Grobowiec białej róży

[Simon Tracy]

Wyłączyłem lokalizację.

Kto będzie mnie szukał, 

skoro próżno szukać

w historii połączeń 

jakichkolwiek kontaktów.

Kiedy dzwonek u drzwi

wzbudza nie radość.

Nie ciekawość.

A jedynie lęk.

Jeśli już przyszedłeś mnie odwiedzić 

to zapal znicz w progu.

Najlepiej biały, lekko pękaty i nieduży.

Z żałobnym aniołkiem na froncie.

Wiesz, zawsze wyobrażałem sobie,

że chociaż anioły będą za mną płakać.

Ale kto wie czy

pierzaste, białe chmury 

są mi przeznaczone.

Tak nie po drodze mi do nieba.

Choć spisując nieraz

rachunek sumienia,

dochodziłem do wniosku,

że odpokutowałem.

Z nawiązką nawet.

Całe życie było mi tylko biczem,

który gonił mnie jak wieprza na rzeź.

Po ostrej stromiźnie,

ku szczytowi Golgoty.

 

 

Obok znicza połóż kwiat.

Jedną, samotną, białą różę.

Nie bukiet.

Nie wiązankę strojną i bogatą

w detale florystycznych dziwadeł.

Samotną różę.

Jak ja.

Mieszkanie zapuszczone do cna.

Ciemne i zimne.

Jest cmentarzyskiem.

Pochowane są tu wszystkie 

moje cele i marzenia.

Wszystkie dawne miłości

i wspomnienia.

Dziecka, które umarło 

na chorobę nieuleczalną.

Na ostre zapalenie duszy.

Zjadły ją. Mrok i żałoba.

Samotność, której nie był 

w stanie przezwyciężyć.

Której wtedy nie rozumiał w pełni.

Nie rozumiał

wszystkich drwin i szyderstw

pod swym adresem.

Nie chciano by był. By istniał.

Wiedział, że to przez to, że był inny.

Pewnego dnia

żałobna mgła, zabrała go.

Umarł. Nawet nie wiedząc o tym, 

że przyszła już śmierć.

 

 

W dniu w którym odszedł,

narodziłem się ja.

I wszystko stało się jasne.

Wiem kto i dlaczego

wydał na niego wyrok.

Kto go zgładził.

Minęło przeszło dwadzieścia lat.

Jak na nekropolię przystało,

jego grób znajduje się w jej starej i praktycznie nie odwiedzanej części.

Dopóki miałem siły, dbałem o to by 

spoczywał godnie.

Stawiałem też aniołki i różę 

Teraz salon jest zarośniętą, zakurzonymi pajęczynami graciarnią.

Z butwiejącą od wilgoci podłogą,

rozoranymi głębokimi pęknięciami,

jak bliznami, wypłowiałymi ścianami.

Nocami domostwo płacze,

wyje i skomle.

Recytuje, cmentarne makabreski.

Czasami i ja uczknę z nich natchnienie.

Do nowego wiersza.

 

 

W bezksiężycowe noce, 

siedzę oparty o swój nagrobek.

Rozmawiam cicho sam ze sobą.

A może z duchem samotności?

A może z demonem pogardy?

A może z jego dziecięca duszyczką?

Spoczywam w grobowcu, 

w samym centrum sypialni.

Trumna już jakiś czas temu

skruszała od upływu czasu.

Kiedyś za życia była łóżkiem.

Nie opuszczam już swego grobowca.

Mam w nim zamontowane okienko.

Przez, które czasami wyglądam 

tylko po to by popatrzeć

jak świat się zmienia.

Bo wiem, że ludzie nie potrafią.

Duchy muszą być

przywiązane do miejsc.

Dlatego nie zaglądam już

za drzwi wejściowe.

A raczej bramę cmentarza.

Nie zobaczę więc znicza ani róży.

Ale będę rad, wierząc w to

że pamiętasz by choć w rocznicę

je tam umieścić.

Jeśli Ty ufasz i wierzysz w to, 

że trwam w bezdni swego grobowca.

Wracając zmów modlitwę za mnie.

Ku pamięci

i za spokój duszy czyśćcowej.

 

[viola arvensis]

@Simon Tracy bardzo wciągają mnie Twoje wiersze. Mają w sobie cos zarazem niepokojacego i pociągajacego. Lubię się nimi delektowac. Ten jest wyjatkowo udany.

[Simon Tracy]

@viola arvensis Bardzo dziękuję.

Jest to jeden z moich najtrudniejszych wierszy. Tak dla czytelnika jak i twórcy.

[Berenika97]

@Simon Tracy

Twoje teksty działają na wyobraźnię. Widzę tę białą różę.

Ta symbolika cmentarna, żałobna - to bardzo konkretne opisanie stanu, w którym przeszłość pochłonęła teraźniejszość, a mieszkanie stało się mauzoleum. To przejmujący tekst i piękny. 

 

 

 

 

Edytowane 27 Listopada 2025 przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

[Christine]

@Simon Tracy Ciekawy tekst, ale mroczny. Podoba mi się, ale przypomina mi moje własne mroki. Pozdrawiam.

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Simon Tracy Słusznie, ktoś kto obiecuje, że się zmieni na lepsze, oszukuje samego/samą siebie. Jedyne co można w takim przypadku zrobić to pracować nad sobą, nad charakterem i nauczyć się kontrolować swoje ego, co wymaga sporo wysiłku. 

Odnośnie białych róż podoba mi się ten opis:

Białe róże symbolizują czystość, niewinność, szacunek i nowe początki. Są często wybierane na śluby, komunie i inne uroczystości, gdzie podkreślają szczere uczucia i lojalność. Mają również znaczenie duchowe, reprezentując pokój, elegancję i wieczność, a w kontekście smutku mogą oznaczać żal, ale i nadzieję na życie wieczne.  -  Google.com

[Lenore Grey]

@Simon Tracy Piękny, aż dostałam ciarki

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

I to "ostre zapalanie duszy" — wyjątkowo zapada w pamięć

[Simon Tracy]

@KOBIETA Jego największą siłą jest obrazowość i wiele słów prawdy o moim życiu

@Berenika97 Choćbym nie wiem jak bardzo starał się wyjść z grobowca swojego życia to i tak zawsze grzebie mnie on jeszcze bardziej i niżej pod ziemią. Mieszkanie jest moim mauzoleum, które nie zapewnia mi spokoju ale zarazem jest jedynym miejscem w którym czuję się bezpiecznie. Dziękuję za komentarz.

@Christine Niestety nie dane mi jest pisać pozytywnej poezji a jedynie wiersze takie jak powyższy. Czasami zastanawiam się czy kiedyś udałoby mi się napisać coś co nie przerażałoby ani nie dołowało czytelnika. 

A potem piszę i tak jedynie o bólu i depresji.

Dziękuję za komentarz.

@Wiechu J. K. Opis białego znicza z aniołkiem i pojedyńczej białej róży to dokładny opis tego jak upamiętnić mnie na moim pogrzebie i potem na grobie.

Jedna biała róża wrzucona do ciemni grobu i stróżujące aniołki na pomniku.

Tak sobie zażyczyłem już dawno temu i moi znajomi czy rodzina o tym wiedzą

@Lenore Grey poems Bardzo dziękuję.

Dla takich komentarzy i odbioru poezji chcę się pisać kolejne wiersze.

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Simon TracyRozumiem i dziękuję za tą informację. Domyślałem się, że wiersz posiada wydźwięk osobisty. Czytając Twoje opowiadania i wiersze można wywnioskować, że autor nie tworzy tylko fikcyjne historie lecz również oddaje w nich obraz swoich doświadczeń życiowych. 

Smutnie prawdziwy utwór , uświadamiający czytelnikowi, że życie ma różne "kolory" i jest niepewne, a ta kruchość cicho przypomina: "Memento Mori."

Pozdrawiam! 

[Berenika97]

@Simon Tracy To, że potrafisz tak jasno nazwać swoje odczucia, jest ważne. I to, że dzielisz się nimi w wierszach. Pięknych wierszach.  Pozdrawiam. 

[Christine]

@Simon Tracy Twoja poezja ma wartość właśnie taka, jaka jest.Pisanie o bólu i ciemności nie jest "gorsze" od pisania o radości. Właśnie te trudne wiersze trafiają najgłębiej, bo czują się w nich zrozumiani.Twoja szczerość i umiejętność nazwania trudnych emocji to dar. Pisz jak czujesz. To, co tworzysz, ma prawo istnieć.