Depresje poetów.

[Leszek Piotr Laskowski]

„Depresje poetów ”

Własnych wnętrz ich wojny
to walki obłąkania,
odzyskania jasności
w zmór czas niespokojny,
pragnieniem w litości
nie do okiełznania.
Patrzą w siebie oczami
błędnej bezsilności.

Szukają drogi, celu,
zaczepu istnienia,
normalności bytu,
ucieczki przed schizmami.
W tej pustce spotykają
lęki przerażenia,
takie weny, koszmary,
którym ponieść się dają.

Szydzi z nich większość,
często całe otoczenie,
negując z pogardą,
powtarza ze śmiałością:
„Odbiło mu, to wariat,
bezmózg i szaleniec”.
Ocena ta płytka
pośmiertny kładzie wieniec.

Zrozumieć tu nieprosto
z osobna każdemu,
jeżeli się nie ma
głębszego spojrzenia.
Wystrzegaj się chwili
zapaści ty samemu,
w ciszy walki zmysłów
i twojego sumienia.

Bo możesz przykrej prawdy
poznać odczynniki,
kiedy głębiej wejdziesz
już do własnej jaźni.
I obyś tam nie znalazł
własnego zniekształcenia,
bo zmieni cię ono
w piekło twej bojaźni.

Leszek Piotr Laskowski.

[Alicja_Wysocka]

@Leszek Piotr Laskowski Serducho za prawdę :)