Kapitańska tiara cz.5 ostatnia

[Simon Tracy]

Jego świat 

rozsypywał się właśnie w posadach.

Był funkcją, 

dla której

idealnie nakreślono współrzędne.

W jego idealnym, utopijnym świecie,

ten dzień miał nigdy nie nastąpić.

Choć przecież od początku 

miał wręcz pewność ku temu,

że niektórym zjawiskom

nie sposób zapobiec,

są one następstwem

odwiecznej bytności 

spraw które wymykają się 

ludzkiemu pojmowaniu 

i zdają się niczym ponad 

dojmujące uczucie klątwy 

jako klęski życia.

Ten dzień miał nigdy nie nastąpić,

bo klątwa jawiła się przecież jako farsa.

Bajeczka dla

czarnomagicznych kultystów,

którzy bawili się 

w rytuały czy bluźniercze zakony.

Była pół martwym mitem,

dla ograniczonych umysłów 

dzikich ludów wysp południowych.

Oni naprawdę uwierzyli.

W moc tiary.

W to, że z jej pomocą

wskrzeszą demona.

Dlatego nigdy się nie poddali.

A muzeum przestało dbać 

o bezpieczeństwo świata i swoje.

 

 

Co prawda po tym jak przeczytał 

te wszystkie manuskrypty i pergaminy.

Poznał ze starych 

wycinków gazet i pamiętników 

zeznania policjantów i kultystów

z Innsmouth.

Historię Diabelskiej Rafy.

Historię rodu Quarrych.

Dzieci Normana i ich potomków.

Wszyscy zeszli pod wodę.

A Norman?

Przecież kilkanaście lat temu 

sprowadził strażnika do tiary.

Oczywiście był to 

głównie chwyt marketingowy,

lecz gdzieś z tyłu głowy 

pamiętał o zapisach testamentu.

Później po kilku latach 

zatrudnił tego strażnika

i dał mu wytyczne 

by szczególnie mocno pilnował 

bezpieczeństwa w sali morskiej.

Widział jak zmienia się 

najpierw jego psychika 

a potem fizjonomia.

Strażnik bał się tej sali i tiary.

Wody i przeznaczenia rodu, 

którego był potomkiem.

Jego oczy, włosy a szczególnie dłoń.

W ostatnich tygodniach,

moc tiary przemieniała go na dobre.

Ale on jako jego szef nadal udawał,

bo ten dzień miał nigdy nie nastąpić.

 

Po telefonie,

ubrał na siebie cokolwiek,

w postaci wymiętej

i przepoconej koszuli, oraz spodni.

Pominął nawet marynarkę

i wybiegł z domu

nie zamykając za sobą drzwi.

Ruszył biegiem

opustoszałymi uliczkami,

skwerami i pobocznymi

zielonymi skrótami.

Po kilkunastu minutach

gmach muzeum 

miał dokładnie przed sobą.

Był ciemny, cichy

i niewzruszony żadnymi 

postaciami wokół

jak i wewnątrz budynku.

Szybko odnalazł okna sali morskiej 

na pierwszym piętrze.

Zaklął.

Zapomniał o wiecznie

zasłoniętych kotarach.

 

 

Pokonał szerokie stopnie schodów 

prawie myląc kroki.

i wreszcie opadł całym ciężarem

na zimne szkło wejściowych drzwi.

Za biurkiem nie było nikogo.

Lecz leżały na nim.

Komórka, latarka i klucze.

A także dwa kubki po kawie.

Witryna z grzybkiem alarmu,

była nienaruszona.

Szafka z kluczami od sal,

była zamknięta.

Czujki wyłączyły oświetlenie sufitu.

To znaczy, że nie było w hallu nikogo 

od co najmniej dziesięciu minut.

Mógł wprowadzić kod ręcznie 

i wejść bez przeszkód 

ale wolał zawołać strażnika.

Walił pięścią z całych sił 

i wrzeszczał jego imię.

Odpowiedziała mu cisza.

Głęboką jak grób.

Drżącymi palcami wpisał szybko kod.

Magnetyczny zamek od razu zapiszczał

i zwolnił zapadki.

Pchnął lewe skrzydło tak mocno 

aż odbiło się złoconą rączką od ściany,

wyszczerbiając ją odpryskami farby.

Zawołał jeszcze raz.

Wszedł do hallu.

Światło rozbłysło od razu 

na całej długości schodów 

i wejścia na piętro.

Wszystko było w porządku.

Żadnych śladów walki, krwi, wody …

ani śladu po strażnikach.

To było absolutnie chore

a wręcz schizofreniczno niedorzeczne

ale wiedział kto był po drugiej stronie słuchawki telefonu, który go zbudził.

To był Norman Quarry.

Wstał wreszcie z grobu 

by zapoznać się z potomkiem 

i namaścić go na następcę.

Oby tylko obydwaj

trzymali się z dala od tiary,

wtedy jeszcze może

uda się uciszyć klątwę 

na kolejne kilka miesięcy albo lat.

Uratować niewinnego,

lecz i tak skazanego

na zagładę człowieka.

Wziął pęk kluczy z biurka 

i ruszył na piętro ku sali morskiej.

 

Był w połowie schodów 

gdy wreszcie usłyszał jakiś dźwięk, 

bodaj pierwszy od czasu 

gdy przekroczył próg.

Nie była to jednak ludzka mowa,

rozmowa, wentylacja ani nawet odgłos szarpaniny czy bójki.

To były fale.

Morskie i spokojnie bijące o brzeg.

I coś na wzór gulgoczącej, 

powarkiwanej pieśni.

Przed salą morską

posadzka była cała mokra.

Słone kałuże drżały niespokojnie

zupełnie jak gdyby ktoś delikatnie 

dmuchał na ich powierzchnię.

Dźwięki dochodziły zza drzwi.

Wsunął klucz i przekręcił.

Ściana uwolnionej wody,

zalała go momentalnie aż po pas.

Zaskoczony, 

próbował bezskutecznie uskoczyć.

Stał jednak twardo na nogach.

 

 

Woda miała swoje źródło w tiarze,

która spoczywała nadal 

w gablocie w centrum sali.

Jej front był jednak wybity.

Alarm milczał.

Wiązki laserów odbijały się w wodzie,

tworząc czerwone, rozmyte ślady.

Pieśń nie ustawała.

Podszedł powolnym krokiem do tiary.

Kamień w niej osadzony,

zabłyszczał złowrogo,

porzucając swą 

dotychczasową, matową strukturę.

Nigdy nie miał jej w rękach 

i teraz również

nie zamierzał jej dotykać.

 

 

Zapomniał o strażniku.

I dopiero teraz skierował wzrok 

na lewy róg sali.

Tutaj też nie wszystko było po staremu.

Gablota z sarkofagiem była co prawda nienaruszona i zamknięta,

lecz jak wyjaśnić to,

że sam sarkofag był również 

zasunięty na cztery spusty.

Czyżby Quarry wychodząc z grobu, 

zamknął go za sobą?

Przecież to niedorzeczne.

A może strażnik

widząc co się dzieje w sali.

Otworzył gablotę

i uwięził mumię na dobre.

Istniała jeszcze jedna możliwość.

Rozbił front

kilkoma solidnymi kopnięciami.

Alarm milczał.

Dotknął pokrywy trumny.

Była mokra i lodowato zimna.

Odsunęła się jednak z łatwością.

 

 

W środku był on.

Ciało szare, spękane

i przeraźliwie suche.

Pachnące wonnymi olejkami,

ubrane w różową togę.

W zabandażowanych, okaleczonych rybim kalectwem dłoniach 

ściskał kamienny pastorał

kapłana kultu.

Oczodoły skierowane wprost 

na gablotę z tiarą.

Zamiast ludzkich nóg.

Ohydny rybi ogon, 

z długą i ostro zakończoną płetwą.

Mumia nadal spała.

Strażnik wywiązywał się ze swego przeklętego obowiązku.

 

 

Lecz jednak nie tylko zamknięty sarkofag budził w nim niepokój.

Spojrzał pod nogi.

Na granicy zgromadzonej wody,

dostrzegł mosiężną, 

przykręconą tabliczkę eksponatu.

Norman Quarry 1740-1775

Syn kapitana Valentina Quarry

Darczyńca i główny twórca

sali morskiej.

“Strażnik kultu Dagona”.

Wszystko się zgadzało, co do słowa…

a jednak…

 

 

Gulgoczące warczenie 

dobiegło zza jego pleców.

Obrócił się

nieprzytomny wręcz z przerażenia.

Mumia stała obok gabloty z tiarą.

I miała ją na swojej idealnie owalnej,

łysej i spękanej głowie.

Była również odziana w togę kapłana.

Zresztą była

identyczną kopią tej mumii z sarkofagu.

A może ta z sarkofagu była kopią.

Kustosz już wiedział jak było naprawdę.

Mumia rzuciła się w wodę,

zamachała żywo rybim ogonem i podpłynęła szybko jak strzała do gabloty z sarkofagiem.

Wynurzyła obok jego nóg 

i weszła w ciało zastygłe w trumnie.

 

 

Pieśń ustała a woda uspokoiła się 

po czym znikła.

Zostawiając jedynie ślady soli morskiej na ścianach i podłodze.

Kustosz opadł na kolana.

Nie rozumiał.

Choć wszystko już było jasne.

Spojrzał jeszcze raz

w ciche i spokojne oblicze mumii.

Ta nadal patrzyła na gablotę w centrum,

podążył wzrokiem za nią…

tiara znów wróciła na miejsce.

Tak samo idealna i piękna.

Pożądana i przeklęta.

Po wieczność.

Wstał i w amoku 

zerwał ją z aksamitnej poduszki.

Była ciężka jak głaz.

Jak żywot 

tych wszystkich potomków Quarrego.

Już czas najwyższy.

Włożył ją na głowę. 

I nagle w jego wnętrzu 

powstała nieodparta chęć 

wskoczenia do wody.

Widział oczyma wyobraźni 

wyspę podwodną 

z ukrytą kryptą Przedwiecznych.

Tam spał Cthulhu.

Widział wszystkich

przemienionych kultystów.

Widział Valentina, Normana a nawet ostatniego strażnika.

Płynął z nimi ku R'lyeh.

Ciesząc się ze wskrzeszenia Dagona.

Pana głębin.

Wyszedł przed gmach 

i ruszył ku jedynej w okolicy rzece.

Czas zejść pod wodę i oddać tiarę

w ręce prawowitych właścicieli.

 

Opowiadanie poświęcam 

Lenore Grey,

żywiąc nadzieję że może kiedyś

zbiorę cały ich tomik

by można go wydać.

 

 

Dziękuję wszystkim za czytanie i przychylne komentarze.

Teraz czas brać się za własną wersję

"Coś na progu"

lub "Reanimatora Herberta Westa".

Chyba, że wolicie ujrzeć jakieś całkowicie autorskie pomysły

a nie styl fan fiction.

 

 

 

[Lenore Grey]

@Simon Tracy Końcówka z rzeką była nieunikniona i właśnie przez to łamie serce.

Cudownie obrazowe i wciągające opowiadanie. Ta cała klątwa i to, jak opisujesz jej ofiary, mnie zafascynowała.

 

I raz jeszcze dziękuję za dedykację

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Simon Tracy]

@Lenore Grey Nieuchronność jest najpotężniejszą cechą weird fiction.

To ja dziękuję za czytanie i wsparcie.

[Berenika97]

Świetnie, że będę mogła przeczytać całość - zostawię ten fragment na jutro.  Ja bardzo lubię Twoje opowiadania w tylu Poe.  :)