Przecież nie jest aż tak zimno

[viola arvensis]

Przecież nie jest aż tak zimno
w końcu maj niedawno przyszedł .
Czemu drżę i czemu marznę?
Czemu ptaków już nie słyszę?

Piję kawę nazbyt gorzką
słone krople weń wpadają.
Czemu oczy mi mętnieją
Aniołowie rzewnie grają?

Mowią, że już jest południe
lecz wskazówki nie istnieją.
Mroki rzeźbią mnie od wewnątrz
i malują beznadzieją.

Znowu jestem tą dziewczynką
siedzę w kącie ciągle sama.
Nie pasuję, całkiem obca
jak krwawiąca, cięta rana.

Ból przepływa we mnie rzeką
długą, rwącą i bezdenną.
Czemu ciągle żyć tu muszę
i umierać, nadaremno?

Na coś mnie tu Boże wstawił
w ten świat, w którym nic nie znaczę?
Tylko czuję zbyt głęboko,
tylko cierpię, tylko płaczę.

Dokąd uciec i gdzie zostać
wszystkie drogi zapomniane.
Nawet sny co miały koić
otwierają żywą ranę.

Przecież nie jest aż tak zimno
czemu drżę jak liść na wietrze?
Mówią, że nadchodzi lato
a ja marznę w grubym swetrze...



 

 

[Proszalny]

Słowa zaprowadziły mnie do grubego swetra i poczułem ciepło ciała. Pomimo wcześniejszego chłodu duszy.

[andrew]

@viola arvensis

...

ona pewnie zapomniała

maki piękne podziwiała

biegnąc łąka wciąż się śmiała

tak w radości dorastała 

 

teraz także może

gdy zobaczy

świat w kolorze 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

Edytowane 2 godziny temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[lena2_]

Wiersz przeszywający na wskroś tym żalem i cierpieniem...bardzo sugestywnie oddałaś ten stan. Serdeczności Violu:):)

[Myszolak]

@viola arvensis mimo chłodu dużo ciepła jest w tym wierszu. Bardzo mi się podoba. Pozdrawiam 

[iwonaroma]

Większość dzieci (a potem wielu dorosłych) przez to przechodzi a inni dorośli tego nie widzą lub nie chcą widzieć. A przecież sami byli kiedyś dziećmi, które też tak cierpiały, tylko wrzucili to cierpienie w otchłań niepamięci. A tego nie trzeba zapominać tylko się ogrzać.

Gdzie? Przy kim? Przy czym?

To już każdy indywidualnie musi (nie lubię słowa 'musi' :) ale jednak musi) szukać i znaleźć.

Piękny wiersz choć tak smutny.

[Poet Ka]

@viola arvensis doskonale uaktualniony motyw dziewczynki z zapałkami ...

[Berenika97]

@viola arvensis

 

"Mroki rzeźbią mnie od wewnątrz"  - to jeden z najmocniejszych obrazów cierpienia, jaki czytałam. Nie przychodzi z zewnątrz. Nie da się przed nim uciec. Bo to ty sama jesteś tłem i rzeźbiarzem.

 

Wiersz przepiękny! W Twoich tomikach są same "cudności", ale ten jest jednym z najsmutniejszych. Pozdrawiam.