osobno

[Berenika97]

wymazali słowa
i miejsce, gdzie byli jeszcze ciałem

on - wlókł za sobą psa
co lizał próg nicości

ona - cień wyziębły z milczenia
szła za wiatrem

byli z dwóch krańców martwego świata
osuwali się ku sobie
on - odwrócony od siebie

ona - wydrążona ze środka

on gasł jak korzeń próchna
ona opadała jak popiół bez ognia

i kiedy się spotkali
każde patrzyło w inną ciemność

noc wypiła ich twarze
do ostatniej jasności

objęła ich chłodem
lecz nie złączyła

dwie zjawy -
dawni kochankowie bez pamięci

spoczęli skroń przy skroni
jak obce kamienie

w ich źrenicach osobno
zamarzły nieba

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Gdy dwa puste naczynia się spotykają, nie ma w nich ani kropli wody, by ugasić pragnienie.

 

Świetny klimat wiersza :)

 

Wymazali świat.

Kochankowie bez twarzy.

Popiół bez ognia.

 

Pozdrawiam

[Lenore Grey]

@Berenika97 pieknie

[Poet Ka]

@Berenika97 potrafisz pisać o miłości i o czymś jeszcze bardziej doniosłym, co z tej miłości unosi się w sferę wieczności. Jest więc głębokie osadzenie w tradycji i nowoczesna forma. Platoński wymiar...w negatywie.

Edytowane 6 godzin temu przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

w ich źrenicach osobno / zamarzły nieba

 to już czysta metafizyka samotności.

Rozumiem tak:
Każde niesie swój świat, zamknięty, niedostępny.

Dwoje tak blisko - a każde w swojej ciemności.
Jakby nawet pamięć nie chciała ich już połączyć.

[andrew]

@Berenika97

...

świat zachwyca 

wierzymy mu 

ponad siebie 

kochamy 

budujemy 

pałace z marzeń 

a czas 

pozbawiony emocji 

pisze scenariusze 

nie tylko na dziś 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Spokojnego dnia 

 

[Proszalny]

Każdy wers jest poezją. Chłód i mrok ludzkiej duszy ma u Ciebie formę małego, zagubionego kotka, który, zamknięty w skrzyni, nie wie, czy przetrwa kolejny dzień. Właściwie dni przestały istnieć – jest tylko ciemność.

Idealnie opisałaś tę parę, zobaczyłem w nich więcej niż dotąd. Myślałem, że będąc razem, próbują się uratować nawzajem, dać w ofierze siebie, ale ich przecież już nie ma – dlatego nie ma zbawienia. Nie czeka ich nic prócz "zamarzniętego nieba".

Dotarłaś w tym wierszu na samo dno oceanu. Nie ma nic prócz ciemności. Nie będę do niego powracał – jest zbyt sugestywny, a ja, jak mały kotek, boję się zamkniętych pomieszczeń. Nie ma tu nawet promyka światła.

Powiedz, proszę, jak czułaś się po napisaniu tego wiersza? Czy wymagał tylko technicznej sprawności, czy było coś więcej?