Poprawiona wersja wiersza

[Tomasz.O]

Poprawiona wersja wiersza

Wykrzyczała gestem, że kocha,

obcasem uczesała włosy,

wzrok poprawiła uśmiechem,

a zdrowie dała krzykiem.

 

Nigdy nie byłem mądry – inteligencja społeczna

w moim przypadku to kapiszon, nie broń palna

na naboje ostre.

Język mi się splatał, a dłonie paraliż dopadł,

 

gdy naga w swych myślach została do świtu.

Gdy tak to nasze obcowanie we dwoje wierszem się stało,

podzieliło się mocniej na szczęście i światło.

Niczym nastolatek biegłem

 

– już nie za okrągłą, kulistą, nogą kopaną gałą,

ale za sensem istnienia,

co imię swoje miał i lubił, gdy słowa mówiłem i gwoździe

w ścianę miłości wbijałem.

 

Co w eter niosło falę dźwięków, jazgotów, porannych wzdychań,

alkoholowych potów.

Szaleństw we dwoje w sieci odmętach,

każda chwila była wzniebowzięta.

Po tylu latach nie ma w nas znudzenia, nikt się nie budzi sam,

 

choć kości już stare ze zmęczenia.

Nie chodzi o chwilę, o dar wspomnień i masę wspólnych pocałunków,

ale o dar,

jakim jest miłość, i wagę jej, gdy ją na rękach miałem.