Gra-Budzi-ka

Suczka Luna w Pile wychowana wyjątkowo jest wyszcze-czekana. Pyskuje od rana, że karma niepodana. Bierze przykład ze swojego Pana.

Suczce imieniem Luna z miasta Różan przyśniła się dziś w nocy straszna burza. Błyskawice, pioruny, to przekleństwo dla Luny. Rano patrzy, na podłodze kałuża.

@Berenika97Cudo !!

@violettaDzięki

No to znów mamy sierpień już. Pędzą tarpany myszowate, pod kopytami wzbija się kurz. Kraczą po lesie krukowate. Tarpany choć są myszowate, żadnych myszy wcale nie jedzą. Kraczą po lesie krukowate, bo wszystkie o tym dobrze wiedzą. Żadnych myszy wcale nie jedzą, no w przeciwieństwie do bocianów. I wszyscy o tym dobrze wiedzą. Puszcza należy do tarpanów. I w przeciwieństwie do bocianów tarpany na zimę zostają, puszcza należy do tarpanów. Bociany na odlot czekają. Tarpany na zimę zostają. Pod kopytami wzbija się kurz. Bociany na odlot czekają. No bo znów mamy sierpień już.

@Berenika97 I straszy dziadka, który zgubił protezę;)

Dziadek z Piły, co był niedorajdą, znów protezę swą zgubił. Bodaj go! Lecz przeklinać nie trzeba, dziadku idź szukać chleba: „Tam gdzie chleb, tam i zęby się znajdą”.

Gdy Cyklop się pojawił we wsi Ledno, rzucił okiem, no a miał tylko jedno. Jeśli wzrok mnie nie myli, to Cyklop w jednej chwili przestał widzieć. Nie tylko rzeczy sedno.

@Konrad KoperDzięki, krótka i trafna recenzja.

@Berenika97Sugestywny obraz. Dzięki.

Głowy Hydry w lernejskim barze kłóciły się o apanaże, aż wzięły się za łby. No cóż, tak to jest gdy profitów i głów jest w nadmiarze.

@Berenika97Serdeczne dzięki :) Ponieważ to dopiero połowa lata, miejmy nadzieję, że do jesieni zmądrzejemy - mamy jeszcze trochę czasu.

To dopiero połowa lata, a ptaki już śpiewać przestały. Wrony kraczą jak na zmierzch świata, jerzyki za morza odleciały. A ptaki już śpiewać przestały, bo ich młodzież szybko dorasta. Jerzyki za morza odleciały. Wakacje, więc ciszej w miastach. No cóż, młodzież szybko dorasta, w sklepach zeszyty reklamują. Wakacje, więc ciszej w miastach, chociaż wszyscy jesień już czują. W sklepach zeszyty reklamują Co dzień jesteśmy trochę starsi, no i wszyscy jesień już czują. Czy jesteśmy w wiedzę bogatsi? Co dzień jesteśmy trochę starsi. Wrony kraczą jak na zmierzch świata. Czy jesteśmy w wiedzę bogatsi? - To dopiero połowa lata.

@jan_komułzykantDzięki

Wybrali się łysi gromadnie, by w Pisie szukać skarbów na dnie. „Skaczemy do Pisy? Jam łysy, tyś łysy, a więc włos nam z głowy nie spadnie.”

Chuda Jolka ze Starego Miasta ma w cukierni czerstwe ciastka, ciasta. Sama ich nie próbuje, lecz klientów kantuje, dlatego zwą ją „Jolka Kanciasta”.

@Konrad KoperDziś poprawiony!!

Bufetowa ze Starego Miasta sprzedaje smaczne ciastka i ciasta. Gdy się nudzi w bufecie, zjada ciastka, więc wiecie dlaczego zwą ją "Pani Bufiasta".

Jola z Bartkiem w szkole parą byli. Jola jakiś wabik w sobie miała, więc Bartkowi wszyscy zazdrościli, gdy po lekcjach na niego czekała. Znajomi wróżyli im wesele. Cztery lata to trwało bez mała, aż powiedziała w pewną niedzielę: „Chyba Bartku trochę odpoczniemy. Cztery lata to dla mnie za wiele. Jakiś czas się widzieć nie będziemy, bo na studia jadę do Brukseli. Odległość rodzi same problemy. Mądrzy ludzie mi tak powiedzieli.” Kiedyś po powrocie z zagranicy, przez przypadek, po Wielkiej Niedzieli, spotkała go Jola na ulicy. Zapytała, gdy się przywitali: „Mieszkasz Bartku w tamtej kamienicy? Może byśmy znów się spotykali? Na to zawsze jest dobra godzina. Zobaczymy więc, co będzie dalej.” Bartek na to: „Też czasem wspominam nasze dawne, wspólne szkolne lata. Lecz wspaniałą żonę mam i syna, a tam jest przedszkole małolata.”

@Berenika97Świetne. Przypomniały mi się Kwiaty Polskie Tuwima: "O, siwa mgło! O, srebrna mgło! O, szara mgło! O, mgło bez końca! Jakbym przez zadymione szkło Przyglądał się zaćmieniu słońca:"

Spotkał raz Szwed w Japonii włóczykija. Zapytał czemu kijem tak wywija. Jam ninja nie włóczykij, a to jōdō, a nie kij. Cóż, jaki kraj, taka nazwa dla kija.

@Berenika97 @Sylwester_Lasota @Duilla @hehehehe Wszystkim serdecznie dziękuję za udział w zabawie.

I tak historia zatacza koła. O Michale z Ełku uczą w szkołach: Nawadniał piaski Sahary, w Kanadzie gasił pożary, a w końcu potop prawie wywołał.

Pewnej stonodze, która mieszka w Sztumie, raz czternastą nogę złamano w tłumie. Chirurg pyta stonogę, o którą chodzi nogę. „Nie wiem, do czterech tylko liczyć umiem.”

Z Kanady, gdzie szaleją pożary, napisał do Michała Zachary: „Przyjeżdżaj, nie zwlekaj. Już rower tu czeka. Zamienisz więc pecha na dolary.”