Duży człowiek

[Natuskaa]

 

Duży człowiek wklejony w mały świat,

nazbyt postawny, jak na standardy,

nie mieści się do małych foremek.

Upychają go i pochłaniają.

Naraz siła grawitacji odciska na nim piętna

z czasem powstają z nich brzydkie rany.

 

Woda, sól, mech, szczur czy jakaś maska -

- jeden kilogram przytył albo schudł,

lecz to go nie okrawa z wielkości,

a w sposób naturalny gruntuje.

Jego wnętrze ciągle jest w przepychu

dla duszy, co nie znosi ciasnoty.

 

Wciąż jest taki, jakim go dodano,

a gdy się obrusza na marginesie…

nie zauważysz… chyba, że pęknie

naczynie, które go uwięziło,

nim dotknął trawy, nim nauczył się

żyć bliżej natury, bliżej siebie.