Metafaza

[Berenika97]

Jest przekonany, że Ziemia to tylko nowotwór

wyrosły na jałowej tkance nicości.

Ciało i świat to ta sama pomyłka -

złośliwy podział, który nie zna litości.

Nienawiść ma u niego zapach czarnej żółci

i ostrego ozonu z korytarzy bez wyjścia.

Rozmowy to tylko szkielety słów,

które nie zdążyły nabrać treści.

A hiobowe wieści - wyniki i diagnozy

ściekają po szybach jego krótkich dni

jak tłusta, gęsta rtęć, której nie zmyje.

Każda sekunda jest cięższa od metalu.

Chciałby wyć o okruch litości,

lecz Niebo jest głuche, obojętne i gładkie

niczym tafla lodu, pod którą uwięzły

wszystkie odpowiedzi, zanim padło pytanie.

[andrew]

@Berenika97

...

ziemia 

punkt wszechświata 

centralny 

 

dla ... to tajemnca

 

uczymy się świata

nie poznamy nieskończoności 

płyniemy po oceanach 

wrażliwości 

dryfujemy w zakazane rejony 

cień rzuca słońce 

a życie 

życie jest pachnące 

jak pomarańcze 

gdy ...

pozbędziemy się żółci 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

[vioara stelelor]

@Berenika97

Wiersz ma dwie warstwy - dosłowną (konotacje onkologiczne).

Ale można rozszerzyć oczywiście. Bo nowotworem w człowieku może stać się być każda rzecz, emocja, myśl, cecha charakteru, zachowanie - które go niszczy od wewnątrz.

Pokazujesz mechanizm, jak to, co chore, trawi zdrową tkankę, pochłania ją, zatruwa - aż do ostatecznego rozpadu.

Tym rozpadem jest utrata jakiejkolwiek nadziei.

Obok organicznej inwolucji, odnajduję tu również szereg procesów zachodzących w psychice, które uruchamiają coś, co jest już nie do zatrzymania i co doprowadzi do śmierci.

Fizycznej, realnej, lub duchowej (jak maska, która odpada razem ze skórą).

 

 

Edytowane 2 godziny temu przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[Le-sław]

@Berenika97 @Berenika97 Meta wizja, lubisz to. Czytelnicy też :-)

Dla człowieka byt jest odbiciem jego świadomości. Nie dostrzegamy tego, czego nie możemy zrozumieć, bo nie znamy. Stąd wniosek bardzo poetycki: każdy człowiek to świat. Ale myślę, że to nie rozum, ale uczucia są naszym naturalny m" językiem" komunikowania się z całością/ Istnieniem/ Tym Co Jest.

 

Przecież "meta wiedza" jest możliwa jedynie z "meta pozycji" "boskiej". Ale czy ta wiedza uczyniłaby nas bardziej szczęśliwymi, skoro nauka nie przynosi szczęścia, ale rodzi niekończące się pytania?

 

A propos "tego co jest". Ostatnio mechanika kwantowa twierdzi, że materii nie ma, że jest ona jedynie formą koncentracji energii :-) Faktycznie, już równanie Einsteina e=mc2˛ daje temu pełną podstawę. Pzdr