Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Przecież nie jest aż tak zimno

viola arvensis
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
viola arvensis

viola arvensis

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Przecież nie jest aż tak zimno
w końcu maj niedawno przyszedł .
Czemu drżę i czemu marznę?
Czemu ptaków już nie słyszę?

Piję kawę nazbyt gorzką
słone krople weń wpadają.
Czemu oczy mi mętnieją
Aniołowie rzewnie grają?

Mowią, że już jest południe
lecz wskazówki nie istnieją.
Mroki rzeźbią mnie od wewnątrz
i malują beznadzieją.

Znowu jestem tą dziewczynką
siedzę w kącie ciągle sama.
Nie pasuję, całkiem obca
jak krwawiąca, cięta rana.

Ból przepływa we mnie rzeką
długą, rwącą i bezdenną.
Czemu ciągle żyć tu muszę
i umierać, nadaremno?

Na coś mnie tu Boże wstawił
w ten świat, w którym nic nie znaczę?
Tylko czuję zbyt głęboko,
tylko cierpię, tylko płaczę.

Dokąd uciec i gdzie zostać
wszystkie drogi zapomniane.
Nawet sny co miały koić
otwierają żywą ranę.

Przecież nie jest aż tak zimno
czemu drżę jak liść na wietrze?
Mówią, że nadchodzi lato
a ja marznę w grubym swetrze...



 

 

16
iwonaroma

iwonaroma

Opublikowano
Opublikowano

Większość dzieci (a potem wielu dorosłych) przez to przechodzi a inni dorośli tego nie widzą lub nie chcą widzieć. A przecież sami byli kiedyś dziećmi, które też tak cierpiały, tylko wrzucili to cierpienie w otchłań niepamięci. A tego nie trzeba zapominać tylko się ogrzać.

Gdzie? Przy kim? Przy czym?

To już każdy indywidualnie musi (nie lubię słowa 'musi' :) ale jednak musi) szukać i znaleźć.

Piękny wiersz choć tak smutny.

2
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@viola arvensis

 

"Mroki rzeźbią mnie od wewnątrz"  - to jeden z najmocniejszych obrazów cierpienia, jaki czytałam. Nie przychodzi z zewnątrz. Nie da się przed nim uciec. Bo to ty sama jesteś tłem i rzeźbiarzem.

 

Wiersz przepiękny! W Twoich tomikach są same "cudności", ale ten jest jednym z najsmutniejszych. Pozdrawiam. 

2
viola arvensis

viola arvensis

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Proszalny dziś mam lekką gorączkę więc to całkiem prawdziwe co piszesz. 

Dziękuje, pozdrawiam serdecznie. 

@andrew dziękuję za ciepłe i zwiewne słowa. 

Serdeczności ślę. 

@lena2_ dziękuję Lenko za czytanie i serdeczne słowa. 

Uściski dla Ciebie.

@Myszolak ślicznie dziękuję. Oby mi tego ciepła nigdy nie brakło.

Serdecznie pozdrawiam.

@iwonaroma czasem mimo wysiłków, nie da się odnaleźć takiego miejsca.

Serdeczności.

@Poet Ka ciekawe spostrzeżenie. 

Dziękuje, ciepłe pozdrowienia dla Ciebie.

@Berenika97 bardzo dziękuję za Twoje życzliwe i dobre słowa.

Serdeczności ślę. 

@Leszczym dziękuję Michał. Miło mi niezmiernie, że tak uważasz. 

@Waldemar_Talar_Talar pięknie dziękuję i ciepło pozdrawiam.

 

@Marek.zak1 - dziękuję.

@Jacek_Suchowicz- dziękuję.

@leszek piotr laskowski - dziękuję.

@Migrena - dziękuję.

 

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      W Weronie...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Marek.zak1
      Ministerstwo Dziwnych Kroków

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Poezja to życie
      Początek końca

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Mikerreq
      Bilans

      Przez Mikerreq · Opublikowano

      Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.
    • Wiechu J. K.
      O zegarach

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Gra-Budzi-ka Wagary to była przygoda, a zegarek był cichym partnerem. :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...