Fantazyjna lekkość.

[Leszek Piotr Laskowski]

„Fantazyjna lekkość”

 

Najlepiej jest mi wysoko, wśród chmur,

gdzie wiatr moje skrzydła unosi co dnia.

Tam cisza układa najpiękniejszy wtór,

a świat ma łagodność i jaśniejszy blask.

 

Czuję tę lekkość jak piórko na wietrze,

gdy wolność otwiera ramiona bez słów.

Tam czas nie przemija w szarej poniewierce,

bo każda chwila płynie pośród snów.

 

To jest schronienie dla dusz niespokojnych,

dla ludzi, co częściej patrzą ku gwiazdom.

Dobrze mi jest wśród serc tak podobnych,

co zamiast po ziemi — wędrują wyobraźnią.

 

Lecz każdy powrót sprowadza mnie niżej

i skrzydła powoli opadają w cień.

Codzienność dotyka chłodem coraz ciszej,

rozsypując marzenia na zwyczajny dzień.

 

Jednak tam powracam przy każdej sposobności,

choćby na moment, na oddech, na znak.

Bo coś mnie przyciąga z tamtej lekkości,

co każe mi wierzyć, że można żyć tak.

 

I nawet gdy życie przywoła mnie znowu,

a szary mus spłynie po szybach jak deszcz,

ja jestem wciąż w cieple zielonego domu,

gdzie myśli jak ptaki odlatują hen.

 

Bo nie każde skrzydła są dane dla ciała,

nie każdy lot widać w błękicie nieba.

Czasem dusza sama nauczy się latać,

choć stoi w milczeniu pośród zwykłych spraw.

 

Są ludzie stworzeni do życia na ziemi

i tacy, co zawsze ku obłokom lgną —

bo nawet gdy wrócą do swych obowiązków,

sercem nadal wysoko nad światem tkwią.

 

Leszek Piotr Laskowski. 

 

„Ten wiersz dedykuję powiększającej się grupie moich przyjaciół z naszego zielonego polskiego portalu literackiego.

Dobrze, że jesteście.

Dziękuję Wam ❤.”

 

 

[EsKalisia]

@Leszek Piotr Laskowski Ładnie malujesz słowem,

Pozdrawiam 

[Charismafilos]

@Leszek Piotr Laskowski dzięki! Też fajnie, że jesteś!