Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

  • Odpowiedzi 51
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Przeczytałam, jak zwykle - jestem pod duuużym wrażeniem,
myślę sobie: co ty babo malutka tutaj robisz, obok takich Znakomitości?
Zaraz sobie odpowiadam: kręcę się, kręcę i zaczytuję się, zamyślam.
Jak to wspaniale, że są ludzie, którzy takie wiersze piszą! Gratuluję.
Pewnie nie jestem zbyt oryginalna, ale ja tylko z izby.
Serdeczności -
Iza

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


wiem, że nie dasz się przekonać, ale myślę, że Almare dobrze godo... z tym deszczem.
Prróbowałem tylko, jakby co, ;)
Drugie "zaznaczenie" to tylko przestawienie słów - jakoś tak mi się lepiej czyta.
Wiersz wporzo :)
Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Za dużo "sztucznych' słów ;) Np. "klikać" nie kojarzy się z muśnięciem deszczu,
tak delikatnego i ciepłego, że ledwie go czuć. Wiatr? Jeszcze raz - absolutnie nie!
Nie w tej bajce (i pomieszczeniu) :) Deszcz i wiatr - chyba każdy tak od razu kojarzy,
coś jak na pytanie o owoc większość ludzi odpowiada jabłko, a na pytanie o kolor jabłka:
czerwone ;)
A czemu deszcze nie może być taki, bezwietrzny?

www.obiektywni.pl/galeria/fotografia-179514.php

Nie wiadomo co właściwie tu pada - krople czy płatki lipy?
"Wkręcał' jest zbyt... obcesowe. Wkradał, czyli korzystał z (jej) nieuwagi.
Powtórzenie "a ja z deszczem... i ja też" jest naśladownictwem powtarzalności kropel,
czymś w rodzaju: jedna za drugą. Ale zarazem czymś w rodzaju: skoro on może, to i ja,
bo niby czemu nie ja?
Tak, nie dałem się przekonać :)

Ale dziękuję pięknie, bo to zawsze bardzo ciekawe jak widzi coś ktoś inny
i pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Zdjęcie do którego podałem adres odpowiada też za mnie, czemu:

lipcowy sypał deszcz


Właśnie tak! Znalazłem je przed chwilą w Internecie ale potwierdza moją własną obserwację:
deszcz w tym przypadku: sypie, a nie: pada.

Pozdrawiam.
Opublikowano

"Tobie chodzi o odwrotność delikatności, sam moment... że tak powiem :)
Wtedy nastój wiersza byłby inny, a jego muzyka byłaby odzwierciedleniem takiej chwili."

-tak, chodzi o odrobinę szaleństwa, może ekstazy. ładnie to oddałeś w następnym wierszu.
-czy ty masz wiersz na każdą okazję? :))) niesłychany zbiór!
-a jak muzyka to kołysanaka... taka mi wpływa na klawiaturę:

Kołysanka dla kochanki

Ciepłą falą cię nakrywam,
Sennym pluszem,
Magią spojrzeń,
Czarem słownych wzruszeń.

Dzienne sprawy:praca,
Obiad, mąż histeryk
Leżą w kącie porzucone, niestotne.

Ciepłą falą cię nakrywam,
Sennym pluszem...

Przyłóż, proszę, głowę do poduszek
A poczujesz jak, jak me palce suną po
Twej skórze, obiecując całonocny bal.

Ciepłą falą cię nakrywam,
Sennym pluszem....

Rozchyl wargi, wciągnij brzuszek,
A poczujesz jak, jak napinam wolno
Moją kuszę, by wypuścić serię strzał.

Ciepłą falą cię nakrywam,
Sennym pluszem...

Czy śpiewając to świńtuszę?
Czy naruszam czyjąś cześć?
To opowieść jak ratować skołataną duszę,
Chętną przcież by uronić kilka łez.

Ciepłą falą cię nakrywam,
Sennym pluszem...



pracuję nad dalszym ciągiem :))))))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Nie, no wiersz jest Twój i oczywiście masz rację. :)
Ale czucie każdy przecież ma inne. I jako czytacz nie muszę czuć owych muśnięć jak Autor, czy też inny czytacz - na koszulce, twarzy... włosach. Więc powiem, tak, jak w "Misiu" rzekł Kociniak:
A jeśli założysz pan np. kaptur z nieprzemakalnego, sztywnego ortal-materiału, to słychać będzie tuptanio-klikanie nawet ;p

O wietrze nic nie pisałem. Chociaż (sic!)wiatry w takich sytuacjach zdarzyć też się mogą... choćby ze strachu ;))
Zdjęcie widział, ładne.
Do miłego.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Rachel za Babą, po prostu. wybaczcie, że podpinam się bezczelnie pod czyjąś wypowiedź, ale - co zrobić, Waście drogie, kiedy prawda już w oczy nie kole? ;)
ja nie z izby, a z pociągu (IC), ale reszta - kreska w kreskę, kropka w kropkę to żem chciała rzec ;)

pozdrawiam, pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ech, proszę nie umniejszaj tak sobie. Nawet nie wiesz, kiedy Cię podczytuję
i (na) zawsze zostaje coś z tego we mnie.
Dziękuję i pozdrawiam.
Taki zdolny i jeszcze do tego skromny i taktowny!
Dziękuję, dziękuję jakniewiemco!
Serdecznie pozdrawiam
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



wiersz super a mi przepraszam tak mi się jakoś skojarzyło:

raczej nie jesteś pies na baby
lecz jakiś sokół albo sęp
i łeb przecież masz nie od parady
a w nim zwój myśli albo pęk

ty wprzódy babę rozpracujesz
poznasz jej pracę życie sen
a potem deszczem nas czarujesz
wchodząc jak jakiś spiderman

czy w tej zabawie idzie oto
by gdzie się budził nowy łoś
nieświadom rogów lecz z ochotą
nam udowodnia że jest gość

proszę zauważ choć czasami
że każdą łanie swędzi cóś
kto ją podrapie zatrze pamięć
to podrapanie to jest gwóźdź

mogę powiedzieć tu odważnie
gdy zmyje ślady letni deszcz
dla łani zwykle nie jest ważne
czy drapie orzeł lub też leszcz

:)))

pozdrawiam Jacek

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...