Biała cisza.

[Berenika97]

Nadszedł dzień,
w którym słowo wreszcie zamarzło -
„znużenie” było tylko przeciągiem,
„kres” - pierwszym,
twardym kryształem lodu.

Zaczęło się od drobinki
szronu na języku,
która zamiast tajać,
zaczęła narastać,
powoli wypełniając
sklepienie mowy.

Obracasz ten chłód -
gładką kostkę,
czując,
jak przyjemnie
znieczula podniebienie,
jak odbiera smak
wszystkim innym sprawom.

Przyglądasz się jej z bliska -
nie jest już ostra,
nie rani krawędzią.
Matowieje,
gęstnieje,
traci przejrzystość,
staje się doskonale obła
od ciągłych powrotów.

I coraz bardziej
podoba ci się ten mróz,
który nosisz pod językiem.
Myśl o końcu staje się czysta,
wybielona z lęku -
tak sterylna,
że aż piękna.

 

 

inspiracja - książka Anny Ciarkowskiej, "Pestki".

 

[violetta]

@Berenika97 taka odnowa, w życiu jest zawsze troszkę później:) 

[Berenika97]

@violetta 

 

Bardzo dziękuję!    Nie wiem, czy odnowa. Pozdrawiam. :)  

[Lenore Grey]

@Berenika97 zawsze urzeka mnie metaforyczna czystość, sterylność wręcz. Tutaj jest ona przedstawiona jako koniec. To obrócenie logiki, gdyż śmierć kojarzona jest powszechnie z mrokiem i ciemnością. Mamy tutaj proces zapadania się człowieka w ową czystość, której początkiem jest drobinka szronu. 

Pięknie. 

[Berenika97]

@Lenore Grey

 

Bardzo dziękuję! Świetnie to odczytałaś.  Pozdrawiam serdecznie! :) 

[vioara stelelor]

@Berenika97 Niestety nie czytałam książki, więc muszę odczytać wiersz intuicyjnie.

Raczej nie poszłam przy interpretacji w kierunku śmierci, a bardziej w kierunku wyzwalania się z różnych oplotów życiowych, chyba przede wszystkim w relacjach z ludźmi.

Tematyką utworu może być niszczący, destrukcyjny związek, w którym, jak piszesz - "słowo zamarzło", czyli zabrakło już nadziei na komunikację i wzajemne zrozumienie.

Krystalizacja ładnie pokazuje drogę od punktu zwrotnego do realizacji celu i samoświadomości.

Wszelkie toksyczne relacje mają to do siebie, że odbierają to, co każdy ma - z psychologicznej perspektywy - najcenniejszego, czyli poczucie własnej wartości.

Brak tegoż - uruchamia szereg lęków.

Kostka lodu pod językiem - najpierw rani, to pierwszy etap, kiedy wyjście z impasu wydaje się przerażające. Temu uczuciu towarzyszy stan bezradności (wyuczonej) - gdy codzienność traci smak, bo brakuje woli sprawczego wkomponowania się w nią.

Ale lód wygładza się - to symbolizuje odzyskiwanie siebie. Z upływem czasu w głowie otwierają się nowe, jasne możliwości.

Aż w końcu można podjąć ostateczną decyzję, uwolnić się - a podstawą jest wyzbycie się psychologicznych ograniczeń.

Pozostaje bezpieczeństwo i spokój.

[Berenika97]

@vioara stelelor  Bardzo dziękuję! 

 

Jesteś genialna! Uświadomiłaś mi, że metafora wiersza okazała się na tyle pojemna, że pomieściła też relacje i wyzwolenie - to zresztą prawda, bo można tak odczytać. Przed opublikowaniem zrobiłam test na mężu i bracie - każdy z nich odczytał ten wiersz zupełnie odwrotnie. Mąż tak jak @Lenore Grey  a brat podał Twoją interpretację.  Zaczynam się zastanawiać nad tym dualizmem.    Serdecznie pozdrawiam! 

@Posem   Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :) 

[vioara stelelor]

@Berenika97Można spróbować połączyć te dwie interpretacje.

Na przykład życie, z jego trudnościami, ciągłymi zranieniami, przeciwnościami losu - można w jakimś sensie porównać do toksycznego partnera, na którego jesteśmy skazani i który ciągle podejmuje działania, odbierające nam siłę, pewność siebie, nadzieję, radość.

To ktoś, kto ciągle na mówi "sprawdzam". Czy wytrzymasz, ile wytrzymasz.

Ale beze mnie ciebie nie będzie (to często powtarzają swoim ofiarom narcyzi, psychopaci).

Koniec życia może być postrzegany jako uwolnienie. Nie chodzi mi tu o myśli samobójcze, ale bardziej na dojrzewające, w miarę nabywania doświadczeń i krystalizowania się wewnętrznej siły, pogodzenie się z tym, że kiedyś nastąpi zmiana i że nie trzeba się jej bać.

Z tym, że oczywiście różnica tkwi w tym, na ile ten "kres" jest nieuchronny, ale poza naszą kontrolą, a na ile możemy sami go wywołać, bo wiersz oczywiście nikogo nie zachęca do desperackich kroków.

[Jacek_Suchowicz]

mimo że inspirowany książką nie wydaje się eklektyczny

 

bywa że słowa do kogoś marzną

ostrą krawędzią ranią jak lód

z czasem topnieją a nawet słabną

gdy żałujemy za późno już

 

Pozdrawiam

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Niebezpiecznie przyjemny potrafi być moment, w którym przestaje nam zależeć. Zamiast dramatycznego krzyku, mamy tu „gładką kostkę” lodu pod językiem, która znieczula ból i zarazem odbiera smak światu.

 

Świetnie uchwyciłaś ten stan, gdzie lęk przed końcem zostaje zastąpiony przez estetyczny, biały spokój.

 

Bardzo mi się podoba!

 

Pozdrawiam

[Myszolak]

@Berenika97 Ja odczytałam wiersz dosyć dosłownie, jako powolne "przyzwyczajanie się" do bólu, a może raczej stopniowe popadanie w depresje.

 

"znużenie było tylko przeciągiem" - rozpacz przestała zaskakiwać, przestała być stanem który przychodzi nagle i po jakimś czasie mija, stała się nieodłącznym elementem codzienności.

 

"kres" jest dla mnie dosłowną myślą o śmierci.

"słowo wreszcie zamarzło" - zamarznięcie słowa odczytuje jako smutek, który przestał być płynny i zmienny jak woda,
a zaczął być stały i wręcz namacalny, bardzo rzeczywisty. 

"Zaczęło się od drobinki
szronu na języku,
która zamiast tajać,
zaczęła narastać,
powoli wypełniając
sklepienie mowy." - przygnębienie zamiast być chwilowym stanem, dotyczącym np. jednej sfery życia, zaczęło ogarniać całą rzeczywistość. 

"jak przyjemnie
znieczula podniebienie,
jak odbiera smak
wszystkim innym sprawom." - człowiek, co niby trochę paradoksalne, ale jednak bardzo prawdziwe, zaczyna odnajdywać komfort w ogarniającej go apatii.

 

Przyglądasz się jej z bliska -
nie jest już ostra,
nie rani krawędzią.
Matowieje,
gęstnieje, - znużenie przestaje wydawać się wrogie, zaczyna być stanem, w którym człowiek odnajduje pewnego rodzaju równowagę i spokój.

 

Myśl o końcu rozumiem dosłownie, jako myśl o śmierci, która przynosi ulgę. 

Psychologicznie bardzo spójny wiersz.

 

Jeszcze dodam, że ta kostka lodu która staję się coraz gładsza jest genialną metaforą. Z początku jest ostra, człowiek wie, że jego stan się pogarsza, ale jest to świeże, jeszcze uwierające. Myśl o kresie przychodzi jako twardy kryształek lodu, myśl jest nowa, trudna, może nawet trochę straszna, ale z czasem robi się coraz bardziej znajoma, aż w końcu staje się taka "nasza", niepokojąco bliska i kojąca. 

Edytowane 4 godziny temu przez Myszolak (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@Berenika97

...

nie zatrzymuję 

się blisko dna

nie warto 

 

czas zmienia 

nie tylko spojrzenie 

 

tęcza wzejdzie 

gdy uwierzymy ...

że lód i woda

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[[email protected]]

@Berenika97 Poliż ten lód na żelaznym płocie,

                          polizałem... teraz z bólu pocierp!

Miłej niedzieli, starsi koledzy wpuścili mnie w maliny.

[Christine]

@Berenika97

 

Dla mnie jest to wiersz o oswajaniu się z bolesną myślą, która przestaje być bolesna (ta kostka lodu - to taka myśl, pomysł) aby pożegnać się z dotychczasowym życiem, albo z życiem w ogóle. Przejmujący jest ten proces osuwania się w coraz głębszej depresji. 

 

 

[viola arvensis]

@Berenika97 na tyle intrygujący wiersz, że zaciekawila mnie książka. 

Doskonale napisane ! 

Sedecznosci

 

[lena2_]

Wspaniale opisałaś ten proces zobojętnienia na śmierć? czy na życie? ta kostka lodu z czasem tak ochładza myśli, że się już nic nie czuje i  ta sterylność zdaje się wybawieniem. Nie wiem czy dobrze zinterpretowałam wiersz , ale takie miałam odczucie.

Serdecznie pozdrawiam Bereniko:)

[Nata_Kruk]

Przemyślana bardzo, od początku do końca.. ta biel.. ciszy.. która zmieniała się w czasie,

w ociężała 'grubą' szadź, pod ciężarem której sporo struktur nie wytrzymało i pękło.

Zwieńczenie całości, daje pewne ukojenie...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zostawiam pełne zadowolenie po lekturze.

Do poczytania.. :)

 

Edytowane 1 godzinę temu przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@Berenika97

 

Bereniko.



nie czytałem książki „pestki”  autorstwa Anna Ciarkowska, więc odczytuję ten wiersz wyłącznie jako autonomiczny tekst, bez odniesień do inspiracji .


ale Twój wiersz czytam  jako niezwykle subtelną medytację nad momentem, w którym człowiek   przestaje doświadczac świata w trybie przepływu, a zaczyna go doświadczać w trybie krystalizacji .

to nie jest tekst o spektakularnym końcu. to jest tekst o cichym twardnieniu sensu.

pokazujesz proces  i to jest jego filozoficzna głębia.

"znużenie” jako przeciąg to jeszcze stan przejściowy, coś niemal banalnego.

ale dopiero "kres” staje się kryształem, czyli formą.

to bardzo celne bo nasze graniczne mysli nie pojawiają się nagle.

one narastają jak szron.

najpierw ledwie wyczuwalne, potem coraz bardziej obecne, aż zaczynają wypełniac "Sklepienie mowy”  a więc nie ciało pierwsze stygnie, lecz język .


i to jest klucz do zrozumienia tego wiersza !!!

kiedy język zamarza, świat przestaje być płynny .

lód pod językiem można czytać jako metaforę myśli, która została oswojona.

obracanie chłodu – to gest kontemplacji, nie rozpaczy.

człowiek potrafi przyzwyczaić się do wszystkiego, nawet do własnych najciemniejszych mysli .


najbardziej poruszające jest dla mnie to, że myśl o końcu zostaje "wybielona z lęku”. to zdanie nie gloryfikuje kresu .

ono mówi o pokusie sterylności. w świecie pełnym nadmiaru, chaosu i bólu
a  czystosć bywa kusząca.

cisza wydaje się piękna, bo jest uporządkowana.

w tym sensie  dotykasz bardzo egzystencjalnego doświadczenia .

pragnienia spokoju za wszelką cenę !!!


chciałbym też podkreślić niezwykłą konsekwencję obrazowania.

drobinki szronu,  gładką obłość to wszystko rozwija się organicznie i  świadczy o dużej świadomości warsztatowej i intelektualnej dyscyplinie .
ale do tego mnie już przyzwyczaiłaś.


to bardzo inteligentny, dojrzały utwór.

wymaga uważnosci, ale w zamian daje głębokie doświadczenie.

cisza w tym wierszu nie jest pustką ale jest przestrzenią, w której sens krystalizuje się powoli, boleśnie i pięknie zarazem .

a cisza i głębia to moje ulubione stany :)


wszystkiego dobrego Nika.