„Dzielny ołowiany żołnierzyk” to baśń literacka autorstwa Hansa Christiana Andersena, jednego z najważniejszych twórców literatury dziecięcej. Utwór, znany w oryginale jako Den standhaftige tinsoldat, został po raz pierwszy opublikowany 2 października 1838 roku w Kopenhadze, w zbiorze Baśnie opowiedziane dzieciom. Była to jedna z pierwszych baśni Andersena, która nie została oparta bezpośrednio na ludowym podaniu ani wcześniejszym wzorze literackim. Opowiada o jednonogim żołnierzyku odlanym z ołowiu, który zakochuje się w papierowej tancerce stojącej przy zabawkowym zamku.
Fabuła baśni przedstawia niezwykłą i tragiczną wędrówkę zabawki. Żołnierzyk wypada przez okno, trafia na ulicę, płynie w papierowej łódce rynsztokiem, spotyka szczura, wpada do kanału, zostaje połknięty przez rybę, a następnie cudem wraca do pokoju dziecka. Mimo strachu i kolejnych niebezpieczeństw pozostaje nieruchomy, milczący i wierny swojemu uczuciu do tancerki. Ostatecznie zostaje wrzucony do pieca, gdzie roztapia się w kształt małego ołowianego serca, a papierowa tancerka spala się wraz z nim. „Dzielny ołowiany żołnierzyk” jest baśnią o miłości, wierności, samotności, cierpieniu i nieugiętej postawie wobec losu. Dzięki prostocie fabuły, symbolicznemu zakończeniu i wzruszającej wymowie należy do najbardziej znanych utworów Andersena i była wielokrotnie adaptowana w teatrze, balecie, filmie animowanym oraz literaturze dziecięcej.