Metronom

[Poet Ka]

Metronom

 

Dzwoniły łzy niebios jak dzwonki na łące,

 

a teraz miarowe, choć mocno drążące.

 

O deszczu Staffowskim nie miały pamiętać,

 

w falowcach naporem ulewy wzbierały,

 

na dachy blaszane nerwowo spadały.

 

I coś się z tym deszczem dziwnego zadziało,

 

w poezji współczesnej nierówno zagrało.

 

Tu dudni, tam drąży nie czekać umiaru,

 

współczesny poeta nie żąda zegarów.

 

Melodiom nie wierzy, akcentów nie liczy.

 

Jeżeliś na czasie, pożegnaj metronom.

 

Edytowane 35 minut temu przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[obywatel]

wiersz nie akceptuje rytmiki, chce być wierszem białym i ubolewa nad stratą melodyczności, myślę, że brak rytmik wziął się bezpośrednio z tłumaczeń, ciężko przełożyć słowo w słowo i nie oddzielić melodii od znaczeń, poeci są widziani jako tacy trubadurzy i niech w padają w ucho słowa bo melodia do nich jest w ich głowach :))))