„Czekając na Godota” (En attendant Godot, 1952) to najsłynniejsza sztuka Samuela Becketta, uznawana za jedno z najważniejszych dzieł teatru absurdu. Autor napisał ją po francusku w latach 1948–1949, a w 1955 przetłumaczył na angielski. Prapremiera odbyła się 5 stycznia 1953 w paryskim Théâtre de Babylone w reżyserii Rogera Blina, natomiast polska prapremiera miała miejsce w 1957 roku w Teatrze Współczesnym w Warszawie w reżyserii Jerzego Kreczmara. Głównymi bohaterami są dwaj włóczędzy, Vladimir i Estragon, którzy spędzają kolejne dni, czekając na tytułowego Godota — tajemniczego człowieka, który nigdy się nie pojawia.
Dramat ukazuje absurd ludzkiego istnienia, pustkę życia pozbawionego celu i nieuchronność przemijania. Dialogi pełne powtórzeń i sprzeczności oddają chaos myśli i języka bohaterów. Postacie Pozzo i Lucky symbolizują relacje władzy i zależności, a cykliczność zdarzeń podkreśla bezsens powtarzania i niemożność działania. Beckett stworzył alegorię kondycji człowieka XX wieku — samotnego, zagubionego i pozbawionego wiary w sens. Finałowa scena, gdy bohaterowie mówią „Chodźmy” i nie ruszają się z miejsca, streszcza istotę całego utworu: człowiek czeka na zbawienie, które nigdy nie nadchodzi.