„Barbara Radziwiłłówna” to dramat klasycystyczny autorstwa Alojzego Felińskiego, poświęcony dziejom małżeństwa króla Zygmunta Augusta z Barbara Radziwillowna. Utwór, uznawany za najwybitniejsze osiągnięcie polskiego dramatu klasycystycznego, łączy temat miłości z problematyką racji stanu, konfliktu między władzą monarszą a wolą sejmu oraz odpowiedzialności jednostki za los ojczyzny. Feliński sięgnął do historii XVI wieku, podporządkowując ją zasadom estetyki klasycyzmu – harmonii, retorycznej klarowności i wyrazistemu podziałowi na racje moralne i polityczne.
Osią dramatu jest narastający spór wokół koronacji Barbary, przeciwko której występują senat, część szlachty oraz królowa matka Bona Sforza. Autor ukazuje Barbarę jako postać niewinną, cnotliwą i gotową do poświęcenia własnego szczęścia dla dobra państwa, natomiast Zygmunta Augusta jako władcę rozdartego między miłością a obowiązkiem wobec Rzeczypospolitej. Finał dramatu ma charakter tragiczny – Barbara zostaje otruta i umiera tuż po uznaniu jej praw do korony, co podkreśla moralny wymiar utworu oraz klasycystyczną wizję tragedii, w której jednostkowe cierpienie zostaje podporządkowane losom wspólnoty i historii.