Niezaczęte - niedokończone

[Berenika97]

Ważne jest, jak się zaczyna.
A jeśli początek przychodzi za wcześnie,
w pół westchnieniu, w pół milczeniu —
gdy nie ma jeszcze komu go usłyszeć?

Gdzie trafiają

niewypowiedziane słowa,
co drżą na krawędzi języka,
lecz wstydzą się zapaść w ciszę?

Czy leżą w poczekalni zamiarów,
poukładane obok planów
odłożonych „na jutro”,
które tak bardzo nie chciało nadejść?

Może jest pokój
pełen niedopisanych końcówek,
półobrotów myśli, kroków,
których nikt nie postawił —
a jednak wydeptały własny kurz.

Czasem myślę,
że warto wziąć w dłonie

taki niegotowy moment,
przytulić go jak spłoszoną jaskółkę
i poczekać, aż odważy się wzlecieć.

Bo są początki,
które trwają całe życie,
i końce, które nigdy nie przyjdą,
jeśli nie odważymy się

nadać im imienia.

 

[Wędrowiec.1984]

@Berenika97 Czytając, miałem ochotę napisać, że sam się nad tym zastanawiam, wzgledem jednej ze zwrotek. Przeczytawszy do końca, mam ochotę powiedzieć, że sam się nad tym zastanawiam, względem całego utworu. 

 

Edytowane 25 Listopada 2025 przez Wędrowiec.1984 (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 Bereniko, trafiłaś mnie tym wierszem. Prawda, jest mnóstwo myśli 

niepoubieranych w słowa, nierozgarniętych, nieskończonych. Nie wiadomo gdzie one leżakują i czy dojdą do siebie. Bez imion, półżywe, albo i mniej. 

Nie przyszło mi do do głowy, żeby o tym napisać, a Tobie wyszło całkiem zgrabnie.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Berenika97... ostatnia, a zarazem puenta, jest kwintesencją całej treści... śliczna i logiczna 'gradacja' przemyśleń, nic tylko być determinacją, jak ta jaskółeczka, utulona po spłoszeniu,

a która na pewno chce wzlecieć w górę.

Ileż to.. niedokończonych... bo nie zaczętych spraw.

Pozdrawiam i.. niech spokój pozwala na realizację tego, co się zaczęło.

 

 

Edytowane 25 Listopada 2025 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[huzarc]

@Berenika97

Ten tekst porusza niezwykle ludzką kruchość momentu narodzin słowa, decyzji, gestu. Ma w sobie czułość wobec tego, co zazwyczaj lekceważymy — niedokończonych myśli, zawieszonych początków, przerwanych westchnień, niewybrzmianych sygnałów, które nie znajdują adresatów. A jednak są i istnieją, tuląc się do rzeczywistości.

[Migrena]

@Berenika97

 

Wiersz jest zaskakująco „filozoficzny” w swojej konstrukcji, choć nie używa języka teorii. Dotyka kilku klasycznych problemów: czasu, potencjalności, decyzji, sprawczosci i tożsamości.

odnajduję w nim tropy prowadzące do:


Arystoteles -
nawiązuje do arystotelesowskiego rozróżnienia między tym, co możliwe, a tym, co urzeczywistnione.
Niewypowiedziane słowa, niepostawione kroki.

Egzystencjalizm: Kierkegaard, Sartre, Jaspers -
człowiek definiuje siebie poprzez wybory,
niepodjęta decyzja również jest decyzją.
a początki mogą nigdy nie nadejść, jeśli nie nadamy im znaczenia.
"są początki, które trwają całe życie".

Fenomenologia (Husserl, Merleau-Ponty) -
wiersz pracuje doświadczeniem chwili, „niegotowego momentu”, tego, co jeszcze nie weszło w język.

Hermeneutyka (Gadame) -
„wprowadzamy coś do rozmowy”.
wiersz kończy się ideą, że dopiero nadanie imienia sprawia, że początek staje się rzeczywisty.

Mistyka i filozofia wschodnia (Taoizm) -
jest w Twoim wierszu także coś bardzo taoistycznego:
łagodna zgoda na to, że rzeczy dojrzewają we własnym czasie - nie według naszej presji.

Taoizm podkreśla, że ziarno rośnie, kiedy jest gotowe.
przytulenie „spłoszonej jaskółki” jest zachowaniem dokładnie w tym duchu.


wszystkie te filozoficzne  wątki układają się w harmonijną całość, bez konfliktów.

Twój wiersz jest o ludzkiej potencjalności.


Bereniko.
imponujesz mi coraz bardziej.
Twoja poezja to już prawdziwie bardzo wysoki poziom.

[Marek.zak1]

Ważne  jak i kiedy się zaczyna, jak za wcześnie, nie dojrzało, za późno - jeszcze gorzej, bo czasu nie cofniesz. Tak jest w ogródku i w życiu. Teraz to się nazywa dobrym timingiem.

Pozdrawiam serdecznie 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Bardzo dobry pomysł. Jestem za.

[lena2_]

Mnie również urzekła puenta:):) pięknie piszesz:):) serdecznosci:)

[Berenika97]

@Wędrowiec.1984 Bardzo dziękuję! Twój komentarz jest bardzo intrygujący. :)) 

@Alicja_Wysocka Dziękuję Ci z całego serca. Twoje słowa o myślach "nierozgarniętych", "półżywych, albo i mniej" brzmią jak przedłużenie wiersza. :)  Dziękuję za pyszną herbatkę w pięknej filiżance. :) 

@Nata_Kruk Dziękuję Ci bardzo za te słowa – szczególnie za to piękne życzenie. Życzę Ci tego samego spokoju, który pozwala rzeczom dojrzeć do realizacji. :)

@huzarc Dziękuję Ci za ten komentarz – czytając go, poczułam, że ktoś zobaczył w wierszu nie tylko to, co chciałam przekazać, ale też więcej.

@Migrena

Dziękuję Ci za ten komentarz – jestem nim głęboko poruszona i szczerze zaskoczona. Czytając Twoją analizę, miałam wrażenie, że ktoś otworzył przede mną mapy ukrytych ścieżek, których nie umiałam nazwać. To niezwykłe uczucie zobaczyć tak szeroki, filozoficzny kontekst.

Twoje odniesienia do Arystotelesa, egzystencjalizmu, fenomenologii, hermeneutyki i taoizmu – to wszystko brzmi niesamowicie. Szczególnie poruszyło mnie to, co napisałeś o taoizmie i o tym łagodnym oczekiwaniu, aż rzeczy dojrzeją. Może właśnie w tym był sens tego wiersza. I dziękuję za te ostatnie zdania – znaczą dla mnie niezmiernie wiele.

@Marek.zak1 Dziękuję Ci za ten komentarz – uwielbiam, jak łączysz w nim poetycką mądrość z życiową konkretnością.:)

@Rafael Marius Bardzo dziękuję! Cieszę się, że spodobał Ci się ten pomysł. :)))

@lena2_ Dziękuję Ci z całego serca! :) Twoje ciepłe słowa i te uśmiechy bardzo mnie rozgrzały. Serdeczności! :)

@FaLcorN@KOBIETA@Simon Tracy@WochenSerdecznie dziękuję! 

[Christine]

@Berenika97 Świetny, bardzo mi się podoba. :)

[violetta]

Taką dobrą odwagę to od Boga można dostać:)

[Berenika97]

@ChristineBardzo dziękuję! Witaj na portalu! :))

@violettaBardzo dziękuję! Z pewnością. :)

[Christine]

@Berenika97 Dziękuję! Na portalu jest dużo ciekawych tekstów - przyjemna lektura. :)

[Tectosmith]

@Berenika97 Piękny, łagodny wiersz o tych wszystkich niewypowiedzianych momentach, które dojrzewają w ciszy. Bardzo podoba mi się ta delikatność- czyta się to naprawdę dobrze. 
Pozdrawiam serdecznie. 

[Berenika97]

@Tectosmith Dziękuję Ci bardzo za te słowa!

 Twoje spostrzeżenie o dojrzewaniu w ciszy, pięknie oddaje sens tego wiersza. A że czyta się dobrze – to chyba jeden z najlepszych komplementów, jaki mogę dostać. Dziękuję za uwagę i wrażliwość. Pozdrawiam! :)

[Natuskaa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A co jeśli jest? Jakiś obszar... i czasami się uaktywnia w całości?

Zabieram to sobie do przemyślenia. 

 

Pozdrawiam :)

[Berenika97]

@NatuskaaBardzo dziękuję! Piękny komplement mi sprawiłaś. Pozdrawiam! :))))

[Amber]

@Berenika97  Bezimienne niedokończone wiersze. Zachęcasz, żeby pisanie nie stygło w szufladzie.:)

[Berenika97]

@AmberBardzo dziękuję! Oczywiście, że tak. Ale też do tego, aby powiedzieć, napisać to co chcemy, ale ciągle się czegoś obawiamy. Pozdrawiam.