Suknia

[Berenika97]

Zapragnęłam sukni z wiatru,

by w tańcu rozmyć własne kontury.

Wychodzę do miasta -

to zwierzę.

Dyszy mi w twarz:

"zapakuję cię w próżnię".

Myśli tracą tlen.

Wyrzucone na asfalt

pękają jak ryby głębinowe.

Uciekam.

Widzę manekiny,

rosną im włosy,

ale gubią palce,

próbując mnie złapać.

Wpadam do domu.

Marzenia już tu były.

Zdążyły mnie przerosnąć.

[Trollformel]

Nagość nie ujdzie na ścierzkach codzienności.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Manekiny cudne. 

[Migrena]

@Berenika97

 

Nika:)

 

cudowny mój klimat:)

 

Andre Breton pomlaskał by nad Twoim wierszem:)

 

to nie jest wiersz o ucieczce tylko o niemożliwości zachowania kształtu.

 

forma tutaj nie chroni ona pęka pierwsza zanim cokolwiek zdąży znaczyć .

suknia z wiatru nie jest pragnieniem piękna ale strategią rozproszenia.

miasto nie   jest przestrzenią tylko mechanizmem oddychania czymś cudzym.

 

manekiny uczą  się życia przez ubytek nie przez przyrost
a marzenia nie przychodzą po nas
one przychodzą wczesniej ,

 

zajmują miejsce rosną bez naszej zgody
i kiedy wracamy nie ma już dokąd tylko do środka czegoś co nas przekroczylo.

 

 

genialny wiersz Nika:)

 

 

 

 

[Poet Ka]

@Berenika97

indywidualne rozczarowanie na tle wielkomiejskiej matni z manekinami niebezpiecznie przypominającymi upiory- świetne!

[andrew]

@Berenika97

...

przerosło 

ale nie na tyle ...

 

aby o świcie 

nie widzieć jej 

w sukience z mgły 

wśród kwiatów 

 

rosa na łące

mieni się 

w słońcu 

a ona tańczy boso 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

Edytowane 5 godzin temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[Poet Ka]

@Berenika97 chapeau bas!

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Suknia z czystych mgieł,

gdy miasto wciska cię

w za ciasny gorset.

 

Pozdrawiam

[Poet Ka]

Trollformelku "ż"

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 Widzę to tak:

Suknia z wiatru to nie jest ubranie.
To jest ucieczka przed światem, który dusi.

Miasto jest zwierzęciem, mechanizmem, czymś obcym.
Ciało się rozpada, forma pęka, manekiny są jak koszmary.
Ta suknia ma rozmyć kontury, bo bycie „kimś” boli.

To jest dobre. Mocne.

 

Bereniko, a dzisiaj w nicy szyłam sukienkę z wody.

Może zrobimy pokaz? 

Serdeczności :)

[Benjamin Artur]

@Berenika97  obraz z Luisa Buñuela. Andaluzyjski pies- kolejna jego część. Piękny:)

[Marek.zak1]

Suknia z wiatru nie pasuje do miejskich klimatów, asfaltu. betonozy, duchoty i ciągłego ruchu ze wszystkich stron. Setki bezimiennych postaci dookoła przypominają pędzące dokądś manekiny. Dom w takim mieście nie jest enklawą spokoju i wytchnienia, zresztą te manekiny mieszkają dookoła, nad nami, pod nami,  ruszają się i hałasują. Ja się w mieście urodziłem i wiem, jak jest. Pozdrawiam serdecznie. 

[wiedźma]

@Berenika97  Miasto dyszy. Manekiny bez palców łapią. Marzenia rosną za duże. Tak. I wiem, że suknia z wiatru to jedyne ubranie, w którym można oddychać. 

Zatrzymało mnie także  " rozmyć własne kontury",  czasem tak trzeba, żeby przeżyć.

Świetny wiersz! 

Pozdrawiam.