Jest południe, noc

[Benjamin Artur]

Spieszyłem się,

by odnaleźć słowa

adekwatne do rzeczywistości,

która mnie otacza.

 

A otacza mnie dziś

dziwna, elastyczna, naciągliwa

majestatyczność.

 

Siedzę

jak król

na fotelu z outletu

za dwadzieścia złotych.

 

Kołyszę się nad sklepieniem niebios

raz po stronie południa,

raz po stronie północy.

 

I nie powiem —

kiedy jestem po północy,

jest mi chłodniej.

 

Delektuję się

rozmytym, wyblakłym ego.

 

Z zimnej butelki

popijam strumienie mądrości,

a może tylko bąbelki.

 

Jest południe, noc.

Patrzę na wiesiołka.

 

On patrzy na mnie,

zamknięty w sobie,

mrużący własne wnętrze.

 

Siesta

rozmija się z drzemką.