Rodzynki na niebie

[Poet Ka]

 

Rodzynki na niebie

 

Wierszowane kabriolety,

bardziej jakby kwadratowe.

 

Kółka graniaste, granatowiaste,

dachy miękkie jak wachlarze,

marszczone.

 

Pokonują powietrze czysto,

przez patynę dawnych czasów.

 

Jakby pradawny wolant –

rozpoznany z sepii –

leci po niebie Wielki Wóz.

 

A nad głowami...

Dach by złożyć,

bo gwiazdy jak rodzynki w cieście.

[violetta]

Jak robaczki świętojańskie dla mnie:) może uda mi się latem je zobaczyć w łące:)

[Migrena]

@Poet Ka

 

Poe.

 

cudowna, wielowymiarowa gra z tradycją.

 

rozpiętość wyobraźni między pradawnym wolantem a domowym wypiekiem robi piorunujące wrażenie.

 

ciasto z migdałami?

 

a rodzynki w nim złocą noc.

 

jakżeby inaczej:)

 

[Poet Ka]

@Migrena

Robi, bo tym powozem  do Klarci przyjeżdżał wujek Nałęcz. A w domu czekało ciasto drożdżowe z rodzynkami.

I wolant poleciał do nieba razem z Babcią.

 

@Migrena dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Migrena

Wsiadłeś do takiego wolantu

i już ci ślina ciekła na myśl

o cieście drożdżowym u wujenki.

@violetta

@LessLove

dziękuję serdecznie

Edytowane 53 minuty temu przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)