„Bracia Karamazow” (ros. „Братья Карамазовы”) to ostatnia i zarazem najważniejsza powieść w dorobku Fiodora Dostojewskiego, uznawana powszechnie za kulminację jego twórczości artystycznej i filozoficznej. Utwór powstawał w latach 1878–1880 i był publikowany w odcinkach na łamach czasopisma „Russkij Wiestnik”, zaś wydanie książkowe ukazało się w grudniu 1880 roku, na krótko przed śmiercią autora. Początkowo powieść miała stanowić część większego cyklu zatytułowanego „Żywot wielkiego grzesznika”, a losy jednego z bohaterów – Aloszy – miały być kontynuowane w kolejnych tomach. Śmierć pisarza sprawiła jednak, że „Bracia Karamazow” pozostali dziełem zamkniętym. Inspiracją do powieści były zarówno wcześniejsze, niedokończone projekty Dostojewskiego, jak i osobista tragedia – śmierć jego kilkuletniego syna Aloszy, której echo wyraźnie pobrzmiewa w utworze.
Powieść przedstawia historię rodziny Karamazowów, skupioną wokół konfliktu między ojcem, Fiodorem Pawłowiczem, a jego trzema synami – impulsywnym Dymitrem, racjonalistycznym Iwanem i duchowo wrażliwym Aloszą – oraz dramatu ojcobójstwa, które staje się osią fabularną dzieła. „Bracia Karamazow” są jednak przede wszystkim rozległym traktatem o kondycji człowieka, wolności, odpowiedzialności moralnej, wierze i ateizmie. Szczególne znaczenie mają filozoficzne rozważania Iwana Karamazowa, w tym „Legenda o Wielkim Inkwizytorze”, oraz postać starca Zosimy, reprezentującego chrześcijańską ideę miłości i współodpowiedzialności za innych. Powieść łączy w sobie elementy dramatu rodzinnego, kryminału sądowego i refleksji religijno-etycznej, tworząc wielogłosowe, dialogiczne dzieło, które do dziś uznawane jest za jedno z najważniejszych osiągnięć literatury światowej.