Poza nawiasem

[Berenika97]

Na rubieżach logosu,

gdzie światło

jest tylko domysłem -

trwasz jako bryła

o niepokornym składzie,

odarta z ziemskich,

przymiotników.

Nie szukasz miejsca

w ciasnych nawiasach

podręczników,

bo próżnia nie zna pojęcia

"wykluczenie" -

rozumie tylko trwanie.

Kiedy system przestaje

mieścić cię w tabelach

stajesz się bytem czystym,

suwerennym.

Wypadasz z orbit

cudzych oczekiwań,

jesteś wolny

od grawitacji spojrzeń.

Ty nie jesteś brakiem -

lecz nadmiarem inności.

W twojej lodowej tkance,

w wielkim sercu

z zamarzniętego azotu,

zapisano prawo starsze

niż astronomia -

peryferia są centrum

własnego sensu.

Nie musisz płonąć ogniem,

by istnieć.

Nie musisz być nazwany planetą,

by orbitować.

Światło, które cię nie dosięga,

nie ma władzy nad twoim zimnem,

a cisza, którą cię otoczyli-

to jedyny język

w którym nie można kłamać.

 

 

 

[Simon Tracy]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dla mnie pluton i tak zawsze będzie tożsamy z Yuggoth,

gdzie żyją byty starsze niż wszystko co wokół istnieje 

Ten fragment jest cudownie tajemniczy.

[Lenore Grey]

@Berenika97 Piękny.

Niedawno obejrzałam "Mroczne Miasto", taki film z 98, a ten wiersz jest jakby jego idealnym podsumowaniem haha

[hollow man]

@Berenika97

Przemawia na wielu poziomach.

Do wielokrotnego czytania.

[Migrena]

@Berenika97

 

to czysta ontologia wykluczenia, które okazuje się zwyczajnym  pozorem.

 

figura czy moze widmo -  Pluton zostaje tu podniesiona do rangi bytu suwerennego, istniejącego poza przemocą klasyfikacji.

 

wprowadzilaś niezwykłe   odwrócenie bo  system, który nie potrafi pomiescić, sam okazuje się zbyt ciasny wobec nadmiaru istnienia.

 

"peryferia są centrum własnego sensu”   brzmi jak teza z traktatu metafizyki niezależnosci .

 

to wiersz o bycie, który nie potrzebuje uznania, by trwać !

 

i właśnie dlatego jest absolutnie wolny.

 

Nika.

 

to jest przemyślany, bardzo dobry wiersz !

 

 

[iwonaroma]

Bardzo sugestywny opis Plutona... Taki właśnie jest.

Nie mogę się jednak zgodzić, że światło nie ma władzy nad jego zimnem. (Chyba, że piszesz w imieniu rzeczonego Plutona..., bo on tak uważa :))

Wg mnie światło NIE CHCE go ogrzać, bo... jest zbuntowany, uparty w swej pseudo wolności i inności (to oczywiście od strony duchowej, która mnie osobiście interesuje:))

Ktoś kiedyś po ciężkiej depresji powiedział, że w piekle jest niewyobrażalnie zimno. To jakby w opozycji do powszechnego wizerunku, że w piekle jest niewyobrażalnie gorąco. To pozorna sprzeczność, bo piekło to totalna krańcowość. Brak harmonii środka.

Sorry że się tak tu wtryniłam z moimi uwagami :) bo wiersz przecież zahacza też o naukę, psychologię itd. 

Na pewno inspirujący wiersz, wart przemyśleń, ale od siebie dodam, że mnie Plutona wcale nie jest żal ;)

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Piękny kosmiczny manifest wolności, choćby na peryferiach!!

 

Odarty z imion.

Jesteś po prostu bryłą

wolną od luster.

 

Cisza nie kłamie.

Bo nic nie ma do dania.

Oprócz spokoju.

 

Pozdrawiam 

[andrew]

@Berenika97

...

gdy wieczór 

pachnie obietnicą 

wazon 

pełen kwiatów 

podziwia 

gwiazdozbiór Oriona

 

myśli 

szukają na niebie ciebie 

małą czasteczkę kosmosu 

jesteś jak

odbicie w lustrze 

uśmiechasz się 

do moich i swoich marzeń 

 

już nie jesteśmy

poza nawiasem 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Marek.zak1]

Bycie przedmiotu, nawet planety poza nawiasem jest regułą przyrody, układu gwiazd, i jakkolwiek byśmy wmawiali, że wielkość, odległość to nie brak, a inność, w układzie ludzkim jest inaczej. Ludzie, dzieci oceniają i są oceniani, mniejsi, brzydsi, słabsi, biedniejsi cierpią z tego powodu, bywają wykluczani i nie wierzą, że są w centrum własnego sensu, ich samoocena dołuje, pojawiają się kompleksy, popadają w stresy, a nawet w depresję. W okresie dojrzewania może być jeszcze trudniej, kiedy młodzi ludzie czują się transparentni i zrozpaczeni, że tak będzie zawsze. 

Mr Cellophane jest w bardzo wielu. Pozdrawiam serdecznie

 

 

[Myszolak]

@Berenika97 W podobnych dzisiaj czuję się klimatach, więc dużo swoich przemyśleń odnalazłam w twoim wierszu :)

Myślę, że nazywanie i określanie jest naturalne, to chyba taka ludzka potrzeba. Nie wolno jednak zapominać, że słowa to jednak pewien skrót, symbol, kod i nigdy nie pomieszczą czyjejś całej istoty.

Ale ta wolność od nawiasu brzmi słodko :) 

I niesamowite są te metafory! Pozdrawiam :)