osobno

[Berenika97]

wymazali słowa
i miejsce, gdzie byli jeszcze ciałem

on - wlókł za sobą psa
co lizał próg nicości

ona - cień wyziębły z milczenia
szła za wiatrem

byli z dwóch krańców martwego świata
osuwali się ku sobie
on - odwrócony od siebie

ona - wydrążona ze środka

on gasł jak korzeń próchna
ona opadała jak popiół bez ognia

i kiedy się spotkali
każde patrzyło w inną ciemność

noc wypiła ich twarze
do ostatniej jasności

objęła ich chłodem
lecz nie złączyła

dwie zjawy -
dawni kochankowie bez pamięci

spoczęli skroń przy skroni
jak obce kamienie

w ich źrenicach osobno
zamarzły nieba

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Gdy dwa puste naczynia się spotykają, nie ma w nich ani kropli wody, by ugasić pragnienie.

 

Świetny klimat wiersza :)

 

Wymazali świat.

Kochankowie bez twarzy.

Popiół bez ognia.

 

Pozdrawiam

[Lenore Grey]

@Berenika97 pieknie

[Poet Ka]

@Berenika97 potrafisz pisać o miłości i o czymś jeszcze bardziej doniosłym, co z tej miłości unosi się w sferę wieczności. Jest więc głębokie osadzenie w tradycji i nowoczesna forma. Platoński wymiar...w negatywie.

Edytowane 1 godzinę temu przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

w ich źrenicach osobno / zamarzły nieba

 to już czysta metafizyka samotności.

Rozumiem tak:
Każde niesie swój świat, zamknięty, niedostępny.

Dwoje tak blisko - a każde w swojej ciemności.
Jakby nawet pamięć nie chciała ich już połączyć.

[andrew]

@Berenika97

...

świat zachwyca 

wierzymy mu 

ponad siebie 

kochamy 

budujemy 

pałace z marzeń 

a czas 

pozbawiony emocji 

pisze scenariusze 

nie tylko na dziś 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Spokojnego dnia