dzieło, uznawane za zapowiedź literatury XX wieku, miało ogromny wpływ na rozwój prozy psychologicznej i nowoczesnego sposobu opowiadania.