siostro basen

[Migrena]

wszystko zaczyna się od tego że człowiek dostaje numer
i od tej chwili nie ma już imienia tylko logowanie do cierpienia

leży na łóżku które pamięta więcej niż on
i skrzypi jakby chciało powiedzieć że też ma dość tej pracy
i że chętnie połamałoby mu gnaty żeby wreszcie zwolnić etat


ciało staje się wnioskiem o dofinansowanie trumny
podpisanym niewyraźnie przez lekarza dyżurnego

obok ściana oddycha farbą z czasów kiedy ból był jeszcze analogowy
odpada płatami jak skóra ze starca
odsłaniając przedpotopowe tynki pełne cudzych zarazków


przychodzi pielęgniarka i przechodzi obok
tak szybko jakby pacjent był meblem który udaje że choruje

dostaje jedzenie które ma kolor kompromisu
kawałek margaryny który wygląda jak wspomnienie po maśle
mielonkę koloru papieru toaletowego z domieszką urzędowego kurzu
i kawałek jajka składający się głównie ze skorupki i wyrzutów sumienia

chleb który pamięta lepsze czasy ale nie chce o nich rozmawiać

w sali ktoś namiętnie  kaszle
jakby próbował wydostać z siebie całe archiwum płuc

jęki chorych niosą się po ścianach jak darmowy marketing dla zaświatów
i zwabiają księdza który krąży po korytarzu z ostatnim namaszczeniem
jak przedstawiciel handlowy wieczności zbierający podpisy pod ostateczną umową

lekarze przechodzą jak meteorologia

stojąc osłuchuje go przez stetoskop podłączony do centrali
i marszczy brwi bo w klatce piersiowej ledwo żywego gościa gra muzyka na czekanie

jedni zapowiadają poprawę inni tylko zmianę ciśnienia

patrzą na pacjenta jak na baner reklamowy w internetach
którego wzrok podświadomie unika żeby nie złapać wirusa

żądza kurczy się tu szybciej niż budżet na onkologię
zamieniona w twardy jak kamień krochmal na prześcieradle
którego szorstkość jest jedynym substytutem dotyku na jaki NFZ ma akurat licencję


albo jakby był psem który szczeka po łacinie więc i tak nikt go nie rozumie

jego płacz ma tu taką samą siłę przebicia jak reklamacja na brak znieczulenia
złożona w okienku które zamknięto w ubiegłym stuleciu

pacjent próbuje zapytać co mu jest
ale odpowiedź utknęła w systemie i ma status w trakcie rozpatrywania od zawsze

na korytarzu słychać wózek który jedzie jakby niósł czyjeś dalsze życie na reklamacji

cisza ma tu zapach formaliny i przeterminowanych nadziei
a sufit jest ekranem na którym wyświetlają wygaszacz życia

siostry mówią że trzeba leżeć spokojnie
bo spokój jest najtańszą formą leczenia i najłatwiejszą do rozliczenia

pacjent leży więc spokojnie
coraz bardziej jak rzecz która nie chce robić problemów

aparatura medyczna pika z taką częstotliwością
jakby próbowała wystukać alfabetem morse’a skargę do państwowej inspekcji pracy

o trzeciej nad ranem budzi go kroplówka
która dawkuje egzystencję na raty
jakby pan Bóg brał człowieka w leasing a bank właśnie żądał zwrotu

kapie jak zegar który nie wie czy jeszcze mierzy czas życia czy już tylko czas pobytu

pacjent bez nóg mówi że trzeba być cierpliwym
więc on staje się cierpliwością w wersji testowej

rano dostaje nowy numer posiłku
i kawałek margaryny który już nawet nie udaje że jest jedzeniem

lekarz patrzy w kartę
i przez sekundę widzi człowieka

ale szybko wraca do dokumentacji bo tam wszystko się zgadza


system uznaje że pacjent nadal żyje, ale tylko dlatego, że śmierć nie zdążyła jeszcze złożyć wniosku o jego przejęcie.

ordynator przechodzi obok i patrzy na łóżko wzrokiem mechanika samochodowego
który wie że naprawa przewyższa już wartość wraku

pacjent zostaje na miejscu
jak błąd który system postanowił zostawić na później

salowa przeciera podłogę mopem nasączonym święconą wodą
żeby ewentualny zgon nie zostawił smug na nowym linoleum
szoruje wściekle, zamazując ślady stóp
które kiedyś miały dokądś pójść


i tylko czasem kiedy korytarz cichnie
w środku nocy z końca sali słychać coraz bardziej ciche zwierzęce wołanie :
siostro basen
siostro basen
siostra basen

można usłyszeć jak ktoś jeszcze próbuje być sobą

ale nikt nie ma już uprawnień żeby to zatwierdzić


 

 

 

 

 

Edytowane 27 Maja przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Poet Ka]

@Migrena

prawdziwe sensowne głębokie

[Migrena]

@Poet Ka

 

dzięki Poe:)

[Alicja_Wysocka]

@Migrena Jacku, ten wiersz niesamowicie boli, ale to, co napisałeś o siostrach i spokoju, który jest „najtańszą formą leczenia i najłatwiejszą do rozliczenia”, zostanie we mnie na bardzo długo.

Trafiłeś w sam środek tego bolesnego poczucia niemocy. Przejmujący, gorzki i niestety tak bardzo prawdziwy obraz człowieka zagubionego w systemie.

Słonecznego nastroju :)

[Migrena]

@Alicja_Wysocka

 

Alu;

 

a ja nigdy w szpitalu nie leżałem:)

 

znam temat z opowieści i czytanek :)

 

zdrówka dla Ciebie:)

 

[Alicja_Wysocka]

@Migrena Pomyślałam, że kogoś odwiedzałeś. Ale słuchasz i widzisz - też zdrówka życzę. 
 Mam największy szacunek do chirurgów. 

[andrew]

@Migrena

...

tyle światów 

ile ludzi 

 

on miał szczęście 

nie został numerem 

zostawiono mu imię 

lubi je zwłaszcza 

gdy mama ...

 

tutaj spotkał świat 

o jakim nie słyszał 

życie sporo mu dokuczało 

załamał się 

gdy dotknęła go niemoc 

myślał że wiozą go do piekła 

okazało się że się pomylił 

jest w niebie 

nazywają go jak mama kiedyś 

i jak ona są czuli 

dawno nie widział 

kwiatów w wazonie 

a tutaj 

zawsze świeżo się uśmiechają 

 

naczelny anioł jak 

Marilyn Monroe 

nigdy o tym nie marzył 

 

trudno będzie wrócić 

do barłogu na działce 

 

kochane siostry

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Migrena]

@Alicja_Wysocka

 

a ja do nikogo z nich.

 

ale do Ciebie tak.

 

lubię Cię:)

 

 

@andrew

 

dziękuję Ci bardzo:)

 

pozdrawiam:)

[LessLove]

@Migrena

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Do kości prawdziwy obraz. Nie znam z punktu widzenia pacjenta, ale za dobrze, jako odwiedzający, który tyle razy negocjował "jeszcze chwilkę", a bywało 6 h/24. Całą nadzieję trzeba przynosić ze sobą każdego dnia. Nauczyłem się wszystkich i wszędzie, negocjowałem ze ściśniętym sercem, ze śmiercią się nie udało. A mówią, że wszystko potrafię.

[wiedźma]

@Migrena bardzo prawdziwe.

 

Zdrówka życzę ;) 

 

[Migrena]

@LessLove

 

dziękuję za Twój głos.

 

mądry głos.

 

z tą "jeszcze chwilkę".

 

przeżyłem jako towarzysz śmierci która nie wysyła negocjatorów.

 

przychodzi kiedy zechce.

 

i bierze.

 

pozdrawiam Cię:)

 

 

@wiedźma

 

dziękuję pięknie;)

 

takie życzenie zawsze ma swoją wartość:)

 

 

 

[.KOBIETA.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

@Migrena

 

och Migrenko

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dotyka i zostaje pod skórą…bezradność.

pozdrawiam Migrenko

 

 

 

 

[Migrena]

@.KOBIETA.

 

dziękuję Dominiko:)

 

niech Cię nigdy młodość nie opuści:)

 

pozdrawiam Cię:)

 

 

[.KOBIETA.]

@Migrena

 

i rozum

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

dziękuję! Migrenko słońca dla Ciebie

[iwonaroma]

Koszmar który bywa rzeczywistością 

 

Do bólu to opisałeś...

 

 

[Berenika97]

@Migrena

 

Ten wiersz jest bolesny i do szpiku kości prawdziwy. Czytam jak o systemowym odczłowieczaniu, gdzie pacjent traci tożsamość już przy samym "logowaniu do cierpienia". Metafory - ksiądz krążący po korytarzu jak "przedstawiciel handlowy wieczności", lekarze przechodzący obok "jak meteorologia" i kroplówka, która "dawkuje egzystencję na raty", to poetycki, choć przerażający majstersztyk.

Z jednej strony uderza tu błyskotliwy, czarny humor, a z drugiej - bezlitosny reportaż ze szpitalnych murów, w których człowiek staje się tylko procedurą, wnioskiem o dofinansowanie trumny i błędem w systemie.

Końcowe, cichnące wołanie o basen jako ostatnia próba bycia sobą, jest po prostu porażające. Niesamowity tekst!

Na razie mam szczęście i w takim szpitalu jeszcze nie byłam pacjentką.  Pozdrawiam. 

[Migrena]

@iwonaroma

 

dziękuję Iwonko:)

 

 

 

 

@Berenika97

 

 

dziękuję Nika za myśli i słowa które łamią serce.

 

nigdy nie leżałem w żadnym szpitalu ale cierpiałem przy kimś  bliskim kto tam był.

 

to cierpienie ciąży mi do dziś.

 

dzięki Nika:)

 

serdecznie Cię pozdrawiam:)

 

 

 

[Leszczym]

@Migrena Słuchaj no bardzo krytycznie, kosmicznie metaforycznie, celnie jak w sześćdziesiąt w darcie i bywa że mniej więcej zgodne z prawdą :)))

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Migrena... wydaje mi się, że obecnie zachowane jest w szpitalach minimum schludności.

Ale fragmencik, mocny, o kiedyś.. chyba. Doczytałam do końca.. i.. sporo w tej treści zaszłości, nie twierdzę, że i dziś, gdzieś.. bywają takie, o których piszesz. Ponieważ przy wielu wersach po prostu zaśmiałam się - oryginalne porównania - wg mnie, tekst wypadłby świetnie w jakimś kabarecie, poważnie piszę.

Na koniec, co już u Ciebie pisałam pod innymi... dłuuugie, ale nie ma nudy, ani ani.. :)

Pozdrawiam.

 

[Christine]

@Migrena

 

Poezja do bólu realistyczna - to po prostu mroczny reportaż z polskiego szpitala.

Niesamowicie trafnie ujęty moment, w którym pacjent przestaje być człowiekiem, a staje się jedynie procedurą, błędem w systemie i kosztem dla NFZ.

 

Osobiście odwiedzałam w szpitalu pewną, ważną dla mnie osobę - różne rzeczy widziałam - i złe i dobre, ale system jest zdecydowanie chory.  Dobrze, że napisałeś o tym i to właśnie w taki sposób. Dziękuję!