Wiosenny smak kawy

[huzarc]

Wiosna - to się nie zmienia

Zielony świergot

Na nagiej ziemi

Oddychającej jak jej

nastoletnia pierś

W białej sukience

Na fotografii

 

Nic się nie zmienia

 

Alarm przeciwlotniczy

 

Rakiety rysują tory historii

Spada deszcz ognia

Na złote kopuły

 

Ptaki rajskie wracają

Do wzgardzonego gniazda

Z patyków i przaśnego tlenu

 

Drony zataczają koło

Nad cmentarzami

 

Gdzieś przełamanie

 

Gdzieś zastój

 

Na mapie

 

Gdzieś wiosna

 

Zmienia smak kawy

 

[Alicja_Wysocka]

@huzarc Drobna codzienność – kawa, wiosna – zostaje przewrócona przez dramat wojny. Nawet najbardziej zwyczajne przyjemności tracą wtedy swoją lekkość i smak. Wiersz pięknie to pokazuje – delikatnie, a jednocześnie boleśnie.

[Marek.zak1]

Byłem kiedyś w Kijowie, są tam złote kopuły. Dobry wiersz o zwyczajności, która na wojnie zwyczajna nie jest. {Pozdrawiam

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - ta cholerna wojna - jak tu ma smakować kawa - jak tu się uśmiechać - 

                                                                                                   Pzdr.

[Berenika97]

@huzarc

 

Ten wiersz działa kontrastem - zielony świergot i alarm przeciwlotniczy, nastoletnia pierś w białej sukience i deszcz ognia na kopuły. "Nic się nie zmienia" - bo wiosna przychodzi nawet wtedy, gdy rakiety rysują tory historii. I to ostatnie zdanie - "zmienia smak kawy" - to chyba najokrutniejsza prawda - gdzieś toczy się wojna, gdzieś giną ludzie, a gdzieś ktoś po prostu pije kawę o innym smaku. Przejmujące w swojej prawdzie.

 

 

[wierszyki]

Nowe technologie, lecz poza tym, giną ludzie jak zawsze ginęli, najpierw cywile, dzieci.

Pzdr .

 

 

 

[vioara stelelor]

@huzarc

 

Przypomniał mi się wiersz Zuzanny Ginczanki - "Maj 1939"

 

Raz wzbiera we mnie nadzieja,

raz jestem niespokojna.

Zbyt wiele rzeczy się dzieje —

coś przyjdzie: miłość lub wojna.

 

Są znaki, że przyjdzie wojna:

komety, orędzia, mowy.

Są znaki, że przyjdzie miłość:

serce, zawroty głowy.

Kometa błysnęła nocna,

 

gazeta nadbiegła dzienna.

O wiosno, wiosno miłosna!

Nie, nie miłosna. Wojenna!

Pełnia nadeszła wiosenna

i snów ze sobą naniosła.

 

O wiosno, wiosno wojenna!

Nie, nie wojenna. Miłosna!

Czytam codzienne dodatki,

wnioski z dodatków snuję,

obrywam na kwiatkach płatki:

 

kocha… lubi… szanuje…

Brzemienna! Wróżebna! Wiosno

inna od innych wiosen!

Cokolwiek byś mi przyniosła,

wszystko przyjmę i zniosę.

 

Na maju, rozstaju stoję

u dróg rozdrożnych i sprzecznych,

gdy obie te drogi twoje

wiodą do spraw ostatecznych.

 

Tęsknota nadciąga chmurą,

wieści przez radio płyną.

Czy pójdę, czy pójdę górą,

czy pójdę — doliną?

 

NB. Zuzanna Ginczanka została najprawdopodobniej rozstrzelana w 1944 r, w obozie koncentracyjnym w Płaszowie.