Ostatnie spotkanie

[Simon Tracy]

@Christine Bardzo dziękuję.

 

[Berenika97]

@Simon Tracy

To niezwykła opowieść o miłości, która przekracza granice śmierci. Sposób, w jaki stopniowo budowałeś atmosferę - od spokojnego opisu ogrodu pełnego życia, przez narastające poczucie obecności zmarłej żony, aż po finałowe spotkanie - jest mistrzowski.

Szczególnie poruszające jest to, jak ogród staje się przestrzenią pomiędzy światami, miejscem gdzie granice między życiem a śmiercią się zacierają. Bohater przez dwadzieścia lat nie potrafi pogodzić się ze stratą, a jego obsesja na punkcie zmarłej żony przybiera niemal namacalną formę - czy to w postaci ducha zamieszkującego ogród, czy w podobieństwie córki do matki.

Zakończenie jest jednocześnie mroczne i piękne - w końcu dostaje to, czego pragnął przez te wszystkie lata - połączenie z ukochaną. Ale pytania, które zostawiasz bez odpowiedzi (kto zakopał mogiłę? jak ciało znalazło się pod ziemią?) sprawiają, że historia nabiera jeszcze bardziej niesamowitego wymiaru.

Jest w tym tekście coś z gotyckiego romansu, na pewno z mistrza Poe. Tekst Piękny i przejmujący.

[Simon Tracy]

@Berenika97 Przestrzenie zamkowe czy pałacowe oraz wiktoriańskie ogrody idealnie wpisują się w klimat mrocznego romantyzmu czy gotyku.

Postać Emily jest chyba najistotniejsza.

Ona jest żywym łącznikiem pomiędzy światami. 

Jest to tekst oparty żywo o gotycki romans jak i wiktoriańską grozę i metafizykę. 

Te porównania do Poego pod praktycznie każdym moim poematem cieszą mnie szczególnie.

 

[Berenika97]

@Simon Tracy

Szczerze - gdybym nie wiedziała, że Ty jestem autorem, od razu bym obstawiła, że to tekst  E.A. Poe.  

[Simon Tracy]

@Berenika97 Do mistrza mi jeszcze daleko. 

[Berenika97]

@Simon TracyNo nie wiem, czy aż tak daleko. Nie jestem krytykiem literackim, ale wiem, że Twoje teksty bardzo mi się podobają, czasami nawet bardziej ...