pod znakiem malachitu, cz II

[natalia]

Beata czytając zapowiedzi kinowe ujrzała plakat reklamujący film „Ono”.

- Słyszałem, że to piękny film. – stwierdził Mateusz zatrzymując się przy niej.
- Tak? A o czym?
- Młoda dziewczyna jest w ciąży i dowiaduje się od lekarza, że dziecko już słyszy to, co dzieje się na zewnątrz. Postanawia ukazać mu piękno świata i zaczyna z nim rozmawiać. Świetna muzyka do tego i podobno całkiem niezłe zdjęcia. Co Ci jest? Źle się czujesz?... Beata?

Dziewczyna słysząc opis filmu straciła kontakt z rzeczywistością i wróciła myślami do gabinetu lekarskiego „przykro mi...”, „W większości przypadków kończy się to śmiertelnie”. Przed oczami stanęły jej zdjęcia wyskrobanych płodów, które pokazywała jej kiedyś koleżanka – zagorzała przeciwniczka aborcji.. Zaczęło ją mdlić do nieprzytomności. Mateusz widząc, że zaraz zemdleje chwycił ją w pasie i odprowadził na pobliską ławkę.

- Beata! Ocknij się dziewczyno, co Ci jest? – ale nie była w stanie nic powiedzieć, ledwo go słyszała, wciąż kotłowały się jej słowa lekarzy „to nieuleczalne, ...dziecko na pewno będzie chore”, „...chyba nie chce go pani skazać na męki?”, „Skrzywdziłaby je pani...”.
- Nie.. – szepnęła.
- Co nie? Wzywam pogotowie. – Mateusz wybrał odpowiedni numer i zdał relację z niepokojącego stanu Beaty. Dyżurny obiecał, że za kilka minut przyjedzie na miejsce karetka. – No już... spokojnie Beatka, trzymaj się. – jednak blada dziewczyna ledwo siedziała podtrzymywana przez jego ramię, oczy nabrzmiałe łzami tępo patrzyły przed siebie a ustami co jakiś czas łapała płytki oddech lub wypowiadała „nie.. nie”.



Po ośmiu minutach lekarze z karetki dotarli na miejsce.

- Może pani iść?
- Nie sądzę – odpowiedział za Beatę Mateusz.
- Stoimy niedaleko, przeniesiemy ją. – sanitariusze zaprowadzili słaniającą się na nogach dziewczynę do karetki.
- Jest pan jej krewnym?
- Nie.
- A może pan zawiadomić kogoś z rodziny?
- Zajmę się tym jak dojdzie do siebie. Do którego szpitala ją zabieracie?
- Do Kopernika. Janek, jedziemy! – krzyknął sanitariusz do kierowcy, ale wtedy Beata zaczęła krzyczeć. Mateusz chwycił zamykające się drzwi karetki:
- Co jej jest!?
- Proszę mi powiedzieć, co panią boli. – Beata zwinęła się na łóżku trzymając się za brzuch.
- Jak ona ma na imię?
- Beata.
- Beato, boli cię brzuch? Połóż się. Wcześniej zdarzały Ci się takie bóle? – gdy lekarz sprawdzał stan Beaty sanitariusz tłumaczył Kubickiemu, że nic tu nie pomoże i muszą już jechać do szpitala.

Drzwi do karetki zamknęły się z hukiem. Pojazd ruszył i po chwili zniknął za zakrętem pozostawiając Mateusza na ulicy. Stał chwilę analizując, co się przed momentem stało, po czym ruszył w kierunku Targu Rakowego, gdzie zostawił samochód.
Przepełniała go troska o dziewczynę, której nie potrafił sobie wytłumaczyć. Czuł wyraźną chęć pomocy Beacie. Blisko godzinę temu śmiała się z jego opowieści o nieudanym wypadzie na ryby a teraz?



- Pani Beato, proszę się uspokoić.
- Nie, zostawcie moje dziecko, nie zabijajcie go! – zaczęła się szamotać w karetce nie dając się lekarzowi przebadać.
- Chcemy Ci pomóc, nikt nie wyrządzi krzywdy Twojemu dziecku.

Beata rozpalonym wzrokiem obrzuciła wnętrze pojazdu i mężczyzn. Starała się wyrównać oddech, gdy nagle ogarnął ją silny ból podbrzusza. Podano jej leki przeciwbólowe i uspokajające, które po chwili wprowadziły ją w półsen.


Mateuszowi udało się w miarę szybko dotrzeć do szpitala, jednak nie bardzo mógł się zorientować, co się dzieje z Beatą.
- Przepraszam, czy nie wie pani gdzie zabrano pacjentkę z ostrym bólem brzucha?
- Naprawdę nie wiem, dopiero tu przyszłam. Niedawno przywieźli tu jakąś dziewczynę, ale była nieprzytomna.
- Aha, a gdzie ją przewieźli?
- Tam. – kobieta wskazała palcem szeroki korytarz, którym Mateusz pospiesznie ruszył.

Dowiedział się jednak tylko tyle, że Beacie robią w tej chwili badania i będzie mógł do niej wejść dopiero po ich zakończeniu. Czekał więc.

Kwadranse ciągnęły się Mateuszowi w nieskończoność, więc gdy już nie mógł usiedzieć na miejscu spacerował po holach oglądając porozwieszane broszurki i plakaty.
Tymczasem lekarze starali się pomóc Beacie.


- Co z moim dzieckiem?
- Na razie jeszcze nic nie wiemy. Zaraz zawieziemy panią na USG.
- Pani doktor... proszę mi powiedzieć, czy matka - przyszła matka i jej nastawienie do dziecka ma na nie wpływ?
- Ma. I to spore znaczenie. Także proszę być dobrej myśli. – lekarka uśmiechnęła się do Beaty i dalej przeglądała wyniki morfologii. – Opowie mi pani, co się stało?
- Ech... To wszystko moja wina.
- Niekoniecznie, proszę mi dać to pod rozwagę.
- Jutro miałam mieć zabieg.
- Jaki? – dopytywała się lekarka, jednak Beata nie potrafiła ukryć łez. – Spokojnie pani Beato, proszę się nie denerwować. Na jaki zabieg miała się pani udać?
- Dziecko... jest chore. Moja ginekolog stwierdziła poważne wady i uznała, że najlepiej będzie... je usunąć – powiedziała niemal szeptem. – Prosiłam o powtórzenie badań, ale nic to nie dało. Ja nie chciałam tego dziecka. Nie jestem gotowa na bycie matką! – Beatę znów zaczęły ogarniać silne emocje – Ono wyczuło, że go nie chcę! I teraz...
- Pani Beato jest mi strasznie przykro, ale to nie pani wina. Zaraz wykonamy szczegółowe badania i zobaczymy, czy sprawa jest na tyle poważna, że trzeba się posunąć do tak drastycznych metod.
- To znaczy, że jest szansa..?
- Trudno mi ocenić. A jakie wady wykryto?
- Och... nie mam przy sobie tych wyników, tam były takie skomplikowane nazwy... jakiś zespół Pea... Och, naprawdę teraz nie pamiętam.
- Nie szkodzi, sami się dowiemy. Proszę teraz się położyć, zaraz przyślę do pani pielęgniarkę, która zaprowadzi panią do zabiegowego.
- Ale jak się dowiedziałam, jaka to jest straszna choroba...
- Proszę się nie denerwować, wszystko dokładnie sprawdzimy. A... powie mi pani jeszcze, z usług jakiego gabinetu ginekologicznego pani korzysta?
- Słucham? Ach... tak, oczywiście. Z prywatnego gabinetu ginekologicznego doktor Dobrawy Milewskiej.
- W takim razie skonsultujemy z nią wyniki badań. No, pani Beato, tylko spokojnie, bądźmy dobrej myśli.
- Dziękuję, pani doktor. – Beata słabo uśmiechnęła się do wychodzącej lekarki. Pomyślała, że może warto mieć jeszcze nadzieję?


Mateuszowi w końcu pozwolono odwiedzić Beatę. Na w pół leżała w sali z pięcioma innymi pacjentkami.
- Dzień dobry paniom.
- Dzień dobry – odpowiedziały niektóre.
Natomiast Beata spojrzała na niego tak, jakby nie poznawała. Zaskoczona, że zbliża się do jej łóżka spytała:
- Pan do mnie?
- No, a do kogo Beato?
- To my...? Och! Przepraszam Cię najmocniej. Zupełnie wypadło mi z głowy, że..
- Nic nie szkodzi, rozumiem. Jak się czujesz? – odpowiedziało mu ciężkie westchnienie.
- Czekam na wyniki...
- Ale co się stało? Dlaczego tak nagle...
- Jestem w ciąży. – przerwała mu. Mateusz nie zdołał ukryć zdziwienia. Jednak po chwili się opanował, jego twarz nabrała surowszego wyrazu.
- Czy... z dzieckiem wszystko w porządku?
- Nie wiem... – Mateusz bardziej się domyślił niż usłyszał dziewczynę.
- Na pewno wszystko jest dobrze.
- Nie jest.
- Jeszcze nic przecież nie wiesz.
- O to chodzi, że wiem.
- Więc? Co jest nie tak?

Beata jednak nie miała sił znów o tym rozmawiać. Odwróciła głowę w stronę okna. Mateusz zrozumiał, że nie powinien naciskać.
- W takim razie poczekamy na dokładniejsze wyniki.
- Nie musisz tu ze mną być.
- Muszę. Chcę. – dodał po chwili.
- Dziękuję...
- Powinnaś zawiadomić rodzinę. – Beata uświadamiając sobie, co by to oznaczało przestraszyła się.
- Nie, przecież nie mogą wiedzieć!
- Nic nie wiedzą o ciąży?
- Och, nie patrz tak na mnie. Wiem, co sobie myślisz. Młoda, głupia i naiwna dziewczyna! Boi się powiedzieć własnym rodzicom o tym, że zostaną dziadkami. Na pewno wpadła! I to z jakimś nieodpowiedzialnym szczeniakiem i teraz...
- Przestań, na Boga! Co Ty dziewczyno wygadujesz? Nic takiego nie myślę. – skołowana Beata patrzyła na niego z niedowierzaniem. – Wcale tak nie uważam.
- Nie..?
- Nie. Połóż się, powinnaś odpoczywać. Nie możesz się tak unosić. Masz w sobie nowe życie.
- Mam... – Beata dała się ułożyć wygodniej w łóżku. Położyła ręce na brzuchu i przymknęła na chwilę powieki. Mateusz dotknął jej czoła, ale w tym momencie otworzyła oczy i z przerażeniem krzyknęła – Nie! – Mateusz przytulił ją do siebie.
- Spokojnie. Nie możesz się denerwować. Masz myśleć o czymś przyjemnym.
- Ale ja...
- Nic już nie mów. Najważniejsze byś wróciła do równowagi. Spróbuj zasnąć.
- Nie mogę. Od razu widzę... Och, to jest takie straszne! – Beata wtuliła się w niego i nie chciała puścić. Czuła się bezpiecznie zapominając o tym, że jeszcze rano nawet nie znała tego człowieka.

- Pani Krzemieniecka?
- Tak? To ja. – Beata ożywiła się z nadzieją wpatrując się w nowoprzybyłą lekarkę.
- Mam już rezultaty wszystkich badań. A pan, to...?
- Nikt z rodziny, właśnie wychodziłem. – po czym dodał do Beaty – Będę czekał na korytarzu.
- Dzięki. – obie poczekały, aż Mateusz zniknie za drzwiami od sali. – I jak pani doktor?



c.d.n.

[Pedro Salazar]

Niezła kontynuacja, choć wciaż nie rozumien tytułu.

"zaprowadzili snującą się na nogach dziewczynę do karetki." chyba "słaniającą."

"Kwadranse ciągnęły się Mateuszowi niczym ser z gorącej pizzy"

Skojażenie dosc trafne, ale jakos nie pasuje mi do reszty opowidania, które utrzymane jest w tonie dość poważnym, nie żartobliwym.

Pisz dalej i nie kończ happyendem, bo to rzadko dobrze wypada. Przynajmniej wedłóg mnie.

[Piotr Rutkowski]

nie podoba mi się kilka zdań:

1)"Dziewczyna jednak słysząc opis filmu straciła kontakt z rzeczywistością i wróciła myślami do gabinetu lekarskiego" tu chyba nawet jest zła składnia prawda? Możę się mylę ale to "jednak" mi tu nie pasuje wyraźnie.

2) Kwadranse ciągnęły się Mateuszowi niczym ser z gorącej pizzy,

Nie podoba mi się to porównanie...

I tam gdzieś powtarza się jeszcze: po sobie zemdlał i mdli,

jakoś tak nie bardzo, choć przyznaję, że przeczytałem pobieżnie bo temat ten kompletnie mnie nie interesuje. "Ono" czytałem kilka razy, a film jest beznadziejny jak "aktorka", która tam występuje, bo do gry jej strasznie daleko". Chyba Bella jak dobrze pamiętam.

Pozdrawiam.

[Jay Jay Kapuściński]

dodałbym tylko zabłąkane ''w'' do wytknięć poprzedników:
- Na pewno wszystko jest w dobrze.

pierwszej części nie komentowałem, bo rozpisali się miszczowie i chyba mój koment wówczas był zbędny zupełnie. Jeżeli chodzi o tę część, jest świetnie napisana, poza paroma potknięciami, wciąga niesamowicie, dialogi poprowadzone szybko, nie da się zasnąć, krótko mówiąć: dziejesie. Świetnie.

pozdr.

[Małgorzata Bryl]

Przeczytałam właśnie obie części.
Wspomnę tylko, że ja też interesowałam się tą tematyką (napisałam scenariusz do sztuki tetralnej właśnie o tytule "Ono" :).
W Twoich tekstach jest rzeczywiście dużo dialogów, ale mnie to nie razi, ponieważ są bardzo dobre. Dialogi niedość, że zgrabnie nakreślają akcję, to jeszcze świetnie i celnie charakteryzują postaci. Ja też chcę umieć tak pisać... Czekam z niecierpliwością na ciąg dalszy. Podoba mi się.
Acha, ta pizza też mi zgrzytnęła :)

[aksja]

akcja nabrała zdecydowanego tempa.
wplotłaś juz wątki mowiące i wygladzie u uczuciach postaci. barwne, kilku watkowe, ciekawe! i naprawde ciekawsze, czyta się jednym tchem!
pozdrawiam.

[Vegga]

Tam jest takie zdanie:
'Pomyślała, że może warto mieć jeszcze nadzieję?'
Może lepiej będzie:
- Może warto jeszcze mieć nadzieję. - Pomyślała.
To taka mała techniczna uwaga.
No i ten ser, też jakoś tu nie pasi.

Poza tym czyta się szybko, wciąga, nie powiem, i pozostaje mi tylko czekać na kolejne części:)

Pozdrawiam.

[Leszek_Dentman]

Znakomicie. Śiwetne dialogi, interesująca akcja. Ser z pizzy, choć lekko żartobliwy, według mnie nie psuje całości. Czasami konieczny jest żart, choćby przez łzy.
Tylko dwie, drobne uwagi:
„to nieuleczalne, ...dziecko na pewno będzie chore”, „...chyba nie chce go pani skazać na męki?”, „Skrzywdziłaby je pani...”. - powinnwś być konsekwentna i rozpoczynać cytaty z małej litery
- Powinnaś zawiadomić rodzinę. – Beata uświadamiając sobie, co by to oznaczało i przestraszyła się. - tutaj usunąłbym myślnik (drugi) i przeniósł zdanie do następnego wiersza.
Z niecierpliwością oczekuję na kontynuację.

[k.s.rutkowski]

tak, diolog toczy sie gładko, zero "drewna" chociaż cała historia zmierza zbyt wyraźnie w strone wyciskacza łez. kobieta, jej problem, jest jak najbardziej z krwi i kości, gorzej z Mateuszem, mam wrażenie że zesłał go na ziemię sam Bóg . mam nadzieję że się mylę...że facet nie okaże się kimś o anielskim sercu(bo na razie każdy jego ruch , zbliża go w tym kierunku ) i nie powie:słuchaj dziewczyno, zajmę się tobą i dzieckiem i będziemy razem szczęśliwi , bo to było by najgorsze wyjście. oklepane. cholera, nie lubie czytać w odcinkach...
poczekam z końcowa opinią do ostatniej częsci.

[natalia]

dziękuję bardzo wszystkim za komentarze :)
obiecuję w poniedziałek posiedzieć nad tymi błędami i wszystko poprawić

[natalia]

uff, poprawione :)
zastosowałam się do wielu rad, za które pięknie dziękuję!
bo to taki brudnopis właściwie...

ser, kochani, usunięty! co chyba większosć cieszy :)

co do filmu "Ono", to naprawdę epizod, który nasunął mi się zupełnie przypadkowo, nawet nie oglądałam tego filmu, choć chorowałam na niego i zarzekałam się, że obejrzę :) ale...

względem kierunku w jakim z malachitem podążam.. cóż, chyba nie powinnam nic mówić, sami na koniec (kto dotrwa!) ocenicie jak wyszło, póki co wszystko jest jeszcze płynne :)

Krzyś, pracuję nad Mateuszem :) dzięki za wskazówki.

Leszku, te litery wielkie-małe (cytowane) miały oznaczać urywki zdań, ich początki, wyrwane fragmenty... miałam nadzieję, że to czytelne, pomyślę jeszcze czy by nie zmienić.

Veggo, to zdanie akurat chyba w zapisie nie jest znów takie złe, bo wyżej zastosowałam podobne względem Kubickiego, gdy wspomina o rybach, też kończę znakiem zapytania. Pomyślałam, że właściwie czemu nie. Dzięki za zwrócenie uwagi na to, jeśli w dalszej części nie będę tego powtarzać to tu zmienię jak radzisz.

Aksjo, cieszę się, że już barwniej :)

Gosiu, dzięki za opinię, miło że dialogi spełniają swoją rolę :)

Jay, jakie potknięcia?! jak mi ich nie pokażesz palcem to nie zauważę, już taka ze mnie gapa :)
Dzięki za to "w" gdzieś mi wypadło... i śmielej do mnie, ja przecież każdego głosu słucham uważnie :)

Piotrze, masz rację, "jednak" usunięte, pizza też, a mdli-zemdli...hmm, jeszcze pomyślę, czym by to wymienić :) dzięki

Pedro, słaniająca, no jasne... dziękuję bardzo za wyłapanie tego,
a malachit niedługo zabłyśnie :)


Dziękuję raz jeszcze wszystkim za pomoc :)