Zmierzch Metafor

[Perykles]

Los poskąpił cudów i mocy 
Pod władzą Saturna namacalnie surowy 
Białko oka nabrzmiałe żyłkami 
Człowiek w końcu dotarł do swych granic 

 

Czucie się niekochanym, samotnym, przegranym...

 

A więc to w takie miejsca przeszłość prowadzi

 

To całe szalone piękno w wierszach i eksperymenty odbijające piękne i szalone życie
Aż do dobitnej depresji, inercji 

 

Czasem jeszcze się zdarza...
Piękno 
Zachwyt
Studium osobnych, rzadkich przypadków 

 

Teraz interesuje mnie Dobro
Nie chcę zboczyć ze srogiej drogi 
Karma wyjaśnia te szarpiące się losy 
Widma
Głosy 

 

Mgła - piękna metafora iluzji 

 

Wszystko się zaczęło od Piękna i Iluzji
Taki był początek świata 

Wymawiałem wtedy marzenia
Podczas gdy rozgrywał się dramat 

 

Pauza 

 

Dramat istnienia dusz nazbyt swobodnych 
Dusz przypominających podziemnego człowieka 
W których gra melodia straty 

 

 

 

Edytowane 6 Lipca przez Perykles (wyświetl historię edycji)