Pytanie o Hioba

[Berenika97]

Tej nocy sen opadł na mnie niczym całun

z wilgotnej skały.

Zbyt ciężki, by unieść powieki,

zbyt gęsty, by znaleźć oddech.

Rzeczywistość była tylko pęknięciem w murze,

przez które sączył się mrok.

Przeszył mnie głos,

jak wiatr hulający w ruinach opactwa.

Szeptał w nawie mojej czaszki imię tej,

której proch dawno już ostygł.

I wtedy stanęłaś w drzwiach

wykutych z zastygłego cienia,

blada, jakbyś piła tylko światło

martwego księżyca.

Mówiłaś językiem dzwonu bez serca,

Rano, gdy pisałam,

litery same układały się w modlitwę,

której nikt nie wysłucha.

Czułam, że każde słowo

jest jak cierń wyrwany

z relikwiarza bólu - święty i raniący.

A każde wspomnienie —

to bluszcz, co wrasta w szczeliny grobowca

rozsadzając go powoli od środka.

To cierpienie nie było ogniem,

lecz chłodną architekturą pustki.

I zapytałam w ciszy tej nawiedzonej krypty -

ile we mnie Hioba, a ile mnie w jego popiołach?

Czy Bóg jeszcze patrzy przez zakurzone witraże,

czy już tylko słucha,

jak kruszą się filary świata,

jak spadają imiona ,

które nigdy nie przestaną się śnić?

 

[huzarc]

@Berenika97

To jest bardzo mocny, piękny i konsekwentny wiersz. Czuć w nim prawdziwą wędrówkę przez noc od środka po antypody. I tą wędrówkę spróbował  nazwać tak uczciwie, jak się da ciosając gęste i pojemne symbole.

[Simon Tracy]

@Berenika97 Jest to bez dwóch zdań najlepszy Twój wiersz jaki miałem dotąd zaszczyt czytać. Arcydzieło poetyckie!

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

Twój wiersz dotyka cierpienia tak samo, jak czyni to Księga Hioba - od środka, przez mrok, przez pytanie „dlaczego?”, które brzmi w człowieku bardziej niż odpowiedzi.
Ale warto pamiętać, że w samej historii Hioba to nie Bóg był sprawcą jego nieszczęść.
To Szatan twierdził, że człowiek kocha Boga tylko wtedy, gdy wszystko mu sprzyja.
Bóg jedynie dopuścił próbę - bo wierzył w serce Hioba bardziej, niż Szatan wierzył w ludzką słabość.

Hiob nie wiedział, co dzieje się „za kulisami”.
Nie znał przyczyny swojego bólu.
A mimo to nie złorzeczył.
Powiedział tylko: „Bóg dał - Bóg wziął.”
Słowa, które rodzą się z pokory, a nie z oskarżenia.

Dziś ludzie często widzą świat odwrotnie:
gdy im się poszczęści  mówią o "diabelskie szczęście miałem"
gdy ich spotka nieszczęście  mówią „kara Boska”.
Szczęście przypisują złu, a ból - Bogu.

 

A przecież Księga Hioba jasno odsłania, jak niewłaściwa jest taka logika.

I właśnie dlatego Twój wiersz tak dobrze koresponduje z tamtą opowieścią:

wchodzi w tę samą przestrzeń pytań, w której człowiek próbuje uchwycić sens, którego nie widać - a jednak, mimo ciemności, nie wypuszcza z dłoni światła.

Ojej, ale się rozgadałam, sorry.

[Migrena]

@Berenika97

 

absentia dei  !!!!!!!

 

Twój wiersz jest głęboką medytacją nad stratą, pamięcią i bezsensem cierpienia, umieszczoną na granicy snu i jawy.

 

w obliczu totalnej ruiny, pytasz  o swoją tożsamość w kontekście archetypicznej figury Hioba.

 

milczenie Boga, który wydaje się być jedynie biernym świadkiem rozpadu świata i ludzkiego ducha.

 

stworzyłaś poetyckie studium żałoby.

 

piękno poetyckiego języka służy opisowi niemożliwej do zniesienia pustki.

 

to w rzeczywistości nie jest wiersz.

 

to studium do zamyśleń.

 

głębszych niż wszystkie dni człowieka.

 

do rozpaczy......i maleńkiej iskierki WIARY.

 

do sensu wszystkiego.

 

 

 

 

[violetta]

@Berenika97 bóg się cieszy z takich wierszy:)

[lena2_]

To jest po prostu POEZJA:) inni przede mną" rozbierali " wiersz a ja się tylko zachwycam:):)

[Berenika97]

@huzarc Bardzo dziękuję! Dziękuję za zrozumienie tego zamiaru – że symbole miały być gęste i pojemne, nie dekoracyjne.

 

@Simon Tracy Dziękuję za takie słowa. Bo znaczy to, że coś w nim zagrało tak, jak powinno. Dziękuję za to, że mi to powiedziałeś.

@Alicja_Wysocka

Nie przepraszaj bo cudnie się rozgadałaś. Rozgaduj się, bo bardzo lubię Ciebie czytać - zawsze tam mądrze i empatycznie piszesz.

Dziękuję za przeczytanie, i za tę mądrą myśl teologiczną, i za zrozumienie. To, że przypomnisz o rozróżnieniu między Bogiem a Szatanem w Księdze Hioba – to ważne. I ta obserwacja o naszych czasach, gdzie przypisujemy Bogu ból, a złu szczęście – pokazuje, że wiersz koresponduje z tamtą historią. Dziękuję za to, że widzisz to tak jasno.

@Migrena Dziękuję! "Absentia dei" – to słowo uderzyło jak dzwon. Czytając Twoją analizę, czułam, że widzisz dokładnie to, co leżało pod powierzchnią wiersza: nie żadne przesłanie, lecz medytacja nad milczeniem, nad tym, co zostaje, gdy Bóg wydaje się być jedynie biernym świadkiem. Dziękuję za tak głęboką i trafną analizę.

@violettaBardzo dziękuję! Mam taką nadzieję. :)))

@lena2_ Bardzo dziękuję za tak miłe słowa, bardzo się cieszę, że się spodobał. :)

@viola arvensis@infelia@Rafael MariusSerdecznie dziękuję! 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - 

Czy Bóg jeszcze patrzy przez zakurzone witraże,

czy już tylko słucha,

jak kruszą się filary świata,

jak spadają imiona ,

które nigdy nie przestaną się śnić? - Bóg jest bezsilny - może tylko patrzeć -

                                                                                                      Pzdr.serdecznie.

[Berenika97]

@Waldemar_Talar_TalarBardzo dziękuję! "Bóg jest bezsilny – może tylko patrzeć" – to uderzyło precyzyjnie. Bo  rzeczywiście chodzi o tę bezsilność, o rozpadzie, którego jest świadkiem. To nie oskarżenie, lecz wspólna rozpacz: człowieka i Boga, którzy patrzą, jak wszystko się kruszy. Dziękuję za to, że to dostrzegłeś. :) Pozdrawiam. 

[Wiechu J. K.]

@Berenika97 "Wiem, że nic nie wiem", jak powiedział filozof Sokrates, a z Bogiem lepiej nie zadzierać, On jest Miłością, ale również Sprawiedliwością. Wiersz pierwsza klasa. Pozdr. :)

[Berenika97]

@Wiesław J.K. Dziękuję za te słowa "Wiem, że nic nie wiem". To, co piszesz – że Bóg jest Miłością i Sprawiedliwością zarazem – to prawda, która przekracza każde pytanie, jakie zadaję w wierszu. I może właśnie dlatego pytania pozostają pytaniami. Dziękuję za to, że czytasz wiersz z taką otwartością wobec tajemnicy. Pozdrawiam. 

[andrew]

@Berenika97

...

życie świat jak sen

budzi się zasypia

podąża w sobie

znanych kierunkach

raz się daje przytulić obdarowuje uśmiechem

by chwilę potem

podstawić nogę

uczymy go

czesto przyznaje na rację 

staje się uległy

a nawet miły 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

[bazyl_prost]

@Berenika97 chłodna architektura pustki , boskie

[KOBIETA]

@Berenika97

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

cudowne :) metafizyczny …pomiędzy jawą a snem, pustką a spełnieniem :) 

[Berenika97]

@andrewBardzo dziękuję! Warto o tym nie zapominać. Pozdrawiam. 

@bazyl_prostBardzo dziękuję! Cieszę się, że się spodobało, bo nigdy nie jestem pewna swoich metafor. :)

@KOBIETABardzo dziękuję! Twoje słowa bardzo mnie ucieszyły, bo taki miałam zamysł. :))

@LeszczymBardzo dziękuję! 

[Nata_Kruk]

@Berenika97... Ala zostawiła Ci mądry komentarz, pozwolisz, że dołączę do jej słów.

Idę na "łatwiznę".. wybacz.

 

[Berenika97]

@Nata_KrukWybaczam! :))) Serdecznie dziękuję za czytanie. !