Kukiełka

[Simon Tracy]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Nigdy nie miałem talentu.

To nie kwestia genów 

czy dobrego wychowania.

Pamiętam jak ganiono mnie za to,

że do niczego się nie nadaję 

i z pewnością niczego nie osiągnę.

A teraz, słowa zachwytu i zaskoczenia.

Bo jaki to cudowny facet.

Tajemniczy, elokwentny,

lekko bezczelny 

i obłędnie szczery i wyniosły.

A jego wiersze.

Wyrwane z ciągu zdarzeń,

minionych epok.

Ociekają brutalnym spojrzeniem 

na naturę człowieka.

Są duszami powstałymi z mogił.

Nie straszą a ostrzegają.

Każdy chciałby widzieć mnie 

na piedestałach wydawnictw.

Pisać jak ja.

Czuć jak ja.

Być jak ja.

Ale mnie to zupełnie nie interesuję.

Ja nie jestem pozą.

Nie jestem schematem.

Modą na vintage.

Ja jestem żywą tkanką awangardy.

Prawdziwym mrokiem, 

ugoszczonym z honorami

w pokoju pijackich melin.

Nie jestem tym co patrzy wstecz, 

ani daleko naprzód.

Ja wbijam wzrok w buty 

i krzywy, pełen zdeptanych niedopałków bruk.

Bo ślepnę gdy patrzę na ten świat.

Chcę wyrwać sobie oczy.

Wolę patrzeć na gnilne, 

cuchnące jeszcze

lodowatym tchnieniem zimy

uliczne, przedwiosenne błoto,

niż gdyby mój wzrok

padł na lica mi tak obce.

Ludzkie.

Gardzę światem, który mnie powołał.

Dlatego żyję w świecie stworzonym.

Ja nie mam talentu.

To przekleństwo tworzenia.

Mówią przez moje serce i rozum.

Duchy dawnych autorów.

Widzicie ich również.

W konceptach utworów.

W atmosferze dusznej grozy.

Krążą w krwi rozlanej na planie akcji.

Czasami pytają mnie,

kiedy wystawię się na sprzedaż.

Duchów nie sposób sprzedać.

Kiedy klątwa minie.

Oddacie mnie

do widmowego muzeum sztuki.

Wypchacie mnie.

Trocinami, igliwiem i szmatkami.

Będę strachem.

Na młode, nieopierzone,

poetyckie wróble.

Co chodzą od lat po moim polu 

i wydziobują ziarna sławy.

Robią to za dnia, gdy śpię.

Nocą jednak

to ja gram pierwsze skrzypce

w symfonii funeralnej poetyki.

Gdy przyjdzie dzień,

że Wam się już znudzę.

Weźcie mą kukłę na długą wycieczkę.

Zabierzcie mnie nad rzekę,

szemrzącą cichutko

pod ceglanym mostkiem.

Niech dzieci nowego pokolenia 

odrą mnie z resztek złudzeń,

zanurzą mi głowę w benzynie.

Podpalą w przypływie 

radosnego podniecenia, 

wiwatując przy tym dziko.

Zostaną ze mnie tlące się resztki.

Wrzucą je wraz z obelgami 

i szyderczym, psychopatycznie zimnym śmiechem w nurt.

Opadnę na dno.

Gdzie miejsce dla takich jak ja.

Nigdy nie miałem szczęścia i talentu.

Dlatego moja poezja,

spoczywa na dnie wraz ze mną.

 

 

[Poet Ka]

@Simon Tracy Aaaaaaaaaaaa!Aaaaaaaaa!Aaaaaaa!