Emily

[Berenika97]

Na Czystej,
w Ministerstwie Książek Starych,
powietrze pachniało kurzem i spokojem.

Najpierw był tylko ślad —
otwarta książka na dębowym blacie,
zdania urwane w połowie —
jak po nagłym wyjściu.

Potem —
ciężki brzęk,
jak pszczoła uderzająca o szybę —
weszła.

Nie odezwała się ani słowem.
Patrzyła tylko —
jak dotykam kruchych stron.

Wyjęłam wersy,
cienkie jak skrawki bibuły.

Kiedy podniosłam je pod światło,
myślałam, że zobaczę blady atrament,
ale prześwitywała przez nie przepaść —
jasna, ostra, bez dna.

 

[Migrena]

@Berenika97

 

Nika.

 

archiwum zamiast świata: kurz przechowuje sensy jak jakieś relikty

 

ślad ważniejszy niż obecnosć i  zdanie urywa się tam gdzie pęka świadomosć .

ona patrzy tekst patrzy  mowy brak  a czytanie jest napięciem.

 

wyjęte wersy kruszą się w dłoniach.

światło nie odsłania znaczeń.

odsłania przepaść !!!

jasną.

 

ostrą.

 

bez dna.

 

Nika.

 

piękne i mocne.