***

[Sylwester_Lasota]

Miałem kiedyś przyjaciela. 

 

Miałem kiedyś przyjaciela,

który znaczył dla mnie wiele,

wielki na mnie wpływ wywierał, 

bo tak mają przyjaciele.

 

Byliśmy małymi dziećmi. 

 

Świat dziecięcych spraw nas łączył,

czas zabawy i radości,

który się niestety skończył

na przedprożu dorosłości.

 

Tak byliśmy sobie bliscy

 

jak dwa liście w jednym krzaku,

co się dobrze nie poznały.

Mój przyjaciel z biegiem czasu

jakby nieco się oddalił.

 

Przyszło w końcu to rozstanie 

 

co wstrząsnęło małym światem.

Choć go za nie nie winiłem,

nie był więcej moim bratem,

z którym tak się przyjaźniłem.

 

Wszystko potem się zmieniało.

 

Coraz bardziej się oddalał, 

aż się stał zupełnie obcy.

Każdy tonął w swoich sprawach, 

Już dorośli, już nie chłopcy.

 

Jednak wczoraj informacja,

 

że na zawsze nagle odszedł

jak zapewne innych wielu,

ten odległy teraz człowiek.

Żegnaj pierwszy Przyjacielu!

 

 

 

 

 

[Marek.zak1]

Fajnie to opisałeś. Życie. Pozdrawiam. 

[Natuskaa]

Tak to jest z dziecięcymi przyjaźniami. Wszystko niby dobrze... do czasu. Potem oddalenie. Esemesy przypominające... jestem, jeszcze jestem. A czas płynie.

 

Pozdrawiam :)

[Alicja_Wysocka]

@Sylwester_Lasota C'est la Vie...

[huzarc]

@Sylwester_Lasota Samo życie…

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - też miałem kumpla przyjaciela - do dziś żałuje że odszedł - 

                                                                                                                 Pzdr.

[wierszyki]

Bardzo ładnie napisane, ale na pewno dasz radę jeszcze zmienić, by liście rosły na krzewie.

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

W sumie można tak napisać. To takie wtedy listki gdzieś ściśnięte w jednym skupisku, co podkreśla następujące dalej oddalenie.

 

Ja jednak jako czytelnik przez pryzmat czytania Twoich wierszy, widzę ładne młode listki wyrastające z jednego krzewu.

Pzdr  

 

 

Edytowane Sobota o 18:47 przez wierszyki (wyświetl historię edycji)

[Radosław]

Dziękuję Sylwester. Jak rozumiem bardzo osobisty wiersz. We mnie uruchomił wspomnienia mojego przyajciela, który uczył mnie terenoznastwa, pierwszej pomocy i tego jak stawiać namioty, a potem przyszła po Niego śmierć. 

 

Samo życie. 

 

Pozdrawiam serdecznie, wszystkiego dobrego w nowym roku ! 

[tie-break]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

No akurat nie w tym przypadku, bo dawny przyjaciel umarł.

 

Wiele przyjaźni się rozpada, nie tylko dziecięcych, i nie ma w tym złej woli.

Większość ludzi adaptuje się do swojej teraźniejszości i wciąż aktualizuje swoje relacje, w zależności od bieżących potrzeb, celów, możliwości, zasobów.

 

No i w dobie social mediów jakby coraz mniej liczy się przyjaźń, a coraz bardziej - bycie na liście.

Przyjaźń wymaga czasem poświęcenia, czasem czasu, czasem wysiłku, czasem uruchomienia emocji, a bycie na liście - jedynie kliknięcia myszką.