Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

List z wojny

Whisper of loves rain
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Whisper of loves rain

Whisper of loves rain

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Mamo, Tato — piszę nocą, gdy ziemia przestaje oddychać,
gdy między wystrzałami można jeszcze usłyszeć własne serce.
Kartka drży jak moje dłonie,
a atrament miesza się z kurzem, którego nie zmywa deszcz.

 

Pamiętam zapach kuchni o świcie
i skrzypienie drzwi, które zawsze otwieraliście pierwsi.
Tutaj poranki są ciężkie jak kamień,
a słońce wstaje tylko po to, by policzyć poległych.

 

Mamo, mówiłaś kiedyś, że wojna jest słowem z książek —
dziś wiem, że to twarze bez imion i oczy, które gasną zbyt szybko.
Noszę w kieszeni zdjęcie z wakacji nad rzeką,
już prawie nie pamiętam dźwięku waszego śmiechu.

 

Tato, chciałem być silny jak Ty,
ale siła nie polega na tym, by nie płakać.
Najtrudniej jest patrzeć na chłopców młodszych ode mnie,
którzy zasypiają w ciszy, z której już się nie budzą.

 

Jeśli wrócę — usiądę przy stole i będę milczał długo,
bo nie ma słów na rzeczy, których oczy nie powinny widzieć.
Jeśli nie wrócę — nie szukajcie winy w sobie,
wojna wybiera szybciej niż człowiek potrafi zrozumieć.

 

A kiedy nadejdzie wieczór i wiatr dotknie okien naszego domu,
pomyślcie, że to tylko mój szept wracający przez pola.
Nie płaczcie nad losem, którego nie mogliście zmienić —
kochajcie mocniej świat, aby nikt już nie musiał pisać takich listów.

8
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Whisper of loves rain

 

"Wojna wybiera szybciej niż człowiek potrafi zrozumieć" - cała bezradność i okrucieństwo historii w jednym zdaniu. A jednak na końcu - "kochajcie mocniej świat". To pisze ktoś, kto wciąż wierzy. To właśnie boli najbardziej.

Ten list mógł być pisany w każdej wojnie, w każdym stuleciu. I właśnie dlatego powinien być ostatnim.

Ale nie będzie, prawda? Więc niech przynajmniej zostanie zapamiętany.

 Przepiękny i wzruszający wiersz - będę do niego wracać.  Pozdrawiam. 
 

vioara stelelor

vioara stelelor

Opublikowano
Opublikowano

@Whisper of loves rain

Przejmujący, dotkliwy wiersz.

Poruszył mnie fragment o tym, że pokój jest czymś iluzorycznym, tymczasowym. Nie można nigdy zaufać, że wojna nas nie dotknie. Bezpieczeństwo, stabilność, szczęście są takie kruche. Cały porządek świata oparty jest na niezmiernie wrażliwych filarach.

Tak wrażliwych, jak człowieczeństwo.

Myślę sobie, że w rzeczy samej, ogólnie, człowieczeństwo jest jak domek z kart, a silny może być jedynie pojedynczy człowiek.

Tak jak peel tego utworu.

Gratuluję dojrzałości - to nie jest prześlizgiwanie się po chwytliwym temacie, ten tekst próbuje zejść w głąb, znaleźć jakiś filozoficzny punkt odniesienia, aby ocenić rzeczywistość. Nie epatuje okrucieństwem, lecz zagląda w sumienia.

Puenta tego wiersza stanowi tego dobitne świadectwo.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Pergamin

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Marek.zak1 Marku - jest w dziale "Satyra" . Dopisałam, aby był parytet:))) 
    • Berenika97
      Po gwaracji

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Spotkali się na sądowej sali. On prosił o rozwód błyskawiczny. Ona łkała, że się nie dobrali:   " Przed ślubem byłam cennym klejnotem, z limitowanej serii aniołem, po ślubie - babą, zrzędą, kłopotem.   "Nie wiem, skąd u niej taka przemiana - bezradnie wydukał małżonek- może to seria wybrakowana?"   Ona zaś krzyknie: "A on? Spójrzcie sami! Był luksusowym produktem z salonu, dziś to jest bubel z wielkimi brakami.   A na to sędzia odparł brutalnie: "Miłość jest sezonowym towarem, po gwarancji zmienia opakowanie".  
    • vioara stelelor
      ici

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @RrrPrzepiękny obraz miłości, która się gubi. Metafora lemniskat, kreślonych najpierw na skórze, potem na sercu - coś wspaniałego! Jak ex-libris czułości.   Ta relacja jest trudna, pełna bólu. Widać, jak bardzo peel chce ją scalić i ocalić, naprawiać, otoczyć troską. Szuka drogi do bliskości, a ta droga jest wciąż ślepa, urywa się przedwcześnie. Czasem nie można naprawić tego, czego się nie zepsuło, a wyczuwam gdzieś podskórnie, że tak właśnie tutaj jest.   Pozostaje bezpieczny gest, a symbol nieskończoności mówi - trwam, jestem. Bo tylko tak mogę jeszcze kochać.   To kolejny Twój wiersz, który emocjonalnie jest mi bardzo... bliźniaczy ;)
    • vioara stelelor
      pojednanie

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @MyszolakTak, to jest ważne dla obydwu stron, chociaż każda wychodzi z innej głębi.   @Berenika97Dziękuję. Spojrzałam dzięki Tobie na tej wiersz trochę z innej strony i zauważyłam w nim coś, co mi umknęło, a jednak nieświadomie pojawiło się w tekście i stanowi jego filar.   @MigrenaDziękuję, od Twoich miłych słów aż zakręciło mi się w głowie :)   @Jacek_SuchowiczLove story - może tak, może nie, ale budować nie da się na gruzowisku.   @iwonaroma    @Charismafilos Miło mi. Ale lepiej jednak, żeby nie trzeba najpierw naprawiać tego, co się zepsuło ;)   Pozdrawiam wszystkich miło :)
    • Berenika97
      Na fali wierszy o starości Mój Raj

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Robert Witold Gorzkowski   To jeden z tych wierszy, które zostawiają ciszę po przeczytaniu. Jest bolesny. Ten wiersz to portret kogoś na krawędzi. "Gotowy jestem już odejść, nawet otchłanie przemierzyć" - ta deklaracja brzmi jak testament. Ale ostatni wers to pęknięcie w tej pewności - "jak mam przekonać rozum by w tą sielankę uwierzyć". I tutaj jest cały dramat. Bo "sielanka" to pewnie obietnica spokoju, nirwany, końca cierpienia - ale rozum wie, że to może być tylko iluzja. Że decyzja jest nieodwracalna. Widzę w tym tekście kogoś, kto jest zmęczony do granic wytrzymałości, ale którego rozum - ten ostatni, uparty strażnik - wciąż zadaje pytania. I właśnie to pytanie na końcu jest najważniejsze. Bo dopóki ktoś pyta, dopóty jeszcze szuka. Dopóki wątpi, dopóty nie podjął ostatecznej decyzji. Przejmujący jest wiersz.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...