Akt pierwszy : Ja

[A.Between]

Nie „setem” jesteś, lecz sceną, mój panie,
na której dni twe grają swe tragedie;
raz król w purpurze, raz błazen w kaftanie,
raz cień, co własne ściga przepowiednie.

 

Praca — to sufler, co zza kulis szepce,
byś mówił kwestie cudze, nie swe własne;
aż w końcu maska tak do twarzy przylgnie,
że nie wiesz, które rysy są prawdziwe.

 

A jeśli okno w tobie się zamyka,
to nie przez rygiel świata — lecz twe dłonie;
bo człek jest kluczem do swych tajemnic sam
i sam się więzi w niewidzialnym tronie.

 

Więc strzeż się chwili, gdy przy końcu sztuki
usłyszysz ciszę — zamiast ludzkiej wrzawy;
bo straszniej milczy widownia niż krzyki,
gdy aktor nie wie, kim był dla tej sprawy.

 

 

inspirowane Szekspirem 

[Marek.zak1]

Człowiek ma swoje różne strony, pokazuje je w zależności o d sytuacji, nastroju i potrzeby, czy wygody.  Wersja demo była zawsze, no bo dodać sobie w oczach innych, na randce, w pracy, to nic zdrożnego. Dobry wiersz, a puenta uniwersalna, ot na forum, niewiele odsłon i zero wpisów. Pozdrawiam

[Charismafilos]

@A.Between podoba mi się! inspiracja też poważna - fajnie, że się nie ulękłaś!

Podziwiam tych, którzy próbują przemawiać klasyką... szacun! Odwagi! :)

[aniat.]

@A.Between

Ten wiersz to  opowieść o rolach, które gramy w życiu – w pracy, w relacjach, wobec siebie samych. Czasem tak bardzo przyzwyczajamy się do maski, że przestajemy wiedzieć, kim jesteśmy bez niej. Zostaje mocne pytanie z końca: czy to, co graliśmy, było naprawdę nasze.

Jestem blisko?

[A.Between]

@Marek.zak1 pozdrawiam Marku 

@aniat. Jesteś

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Leszczym]

@A.Between Żebyśmy tak chociaż wiedzieli dla której sprawy jesteśmy :))) Byłoby Święto !!

[Myszolak]

@A.Between Wow świetne! :) Chyba już wiem o co chodzi z człowiekiem-setem, powiedziałabym, że set może oznaczać prawdziwą tożsamość człowieka niezależną od ról i masek...która nie za bardzo ma miejsce w realnym życiu.