zwierzenie

[Alicja_Wysocka]

 

spójrz, niby niebo mam ponad sobą

katedry drą moje skrzydła,

bezkształty lęku strzępione zimnem

baletmistrz wiatr mnie usidla.

 

ale przy tobie ufność gołębią

swym spopielanym zdumieniem.

zmieszczę się w dłoniach, gdy je roztulisz

w synogarlicę przemienię.

 

po chwili w niebo twych oczu patrząc,

to drugie uznam za marne,

wszystko dlatego, że nakarmiłeś

obłaskawieniem jak ziarnem

 

-----------------

 

Inspiracja: „Spóźnieni kochankowie” Williama Whartona - historii o Mirabelle i Jacku,

o codziennym karmieniu gołębi, powolnym rodzeniu się zaufania

i o chwili, w której miłość na moment przywraca światło w oczach.

 

 

Edytowane 8 godzin temu przez Alicja_Wysocka (wyświetl historię edycji)

[tie-break]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O ile pamiętam, ta kobieta, gdy wreszcie udało jej się zobaczyć swojego ukochanego, umarła.

Tak, jakby prawdziwe szczęście zawsze musiało się wymykać, może po to, aby człowiek nie popadł w pychę?

Niektórzy przychodzą po miłość jak po swoje, i mają wszystko.

Inni otrzymują ją, i marnują, niszczą, nie umieją docenić.

A na końcu przychodzą ci, którzy usiłują te zgliszcza jakoś posklejać i płacą własną bezradnością, bezsilnością za to, co zrobili ci przed nimi.

Mimo wszystko jednak miłość jest czymś, co warto przeżyć, nawet za późno...

Edytowane 1 godzinę temu przez tie-break (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Alicja_Wysocka

Piękny wiersz o przemianie przez miłość, przez obecność kogoś, kto daje poczucie bezpieczeństwa. Uderza mnie kontrast między tym "niby niebem" z pierwszej strofy- pełnym zagrożeń, ostrych katedr, „bezkształtów lęku" - a ciepłym, intymnym niebem „twoich oczu" na końcu.

Piękna jest ta przemiana z ptaka ranionego przez katedry w synogarlicę, która mieści się w cudzych dłoniach - to obraz niezwykłej delikatności i oddania.

A słowo „obłaskawienie" niesie w sobie całą czułość świata.

Wiersz który pokazuje, że czasem jedno niebo trzeba zamienić na drugie - to małe, ale prawdziwe.