Staloryt

[Berenika97]

Monotonia zawisa

jak dym

nad spokojem.

Ołowiane chmury

wypluwają myśli

pełznące kroplami

po szybie.

Sny - topniejące fotografie

i chropowate wspomnienia

rozmazują cienie postaci,

oderwane od stóp

i wędrujące we mgle.

Szare komórki nadal

mieszają

czerń i biel.

Komponują grafitowe odczucia.

Jabłka szarej renety

nie znają smaku smutku.

 

[Gra-Budzi-ka]

@Berenika97Świetne.

Przypomniały mi się Kwiaty Polskie Tuwima:

"O, siwa mgło! O, srebrna mgło!
O, szara mgło! O, mgło bez końca!
Jakbym przez zadymione szkło
Przyglądał się zaćmieniu słońca:"

[andrew]

@Berenika97

...

może

może nie było fajerwerków 

ale przecież 

przecież 

one u nikogo 

nie trwają wiecznie  

 

gdy tak spojrzę ...

raźniej na duszy 

i to wczoraj 

nie czuje chłodu 

 

przypomina sobie 

i ogień 

och nie raz ...

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego popołudnia 

Edytowane wczoraj o 04:21 przez andrew (wyświetl historię edycji)

[Benjamin Artur]

@Berenika97 Podobają mi się te Twoje odcienie szarości. „Jabłka szarej renety” to obraz, który zostaje w pamięci. Są ponadczasowe i wprowadzają do wiersza subtelny, już niemal jesienny klimat. Piękny utwór. Pozdrawiam serdecznie.

[Radosław]

Bardzo mocna i wymowna puenta, która podkreśla ciężar całego wiersza.  

 

 

[Wiechu J. K.]

@Berenika97 Stalowa sztuka i kwaśne jabłka.

[Poet Ka]

@Berenika97

 

w mistrzowski sposób oddajesz kondycję człowieka i przyrody, posługując się monochromatyczną paletą barw

 

subtelnie operujesz odcieniami szarości i grafitu, co przywodzi na myśl staloryt i starą fotografię

 

ceną za refleksyjność jest melancholia, która prowadzi do konstatacji na temat obojętności natury

Edytowane Środa o 20:36 przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - 

Jabłka szarej renety

nie znają smaku smutku. - nie moa być smutne bo są słodkie - wiersz spełniony - 

                                                                                                                                             Pzdr.słodko.

[karenka]

piękny poetycko wiersz ze smakiem poezji...nawet w szarym świecie można znaleźć coś zwyczajnego i dobrego...pozdrawiam serdecznie*)

[Berenika97]

@Gra-Budzi-ka

 

Bardzo dziękuję! 

To ogromny komplement! :) Miło, że wiersz wywołał takie skojarzenia - szarość i mgła to chyba uniwersalny język na opisanie tego stanu między jasnością a mrokiem.

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@andrew

 

Bardzo dziękuję! 

Podoba mi się ten kontrast - u mnie szarość i chłód, u Ciebie ogień, który jednak wraca. Miło, że wiersz stał się dla Ciebie punktem wyjścia do tak pięknych strof. :) 

Serderdecznie pozdrawiam. :) 

@Benjamin Artur

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za tak wnikliwy komentarz - to piękne,że wyłapałeś właśnie ten obraz, na którym najbardziej mi zależało.

Pozdrawiam serdecznie! :) 

@Radosław

 

Bardzo dziękuję!

To bardzo miłe, że właśnie puenta zwróciła Twoją uwagę. Dla mnie też jest kluczowa dla całego wiersza. :)

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Wiechu J. K.

 

Bardzo dziękuję! 

Świetna jest   ta zwięzła riposta - trafia w sedno.:)

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Poet Ka

 

Bardzo dziękuję!

Dziękuję za tak wnikliwą i trafną analizę. Cieszę się, że dostrzegłaś nie tylko warstwę obrazową, ale i tę myśl o obojętności natury. 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Waldemar_Talar_Talar

 

Bardzo dziękuję! 

Rzeczywiście, jabłka szarej renety nie licują ze smutkiem - miło, że to zauważyłeś.

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@karenka

 

Bardzo dziękuję!

Dziękuję za tak ciepły komentarz. Miło, że wiersz przekazał właśnie to - że nawet w szarej codzienności można znaleźć coś dobrego.  

Pozdrawiam serdecznie! :) 

[Berenika97]

@Posem @Sylwester_Lasota @Poet Ka @Leszek Piotr Laskowski @APM @MIROSŁAW C.

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Marek.zak1]

@Berenika97 Szarość dymu, chmur i przeszłości wędrującej we mgle. Szare komórki przypominają czarno - białe stare fotki z przeszłości. No i ta szara reneta, może szaro - zielona, ale jednak kwaśna w środku, chyba, że z pieca z kaczką, czy kurą, wtedy już zamienia się w słodycz z dobrym partnerem:). Można?  Można. 

Pozdrawiam serdecznie, zresztą może do końca zrozumiałem. M

[Kwiatuszek]

@Berenika97 Pamiętam szarą renetę. Mieliśmy taką w starym sadzie. Bardzo ładny wiersz, pozdrawiam Cię

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

Poruszający i niezwykle spójny obraz malowany odcieniami szarości. Świetnie budujesz klimat tej monotonii poprzez metafory dymu, ołowiu i topniejących fotografii. Choć z wiersza bije cicha skarga, to ta szarość wydaje mi się w pewien sposób bezpieczna – lepszy taki spokojny marazm niż niszczycielskie, emocjonalne tornado.

Najbardziej urzeka mnie jednak puenta. Szara reneta, choć idealnie pasuje kolorystycznie do tego „stalorytu”, przynosi ważny kontrast – naturę wolną od ludzkiego egzystencjalnego bólu. Ona „nie zna smaku smutku”, którego człowiek ma w sobie w nadmiarze.

Piękny, dojrzały utwór i w pełni zasłużone wyróżnienie!

[Berenika97]

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

 

Można, można! :) Dziękuję za tak smakowite podsumowanie - rzeczywiście, wszystko zależy od towarzystwa, nawet szara reneta z odpowiednim partnerem nabiera słodyczy.

Pozdrawiam serdecznie!

@Kwiatuszek

 

Bardzo dziękuję! 

 

Miło mi, że wiersz przywołał takie wspomnienie - stary sad z szarą renetą to piękny obraz sam w sobie.

Serdecznie pozdrawiam! :) 

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję! 

 

Serdecznie dziękuję za tak wnikliwy i piękny komentarz. Twoja interpretacja szarości jako bezpiecznego schronienia przed emocjonalnym tornadem jest niezwykle trafna i sama w sobie brzmi jak świetna literacka myśl - cieszę się, że  się nią podzieliłaś. Z puentą trafiłaś idealnie w to, co myślałam - ta "szarość"  jabłek miała właśnie kontrastować z ludzkim smutkiem, którego natura nie zna.

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Christine]

@Berenika97

 

"Jabłka szarej renety nie znają smaku smutku" - ta puenta jest genialna, wyrywa z całej tej szarości nagle coś konkretnego i lekko zaskakującego. Świetny kontrast! Świetny wiersz! :)