nienasycenie miłością

[Migrena]

 

 

 

kocham cię
jakby serce było studnią bez dna

rzucam w nią twoje imię
a ono spada
i spada
i wciąż nie słychać dna

twoje imię w moich ustach
jest jak kometa przechodząca przez krew
zostawia za sobą świetlisty ogon
którym moje serce jeszcze długo płonie

twoja obecność
jest ciepłym światłem w zamkniętym pokoju

dotyk twojej dłoni
jest małym świtem
który wschodzi na mojej skórze

i boli mnie ta granica
że nie mogę stać się twoim ciałem
a tylko jego cieniem
który próbuje wrosnąć w ciebie na zawsze


a ja chcę więcej

więcej twojego oddechu
który pachnie nocą

więcej twoich włosów
rozsypanych na poduszce
jak jasne ziarno gwiazd

więcej twojego śmiechu
który odpryskuje od ciszy
jak krzemień rzucony w mrok

kiedy jesteś blisko

noc otwiera się we mnie
jak ogród gwiazd

a każda z nich dojrzewa
do twoich palców

kocham cię tak zachłannie
jak ziemia
która po tysiącu lat suszy
pierwszy raz pije deszcz

twoje ramiona są dla mnie
korytem wezbranej rzeki

w którym nurt zapomina
o istnieniu morza

płynę w niej
i nie chcę brzegu

twoje usta mają w sobie
ciepło chleba
i ciszę ognia

są mapą zapomnianego języka
którym moje ciało
uczy się modlić od nowa

jesteś w moim krwiobiegu
jedynym brakującym pierwiastkiem

bez którego tlen
przestaje karmić płuca

a miłość w tobie
to jedyna rysa na szkle czasu
przez którą wycieka ze mnie wieczność


bo pragnienie wrasta we mnie
jak dzikie wino w szczeliny muru

rozsadzając krew od środka

jego korzenie oplatają serce
jego liście piją moją krew

by karmić gwiazdy
których w tobie szukam

i wtedy czuję

jak moje serce rozszerza się nagle
jak wszechświat w pierwszej sekundzie stworzenia

i wszystko co we mnie istnieje
biegnie ku tobie
z prędkością światła

bo miłość nie jest spokojem

miłość jest głodem

a ja jestem w nim bez końca

i to jest głód
który nie zna
nasycenia

płonę w tobie jak gwiazda
która nie może się wypalić

 

 

 

 

 

[APM]

@Migrena Fajnie jest pewnie być tak kochanym. Czy tylko w poezji jest to możliwe? Czy tak kochana osoba o tym wie i czy jej nie smutno, że nie może tego odwzajemnić, poczuć, opisać tak jak ty...

[Migrena]

@APM

 

dobre pytanie :)

 

oczywiście, że wiedziała.

 

ale juz mnie z siebie zmyła jak zmywarka brudny talerz.

 

podobno milość jest piękna.

 

bo jest.

 

ale jak się ją z zimną krwią morduje to przechodzi w koszmar.

 

to tak mam.

 

dziękuję serdecznie :)

 

[APM]

@Migrena A może odeszła, bo nie umiała odwzajemnić Twojego uczucia. Nie zawsze się to udaje niestety.

[Migrena]

@APM

 

a może to ja ?

 

może to ja jestem.......do dupy po prostu.

 

[huzarc]

@Migrena

To bardzo ekspansywny, metaforyczny wiersz miłosny, Łączy bogactwo hiperboli z kosmicznymi obrazami i biologicznymi porównaniami. Wyłania się z niego szczególna wyobraźnia metaforyczna, intensywność emocji I obrazów.

 

 

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Do dupy to jest takie gadanie

[wiedźma]

@Migrena Piękny i bardzo osobisty wiersz, bardzo emocjonalny. Pozdrawiam 

[Alicja_Wysocka]

@Migrena

Masz w tym wierszu ogrom obrazów i emocji - aż się przelewa jak rzeka po deszczu.
Czyta się to jak głód, który naprawdę nie zna nasycenia.

Ale w komentarzu zrobiło mi się smutno.
Nie mów o sobie w ten sposób.

Czasem ktoś odchodzi nie dlatego, że z nami coś nie tak,
tylko dlatego, że nie umie unieść tego, co dostaje.

A Twój wiersz pokazuje, że dajesz bardzo dużo.

Serdeczności :)

[Migrena]

@vioara stelelor

 

"do dupy to jest takie gadanie".

 

tak i nie.

 

 

bo nie chodzi o to że ja jestem do dupy.

to tylko słowa które próbują ogarnąć to co ciężkie, 
moment w języku, 
próba uchwycenia siebie w ruchu
co w środku się wije i pulsuje.

Twoje "do dupy to jest gadanie” trafia w sedno !

prawda nie zamyka się w jednym zdaniu.

ja nie jestem zdaniem.

ja jestem tym co przechodzi przez słowa.

tym co doświadcza przyczyn i skutków.

tym co w relacji czuje własną wagę.

ktoś zawsze bywa bardziej odpowiedzialny.

nie ma tu wyroku wiecznego
są tylko ruchy, błędy, niedopatrzenia.

czasem ja w tym momencie jestem bardziej "do dupy”

czasem ktos w innym
i to nie czyni nas gorszymi
ani nie definiuje nas na zawsze.

heidegger mówi: słowa nie są bytem ale 
są ruchem bycia
próbą uchwycenia czegoś co ucieka .

a wittgenstein dodaje :granice mojego języka
są granicami mojego świata.

każde zdanie o sobie to tylko rys tego świata.

egzystencjalnie ( sartre ) -  człowiek jest projektem
nie definicją
nie wyrokiem.

"jestem do dupy” to projekt chwilowy.

nie esencja.

nie kraniec.

więc gadanie o sobie w bólu
to próba uchwycenia siebie w czasie a 
nie stygmatyzowania siebie na zawsze .

to ciężar słów który mowi o dynamice rzeczy, 
o tym kto, kiedy i jak wpływa na świat.

i w końcu to co przechodzi przez nas i przez słowa
jest większe niż każde zdanie.

jest prawdziwsze niż każdy wyrok który moglibysmy wypowiedzieć o sobie.

 

 

wiem do kogo to piszę !

 

wiem, że to świetnie rozumiesz .

 

ale napisać musialem.

 

 

@huzarc

 

jak umiałem, tak napisałem !

 

dziękuję, ze jesteś.

 

 

 

@wiedźma

 

dziękuję za wspaniały i ciepły koment.

 

pozdrawiam :)

 

 

 

@Alicja_Wysocka

 

Alu.

 

niech Ci nie bedzie smutno :)

 

jeden smutas juz wystarczy.

 

muszę się jakoś pozbierać.

 

dziękuję za Twoje dobre słowa.

 

to dla mnie potężne wsparcie.

 

jeszcze nie tracę nadziei.

 

powodzenia Alu.

 

 

 

 

 

[APM]

@Migrena a może to byla tylko jakaś póba i prawdziwa miłośc tuż tuż... Umiesz pięknie opisać swoje uczucia. Nie każdy tak potrafi.

[violetta]

Jeżeli to tęsknota to podziwiam, jeżeli prawdziwe uczucie, to też podziwiam:)