Przeżyć

[Simon Tracy]

Świadomość wracała do mnie 

wezbraną falą goryczy istnienia.

Była wściekłą biologiczną zupą chaosu,

uderzała z boską furią 

jak grube krople deszczu i grad 

w maskę i dach 

zaparkowanych

pod wieżowcem samochodów

 

 

Cała moja frustracja

utonęła wraz z bólem,

w kipieli sądnego potopu.

Nie miałem już niczego 

co mogłoby oblec mnie

w skórę człowieka.

Nie mogłem już żałować dni i słów.

Nie mogłem wyspowiadać się 

z czynów grzesznych.

Byłem robotem 

zamkniętym w pancernej karoserii.

Moje obwody

zawirusowane genem życia.

Diody oczu zmętnione i nieruchome.

 

 

Sny a może zwidy jawy.

Tysiące małych słońc lub białych karłów

i planeta sprzed eonów.

Pełna cyklopowo wyniosłych

drzew i roślin,

cuchnących, głębokich bagien i gór,

młodych i strzelistych.

Bazaltowych szczytów szaleństwa.

Rozpadlin śmierci.

Życie wyszło na brzeg.

I wyrosło z czasem

na potworne monstra,

szukające ofiar i krwi. 

A ja szukam tam ognia.

Nie do walki z nocą.

Nie ma tu wschodów i zachodów.

Szukam ognia do 

ogrzania lodowego serca.

 

 

Czasami mam wrażenie, 

że kocham Cię

właśnie od zarania czasu.

Od tych wieków

spędzonych w jaskiniach.

Podobno tacy jak ja,

zostawiali w nich

swe prymitywne rysunki.

Ja wolałem zostawić Twe inicjały,

wypisane własną krwią.

Gdy opanowałem już 

sztukę rozpalania ognia,

sycił go każdy mój wiersz.

A potem gdy przyszedł wreszcie czas.

Zniosłem drwa 

i ułożyłem z nich funeralny stos.

Składając dzięki i modlitwy Przedwiecznym,

spłonąłem na nim,

mając nadzieję odrodzić się 

w jakimś innym piekle.

 

Otworzyłem oczy.

Złapałem pierwszy wdech.

Deszcz nie ustawał ani na chwilę.

Szalał falami na szybie auta.

To nie jest życie. 

To czyste piekło.

 

 

[Chiron]

@Simon Tracy za długi...

[Poet Ka]

@Simon Tracy wiersz epatuje goryczą i jakimś trudnym do uchwycenia pięknem...

@Simon Tracy moim zdaniem nie jest za dlugi

[Simon Tracy]

@Poet Ka Ostatnio jakoś znowu mnie naszło na wiersze a nie prozę i może dlatego więcej w tych utworach wewnętrznych monologów i uczuć a raczej czegoś co wygląda na uczucia.

No jak na moje możliwości to wręcz miniatura :)

@Chiron Jeden z najkrótszych jakie ostatnio napisałem. Choć jestem przyzwyczajony do prozy poetyckiej więc i wiersze zazwyczaj są u mnie szersze objętościowo.

[Berenika97]

@Simon Tracy

 

Bardzo ciekawe obrazy są w tym wierszu. Motyw wirusa, którym jest "gen życia", to jeden z najciekawszych fragmentów tego tekstu. Wiersz czyta się jak zapis gorączkowego, apokaliptycznego snu.

 

Z innej beczki: 

Dziś kupiłam  nowe wydanie opowiadań E.A.Poe "Opowieści miłosne, śmiertelne i tajemnicze" - jest ich 37. Z tego zbioru znam dosłownie kilka. Piszę Ci o tym, ponieważ biorąc je do ręki pomyślałam o Tobie, że gdybym nie zaczęła czytać Twoich tekstów, to pewnie przeszłabym obok tej książki, myśląc - "zbyt mroczne i straszna dla mnie". A tak - odkryłam na nowo ten rodzaj literatury! Dziękuję! :)